หน้าแรก ตรวจหวย เว็บบอร์ด ควิซ การเงิน Pic Post แชร์ลิ้ง
 
Page หาเพื่อน Chat หาเพื่อน Line หาเพื่อน Skype
 
อัลบั้ม แต่งรูป คำคม Glitter สเปซ ไดอารี่
 
เกมถอดรหัสภาพ เกม วิดีโอ
 
คำนวณ การเงิน ราคา BitCoin/Crypto
 
ติดต่อเว็บไซต์ลงโฆษณาลงข่าวประชาสัมพันธ์แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสมเงื่อนไขการให้บริการ
 
Login เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก
 
ดูรายการโปรด เพิ่มเป็นรายการโปรด

นิยามรักนายโซ ตอนที่1 โซนายช่างไม่มองทางเลย!

วันที่ 10 สิงหาคม 2565

ในวันที่แสนจะน่าเบื่อตามเคยของโซ ที่ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเลยในช่วงเย็นๆหลังเลิกงานซื้อกับข้าวกลับที่พักอาบน้ำกินข้าวและก็นอน อาจจะมีอ่านหนังสือบ้างเป็นบางครั้งด้วยความเหนื่อย พอได้อาบน้ำแต่งตัวสบายๆหัวลงหมอนคือหลับ

 

"เป็นไงชีวิตนายโซน่าเบื่อป่ะล่ะ"

 

ก็ตามเคยทุกครั้งหลังเลิกงานที่ต้องเเวะซื้อกับข้าวส่วนมากข้าวที่อร่อยๆคุ้นเคยตั้งแต่สมัยประถมก็จะขายตามข้างทาง แต่วันนี้รู้สึกว่ากลับจากทำงานมาวันนี้ดึกหน่อยร้านที่ขายก็ปิดส่ะแล้ว

 

"Ohนี่คงจะเป็นครั้งแรกสินะที่ซื้อกับข้าวไม่ทันเนี่ย!"

 

ต้องบอกเลยว่าเพื่อนที่รู้ใจเเละไปกับโซ แทบจะตลอดเวลาก็คงจะเป็นไอ้แดง จักรยานคู่ใจ

 

ไม่อยากจะรู้ว่าจักรยานจำเป็นต้องมีชื่อไหม?

 

สำหรับโซ  ไอ้แดงอยู่กับโซ มาเป็นเวลานานมากจำได้ว่าตั้งแต่สมัยยังเรียน ถึงตอนนี้ไอ้แดงเพื่อนรักก็ไม่งอแงเลย

 

ระหว่างทางกลับด้วยกับข้าวก็ไม่ได้

 

นึกได้ว่ามีร้านสะดวกซื้อที่เคยผ่านเป็นประจำแต่ไม่เคยคิดที่จะเข้าไปใช้บริการสักครั้ง

 

ด้วยที่ว่าโซ มีเรื่องราวฝั่งใจกับร้านสะดวกซื้อ แต่ทำไงได้คืนนี้ต้องมีอะไรมาลองท้อง ถ้าไม่มีอะไรมาแทนอาหารเย็นคืนนี้คงหิวหน้าดู ความเหนื่อยจากการทำงาน ได้กินอะไรอร่อยๆก็ทำให้หายเหนื่อยได้

 

พอปั่นจักรยานมาถึงหน้าร้านก็ยืนคิดอยู่สักพัก

 

ว่าจะเข้าไปดีไหม

 

อะไรกันที่ทำให้โซรู้สึกแบบนี้

 

"ฉันขอย้อนกลับไปสองปีที่แล้วนะ"

 

......................................................

 

"เอ๊ะ!นี่ลืมซื้อของอีกแล้วหรอเรา"

 

จักรยานคู่ใจที่ปั่นๆไปไหนก็ได้ ตามใจที่ต้องการโดยไม่ต้องห่วงเลยว่าจะเปลืองน้ำมัน

 

แต่ถึงยังงั้นก็เถอะจักรยานไม่ใช่เป็นแค่เครื่องอำนวยความสะดวก แต่ยังเป็นเพื่อนกับโซอีกด้วย

 

คนส่วนมากก็มักเรียกว่าจักรยานธรรมดาๆนี่แหละ แต่สำหรับโซ จักรยานก็มีชื่อด้วยนะชื่อไอ้แดง

 

"เอ๊ะ!ไอ้แดงแกว่าเราอยู่ด้วยกันมานานเท่าไหร่แล้วว่ะ"

 

ตั้งแต่จบการศึกษาก็ย้ายมาทำงานนี่ก็ราวๆได้หนึ่งเดือน แล้วชีวิตก็เริ่มหน้าเบื่อขึ้นมา อาจเป็นเพราะว่าเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันต่างก็แยกย้ายกันไปมีชีวิตสร้างอนาคตเป็นของตนเอง

 

รวมถึงตัวโซเอง ก็ต้องสร้างอนาคตมีการมีงานมีบ้านมีรถมีทุกอย่างเหมือนคนอื่นเขา

 

ชีวิตที่แสนหรูหราเป็นยังไงไม่เคยได้สำผัส อาจเป็นเพราะว่าต้นทุนเดิมครอบครัวไม่ได้มีเงินส่งเรียนต่อระดับที่สูงขึ้น พอจบมัธยมปลายก็หวังว่าได้ทำงานเก็บเงินสร้างทุกอย่างให้ได้ด้วยตัวเอง

 

ถึงแม้อาจจะไม่ได้ใช้ชีวิตให้สนุกในช่วงวัยรุ่น หวังว่าทำงานมีเงินอาจจะซื้อความสุขให้ครอบครัวและตนเอง

 

แล้วก็ตามเคยไปทำงานวนลูปอยู่อย่างนี้เป็นอะไรที่แสนจะหน้าเบื่อของชีวิตโซ

 

ระหว่างปั่นจักรยานจากที่ทำงานตามเส้นทางเดิมสายตาที่มองไปรอบๆข้างทางที่เคยมองประจำในยามเย็นที่บรรยาการที่เย็นหน่อยในช่วง ฤดูหนาว

 

แม่นางตัวเล็กผมอมทองนิดหน่อยกับชุดพนักงานร้านสะดวกซื้อ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหน้าหลงไหล เป็นจุดเด่นที่สุดเมื่อมองไกลๆจากทางที่อยู่ตรงข้าม

 

อาจเป็นเพราะว่าเธอเป็นลูกครึ่งหรือปล่าวนะที่ทำให้โซ หลงไหลได้ถึงขนาดนี้

 

มือสองข้างที่จับจักรยานคันโปรดที่เเน่นมือก็เริ่มมีความรู้สึกว่าจับได้ไม่มั่นคงเอาเสียเลย

 

สายตาที่มองรอบๆกลับมองเห็นได้เเค่จุดเดียวนั้นก็คือใบหน้าของเธอคนนี้

 

"เอ๊ะเธอคนนี้ทำไมน่ารักจังเลยนะ!"

 

เพียงชั่วขณะ สายตาที่มองแต่เธอคนนี้แต่ตัวกลับไม่มองข้างทางเอาเสียเลย

 

"เห้ย!"

 

โซ!..นายช่างไม่มองทางเลย ตัวที่อยู่บนจักรยาน ก็เเวะลงข้างทางพร้อมกับเพื่อนที่รู้ใจอย่างไอ้เเดง

 

ถ้าไอ้แดงพูดได้มันคงบอกว่า "มองหญิงแล้วลืมมองทางเลยนะนายโซ "

 

สักพัก ตัวที่อยู่บนพื้นพร้อมกับมองเห็นเธอคนนี้พนักงานสาววิ่งมาหา พร้อมกับเสียงที่คิดว่าเป็นครั้งเเรกที่ได้ยินเสียงที่น่ารักที่สุด

 

ที่เคยได้ยินมา

 

"เธอ..เป็นไรหรือปล่าวให้ฉันช่วยอะไรไหมค่ะ!"

 

เสียงที่นุ่มละมุนพร้อมสีหน้าของเธอที่ดูเหมือนเป็นห่วงเป็นใย

 

"เเต่เอ๊ะ!ก็เป็นเรื่องปกตินะ..ที่เป็นใครก็ต้องเป็นห่วงเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน"

 

"ไม่เป็นไรครับ..พอดีฝุ่นเข้าตานิดหน่อยเลยมองทางไม่ค่อยชัด"

 

ในใจโซ  สงสัยว่าหน้าตาเธอลูกครึ่งจริงๆใช่ไหมพูดไทยได้ชัดมากดูเธอสิตัวเล็กตะมุตะมิมาก

 

เอาไงดีนะ

 

ตัดสินใจได้สักพักลุกขึ้นแล้วพูดกับเธอด้วยเสียงที่สั้นๆบวกกับความ เขินอาย

 

"กลับก่อนนะครับขอบคุณนะครับ.."

 

ตัวก็เจ็บขานิดหน่อย แต่ช่วงเวลานั้น แทบลืมไปว่าตัวเองเจ็บแต่ก็ปั่นจักรยานกลับ พร้อมกับได้ภาพเธอที่พึ่งจะเห็น กลับมาด้วย ทุกๆลายละเอียดดูเหมือนจะจำได้หมด

 

เหมือนว่าช่วงเวลานั้นหมุนช้า

 

ใบหน้าของเธอชวนหลงไหลเป็นอย่างมากเหมือนโดนสกดโดย เวทมนต์ แต่ก็คงไม่แปลก

 

ที่คนอย่างโซจะตกหลุมรัก ก็เธอน่ารักส่ะขนาดนี้

 

บวกกับโซไม่ได้ตกหลุมรักใครมาเป็นเวลานาน

 

ตั้งแต่มัธยมต้นเคยมีความรักกับคนๆหนึ่งอาจเป็นช่วงที่เป็นความรักวัยเด็กเลยไม่ได้จริงจังอะไร

 

แต่ที่มั่นใจได้เลยว่านี่คือการตกหลุ่มรักใครสักคนครั้งที่ 12

 

ดูเหมือนว่า เหตุการณ์ ได้เกิดขึ้นแล้วหลายครั้งแต่ที่ผ่านมาไม่ประสบความสำเร็จกับความรักสักเท่าไหร่

 

ชีวิตที่แสนจะหน้าเบื่อของโซเริ่มจะมี สีสันมากขึ้นแล้วสิ!

 

 

 

 

เจ้าของไดอารี่

กำลังทำอะไรอยู่
ยังไม่ได้เขียนอะไร

fiteen
ความสนใจ:
นิยาย/งานเขียน
<<สิงหาคม 2565>>
อา. จ. อ. พ. พฤ. ศ. ส.
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031

สถิติผู้เยี่ยมชม

ผู้เยี่ยมชมวันนี้ 7 คน
ผู้เยี่ยมชมทั้งหมด 336

ไดอารี่เพื่อนบ้าน

fiteen ยังไม่มีไดอารี่เพื่อนบ้าน

อัลบัมโหวตของ fiteen

fiteen ยังไม่มีอัลบัมโหวต

ไดอารี่ที่อัพเดทล่าสุด

โดย พงษ์ศักดิ์ หิรัญเขต