หน้าแรก เว็บบอร์ด หาเพื่อน Chat หาเพื่อน Line หาเพื่อน Skype Pic Post ตรวจหวย ควิซ Page คำนวณ คำคม คลิปวิดีโอ สเปซ เกม Play ไดอารี่ อัลบั้ม แต่งรูป กริตเตอร์ ดาวน์โหลดรูปจาก IG
 
ติดต่อเว็บไซต์ติดต่อโฆษณาแจ้ง Report เนื้อหาเงื่อนไขการให้บริการ
 
เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก
 
ดูรายการโปรด เพิ่มเป็นรายการโปรด

ตอนที่1ความทรงจำในวัยเด็ก

วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561

ตอนที่1 ความทรงจำในวัยเด็ก
เช้านี้เป็นเช้าที่ทุกอย่างดูสดใสสวยงามไปหมด มองไปทางไหนก็มีแต่แสงสว่างที่ดูแล้วช่างเป็นบรรยากาศที่อบอุ่นและมีความสุขที่สุด มีเด็กหญิงคนนึงน่าตาน่ารักผมยาวดกดำราวกับนิล แต่งตัวด้วยชุดนักเรียนนั่งรอคุณยายอยู่ที่หน้าบ้านด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มแววตาเป็นประกาย ช่างดูเป็นเด็กที่มีแต่ความสุข แต่ใครจะรู้ว่านิสัยที่แท้จริงช่างตรงกันข้ามกับรูกลักษณ์ภายนอก ครอบครัวของเด็กน้อยก็เป็นเหมือนครอบครัวทั่วไป ที่มีคุณตาคุณยายคุณพ่อคุณแม่และพี่สาวของเด็กน้อย ที่อยู่กันพร้อมหน้าเป็นครอบครัว-ใหญ่ ทันใดนั้นเองคุณยายก็เดินออกมาจากข้างในบ้าน พร้อมกับหวีในมือ คุณยายเดินยิ้มมาแต่ไกลให้เด็กน้อย

คุณยาย: มารอแต่เช้าเลยนะเจ้าเด็กดื้อของยาย คุณยายพูดพร้อมเดินมาหาเด็กน้อยและค่อยๆหวีผมให้เด็กน้อยอย่างเบามือ
เด็กน้อยยิ้มรับคุณยายและแสดงอาการตื่นเต้นดีใจ คุณยายอดขำกับท่าทางของเด็กน้อยไม่ไหวเลยขำออกมาเบาๆ

คุณยาย : ดูท่าหลานยายจะตื่นเต้นและดีใจที่ได้ไปโรงเรียนครั้งแรกสินะ คุณยายถามเด็กน้อยพร้อมกับถักเปียสวยๆให้กับหลานสาวตัวน้อย ใบหน้าคุณยายเต็มไปด้วยความสุขที่ได้คอยถักเปียและมัดผมให้หลาน เด็กน้อยรู้ว่าคุณยายมีความสุขที่ได้มัดผมให้เด็กน้อยเลยให้คุณยายหวีผมให้ทุกๆวัน
เด็กน้อยตอบกับคุณยายด้วยเสียงใสๆตื่นเต้น

เด็กน้อย : ตื่นเต้นและดีใจมากๆเลยค่ะ หนูจะได้มีเพื่อนน่ารักๆที่เป็นเด็กผู้ชายเยอะๆแน่ๆเลยค่ะคุณยาย

คุยยายหัวเราะกับคำตอบของเด็กน้อย

คุณยาย : ทำไมหละ หนูเป็นเด็กผู้หญิงนะไม่อยากมีเพื่อนเป็นเด็กผู้หญิงบ้างหรอ เนี้ยที่บ้านเราหนูก็มีแต่เพื่อนผู้ชายทั้งนั้นเลยนะ
เด็กน้อย : ไม่ค่อย หนูไม่ชอบเด็กผู้หญิงหรอกค่ะขี้แงแถมเล่นแรงๆด้วยก็ไม่ได้ เด็กน้อยตอบคุณยายเสียงแข็งและทำหน้าตาจริงจัง
คุณยาย : ดูเจ้าเด็กคนนี้พูดเข้าสิเนี้ย พูดจาเข้า ไม่เป็นเด็กผู้หญิงเอาซ่ะเลย คุณยายเอามือผลักหัวเด็กน้อยเบาๆเด็กน้อยยิ้มยิ้มร่า
ระหว่างที่ยายหลานกำลังเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเสียงคุณหูก็ดังขึ้น
"น้องโซมาขึ้นรถได้แล้วลูกเดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ" เสียงคุณแม่นั่นเอง
เด็กน้อยรีบลุกขึ้น แล้วสวัสดีคุณยาย "หนูไปโรงเรียนก่อนนะค่ะ เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วจะรีบมาหาคุณยายเลยค่ะ"
แล้วรีบวิ่งไปยังต้นเสียง ทันใดนั้นก็มีคนเดืนแกมวิ่งตามมาพร้อมตะโกนเสียงดัง
" รอก่อน รอก่อน ยังไม่ได้ให้ค่าขนมหลานๆเลย" คุณตานั้นเองวิ่งมาจากโรงรถหน้าบ้าน คุณตายื่นค่าขนมให้เด็กน้อย 40 บาท
คุณตา : แบ่งกันคนละ20บาทนะกับพี่สาว ตาให้ไปกินขนม คุณตาพูดมีเสียงหอบนิดๆ
เด็กน้อยยิ้มให้คุณตาและยกมือไหว้คุณตา (เงินสมัยนั้น20บาทถือว่าได้เยอะมาก)
เด็กน้อย: ขอบคุณคะคุณตา ไว้หนูกับมาจะมาเล่าเรื่องที่โรงเรียนให้ฟังนะค่ะ
คุณตากอดหลานแล้วส่งหลานขึ้นรถ คุณตายืนดูจนรถพ้นสายตาไป เด็กน้อยนั่งเบาะหน้าพี่สาวนั่งเบาะหลัง

เด็กน้อย: คุณแม่ค่ะวันนี้เป็นวันแรกที่ไปโรงเรียนของหนูคุณแม่จะไปส่งหนูที่ห้องก่อนใช่ไหมค่ะ
เด็กน้อยมองหน้าคุณแม่และรอคำตอบ คุณแม่ยิ้มให้เด็กน้อย

คุณแม่ : ใช่สิค่ะ แม่ก็ต้องไปส่งหนูกับพี่ก่อนสิวันนี้วันเปิดเทอมของลูกแม่สอคนนิค่ะ
เด็กน้อยยิ้มหน้าบาน อย่างมีความสุขในใจลึกๆของเด็กน้อยก็ตื่นเต้นและคิดว่าจะได้เพื่อนใหม่กี่คน
แต่ดูเหมือนว่าคนที่เบาะหลังช่างเงียบเหมือนไม่ได้มาด้วยเลย พี่สาวผู้ที่มีใบหน้านิ่งเฉยไม่ค่อยพูดค่อยจากับใครแต่พอได้พูดมีแต่คำที่หน้ากลัวทั้งนั้น
เด็กน้อยหันหน้าไปทางพี่สาวพร้อมยื่นตังค์ให้ 20 บาท
เด็กน้อย : นิพี่ค่าขนมคุณตาฝากมาให้พี่ด้วยอ่ะ พี่สาวยื่นมือมารับเงินแล้วใส่กระเป๋ากระโปรงใบหน้าเรียบเฉย ตลอดทางเด็กน้อยยิ้มอย่างมีความสุข ได้แต่คิดในใจว่าจะมีเพื่อนผู้ชายกี่คนนะที่จะมาเป็นเพื่อน จนมาถึงโรงเรียน แม่พาไปส่งพี่สาวที่ห้องเรียนก่อนพี่อยู่ห้องสีฟ้า อ.2 อยู่คนละตึกกัน แล้วคุณแม่ก็มาส่งเด็กน้อยที่ห้อง ดูบรรยากาศรอบๆเด็กไปด้วยเด็กที่ร้องไห้เสียงดังและผู้ปกครอง เด็กบางคนร้องไห้จะกับบ้านและบางคนก็ร้องไห้ไม่ยอมเข้าห้องเรียนมันช่างแตกต่างกันจังกับในความคิดของเด็กน้อย เด็กน้อยคิดในใจ "ไม่เห็นมีอะไรที่หน้ากลัวสักนิดทำไมต้องร้องไห้งอแงกันนะ" เด็กน้อยได้แต่เก็บคำถามไว้กับตัวเอง จนเดินมาถึงหน้าห้องห้องหนึ่งที่เต็มไปด้วยสีเขียวชั้นวางสีเขียวแก้วน้ำสีเขียว ผ้าขนหนูสีเขียว และที่มุมห้องก็มีเด็กกลุ่มนึงที่ร้องไห้และมีผู้ใหญ่คนนึงที่หน้าตาดีเลยก็ว่าได้คอยปลอบเด็กๆที่กำลังร้องไห้งอแงกันอยู่ อีกมุมนึงก็มีเด็กนั่งเล่นของเล่นกันเป็นวงกลม ทันใดนั้นก็มีครูที่ดูมีอายุหน่อยเดินตรงมาหาเด็กน้อยกับแม่พร้อมรอยยิ้มและยกมือไหว้
คุณครู : สวัสดีค่ะคุณแม่
คุณแม่ยกมือไหว้คุณครูกับ และก็ค่อยแค่ที่ไหล่เด็กน้อยดันไปข้างหน้าให้ไปหาคุณครู และคุณครูก็จับไหล่เด็กน้อยเอาไว้เบาๆ
คุณครู : คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะค่ะเดี๋ยวเราจะดูแลให้ค่ะ คุณครูค่อยๆโน้มตัวลงมาหาเด็กน้อย "สวัสดีค่ะคุณแม่สิค่ะ"
เด็กน้อยทำตามที่คุณครูบอก คุณแม่ก้มหัวนิดๆเป็นการรับไหว้
คุณแม่ : ขอบคุณนะค่ะคุณครูฝากด้วยนะค่ะ แล้วคุณแม่ก็โน้มตัวลงมาหาเด็กน้อย
คุณแม่ : เดี๋ยวแม่ไปทำงานก่อนนะค่ะคนเก่งอย่าซนนะค่ะเดี๋ยวเลิกเรียนแล้วแม่จะมารับนะค่ะ
เด็กน้อยยิ้มรับคุณแม่และยกมือ บ๊าย บาย
คุณครู : หนูเอากระเป๋ามาให้ครูนะค่ะแล้วไปนั่งลงที่มุมของเล่นกับเพื่อนๆนะค่ะ
คุณหยิบกระเป๋าจากเด็กน้อยและเอาไปวางที่ชั้นให้เด็กน้อย เด็กน้อยมองตามหลังคุณครูไปและมองบรรยากาศรอบๆห้องทันใดนั้นเองสายตาของ -
เด็กน้อยก็ไปเจอเข้ากับเด็กผู้ชายคนนึงที่กำลังยืนร้องไห้พร้อมถือผ้าขนหนูสีฟ้าในมือ ช่างเป็นเด็กผู้ชายที่น่ารักและหน้าถะนุนถะนอมจริงๆเลย เด็กน้อยเดินตรงเข้าไปหาเด็กชายผ้าขนหนูสีฟ้าทันที และยื่นมือไปจับมือเด็กชายไว้แล้วยิ้มให้เด็กชายอย่สงเป็นมิตร
เด็กน้อย : นิๆนายชื่ออะไรหรอ เอาชื่อ โซ นะ พร้อมยิ้มให้
เด็กชายผ้าสีฟ้า : เอาชื่อ เต้ย เด็กชายตอบด้วยเสียงสะอึกสะอื้น
และเด็กน้อยก็มองเห็นเด็กชายอีกคนยืนร้องไห้ข้างๆกัน แล้วยื่นมืออีกข้างไปแตะไหล่เด็กชายอีกคนเบาๆ
เด็กน้อย : แล้วแต่ละ ชื่ออะไรหรอ
เด็กชายอีกคน : ละ ...เอาชื่อ ปลา เด็กชายสะอึกสะอื้น
เด็กน้อย : ไม่ต้องร้องแล้วนะ เรามาเป็นเพื่อนกันนะ...เต้น ปลา อย่าร้องไห้ไปเลยนะ
เต้ย : เราคิดถึงแม่ เสียงสะอื้นน้ำตาไหลเป็นหยดๆ
ปลา: เราอยากกับบ้าน เสียงสะอึกสะอื้น
เด็กน้อย: นิเต้ยเดี๋ยวเราก็เลิกเรียนแล้วเดียวคุณแม่เต้ยก็มารับนะอย่าร้องไปเลย ปลาก็เหมือนกันนะหยุดร้องเถอะนะเดี๋ยวเราก็ได้กับบ้านกัน เด็กน้อยพูดปลอบโยนเด็กชายทั้งสอง และดูเหมือนเด็กชายทั้งสองรับรู้ถึงความจริงใจของเด็กน้อย จึงหยุดร้องแต่ยังคงสะอึกอื้นอยู่เพราะคงร้องไห้มานาน และเด็กน้อยก็พาเต้ยกับปลา มานั่งเล่นของเล่นกับกลุ่มเพื่อนแต่เต้ยกับปลาไม่เล่นเด็กน้อยก็เลยได้แค่นั่งตรงกลางระหว่างเด็กชายสองคนและดอามือแตะที่ขาเบาๆของเด็กชายทั้งสองเป็นการปลอบโยน และสายตาพี่เลี้ยงก็มองมายังเด็กน้อย สายตาพี่เลี้ยงดูเหมือนจะบอกว่าขอบใจที่ช่วยปลอบเพื่อนๆ และนั้นคือมิตรภาพที่ดี...ของเด็กน้อยและพี่เลี้ยง ทันใดนั้นเสียงคุณครูก็พูกขึ้น
คุณครู :เด็กๆช่วยกันเก็บของเล่นเข้าที่นะค่ะ เตรียมตัวเข้าแถวกันนะค่ะเด็กๆ
เด็กก็ช่วยกันเก็บของเล่น และครูพี่เลี้ยงก็เริ่มจัดเด็กๆให้ยืนเข้าแถว ส่วนเด็กน้อยเดินจับมือเด็กชายทั้งสองมาเข้าแถวโดยให้เด็กชายทั้งสิงยืนเข้าแถวด้านข้างเด็กน้อยอยู่ระหว่างกลาง ระหว่างที่จัดแถวกันอยู่นั้น ก็มีเด็กผู้หญิงคนนึงดูหน้าตาไม่เป็นมิตรเดินจูงมือมากับผู้ปรกครอง คุณครูรีบเดินไปหาผู้ปกครองและสวัสดีผู้ปกครองพร้อมกับเอื้อมมือไปรับเด็กคนนั้น เด็กน้อยก็ได้แต่มองและคิดในใจ
" ทำไมรู้สึกไม่ชอบเด็กผู้หญิงคนนี้เอาซ่ะเลย" และคุณครูก็พาเด็กผู้หญิงคนนั้นมาแทรกแถวอยู่ด้านหลังเด็กน้อย ดูเหมือนว่าเด็กๆจะมาครบกันทุกคน คุณครูก็บอกให้เด็กๆนั่งลงและเริ่มแนะนำตัวจากคุณครูก่อน
คุณครูคนที่1 : สวัสดีค่ะเด็ก คุณครูชื่อ ครูอรจิรานะค่ะ หรืออเรียกว่าครู อร นะค่ะ ครูเป็นครูประจำชั้นของหนูๆทุกคนนะค่ะ คุณครูพูดด้วยน้ำเสียงที่เสียงดังฟังชัด และใบหน้ายิ้มแย้ม
คุณครูคงที่ 2: สวัสดีค่ะเด็ก ครูชื่อครูพี่ปลานะค่ะ เป็นครูพี่เลี้ยง ประจำห้องสีเขียวนะค่ะ ดูคุณครูยังเขินๆอยู่ๆเพราะครูยังสาวยังสวยผิวก็ขาวน่าตาน่ารักอีก พอครูทั้งสองแนะนำตัวเสร็จ
คุณครูอร : ครูจะให้เด็กๆทุกคนแนะนำตัวทีละคนนะค่ะและครูจะแจกเสื้อเอื้อมตคนละ 3 ตัวซึ่งจะมีรูปสัตว์และผลไม้ต่างๆจะเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของแต่ละคนนะค่ะ และคุณครูก็เริ่มให้นักเรียนแถวที่ 1 แนะนำตัว คุณครูก็เริ่มแจกเสื้อเอื้อม ที่มีรูปสัตว์และผลไม้ปักอยู่ให้กับเด็กที่แนะนำตัวแล้ว
เต้น : สวัสดี มีชื่อ น้องเต้ยคับ พูดเสียงเบาๆและเขินอาย และเต้ยได้รูปชมพู่
เด็กน้อย : สวัสดีค่ะ หนูชื่อ น้องโซค่ะ ตอบบเสียงดังฟังชัุชัด โซได้รูปส้ม
และก็เป็นคิวของเด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเด็กน้อย เด็กหญิงคนนั้นยืนขึ้น สีหน้าแววตาช่างหน้ากลัวสำหรับเด็กน้อย
เด็กผู้หญิง : สวัสดี หนูชื่อ แอ๋มค่ะ พูดเสียงเชเชิงตะโกน แอ๋มได้รูปมะพร้าว
ปลา : สวัสดี ผมชื่อน้องปลาคับ น้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใน ปลาก็ได้รูปเสื้อเป็นปลา
ทุกคนแนะนำตัวเสร็จ ครูก็ให้เล่นด้วยกัน จนเวลาพักของเด็กอนุบาลคือนอนกลางวัน ครูให้ที่นอนเด็กๆแล้วให้เลือกที่ปูที่นอนเอง เด็กน้อยจูงมือเต้ยกับปลามานอนที่หน้าโต๊ะคุณครูโดยให้เต้ยนอนข้างขวาส่วนปลาให้นอนเอาหัวชนกันกับเด็กน้อย แต่ทันใดนั้นเองที่เด็กทั้งสามปูที่นอนเสร็จเตรียมตัวจะนอนก็มีคนเอาเท้ามาเตะที่นอนเต้ยออกไปแล้วปูที่นอนแทน "แอ๋ม" เต้ยดูน้ำตาตลอเราเลยให้เต้ยนอนเอาหัวชนเราแล้วให้ปลานอนข้างเต้ย ด้วยความเป็นเด็กไม่คิดอะไรก็พากันนอนหลับจนถึงเวลาเลิกเรียนมีเสียงเพลงดังขึ้น เด็กๆทุกคนตื่นขึ้นมาและยังงัวเงียอยู้
ครูอร : อ้าวเด็กๆทุกคนพับเก็บที่นอนกันนะค่ะและเก็บเข้าที่ตามรูปตัวเองที่ติดอยู่ที่ชั้นนะค่ะ ใครทำไม่ได้ให้ยกมือขึ้นนะ
เด็กน้อยเก็บที่นอนของตัวเองเสร็จแล้ว และเต้ยกับปลาก็เช่นกันเด็กทั้งสามเดินไปที่ชั้นเก็บที่นอน กำลังจะเดินหันหลังกับก็มีมือดีมาดึงที่นอนของพวกเด็กๆลง..."แอ๋ม" เต้ยน้ำตาคลออีกครั้งเด็กน้อยเลยรีบเก็นที่นอนของเต้ยกับปลาและของตัวเองขึ้นชั้น และเดินหนีจากแอ๋มไป และไปนั่งเล่นของเล่นกันเป็นตัวต่อไม่เด็กทั้งสามช่วยกันสร้างบ้านด้วยตัวต่อ และก็มีรอยยิ้มบนใบหน้าเต้ยและปลาครั้งแรก และรอยยิ้มก็หายจางไปเมื่อมีเท้าขแงใครบางคนเดินเข้ามากลางวง "แอ๋ม" เต้ยน้ำตาคลออีกครั้ง เด็กน้อยเก็นท่าไม่ดี
เด็กน้อย: เต้น ปลา ไม่ต้องไปสนใจหรอกนะเดี๋ยวเราสร้างใหม่ให้นะ
เต้ยกับปลาพยัคหน้า และแม่ของเต้ยก็มารับพอดี ตามมาติดๆคือคุณพ่อของปลา แล้วแม่ของเด็กน้อยก็มา มาพร้อมกับพี่สาว เด็กน้อยกับบ้านไป
รีบเปลี่ยนชุดเก็บกระเป๋าแล้วรีบวิ่งลงมาหาคุณตาคุณยาย เพื่อที่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง
เด็กน้อย : คุณตาคุณยายค่ะหนูกับมาแล้วค่ะ.....เด็กน้อยตะโกนเรียกหา
คุณยายเดินออกมาหาเด็กน้อยที่หน้าบ้านพร้อมกับจานขนมของโปรดของเด็กน้อย
คุณยาย : อ้าวๆ วิ่งเป็นม้าดีดกระโหลกเชียว ใจเย็นๆทานขนมก่อนแล้วค่อยเล่า
เด็กน้อยทำหน้าตาจริงจัง
เด็กน้อย : ไม่ได้ค่ะต้องเล่าก่อนค่ะ คุณยาย ค่ะหนูมีเพื่อนใหม่แล้วเป็นเด็กผู้ชายสองคนค่ะเขาชชื่อเต้ยค่ะผิวขาวน่าตาหน้ารักแต่แววตาดูเศร้าเวลาเขายิ้มทุกอย่างดูสดใสมากเลยค่ะ ส่วนอีกคนชื่อปลา หน้าตาธรรมดาแต่ก็เป็นเพื่อนหนูค่ะ แต่พูกแล้วก็โมโหนะค่ะมีเด็กผู้หญิงคนนึงหน้าตาหน้ากลัวแถมนิสัยไม่ดีอีกแกล้วหนูกับเพื่อนทั้งวันเลยค่ะ เด็กน้อยเล่าออกรสออกชาด คุณยายอดขำไม่ไหวกับท่าทางของเด็กน้อย
คุณยาย : เอาเหอะน่าเราไม่ไปสนใจเขาก็พอแล้ว กินขนมซ่ะจะได้อารมณดีขึ้น...
และแล้วเวลาก็ผ่านไปแอ๋มยังคงแกล้งพวกเราทุกครั้งที่มีโอกาส เวลาผ่านไปใกล้จะปิดเทอม เวลาที่เด็กตื่นและมาแปรงฟันกัน เรา เต้ย ปลา ยืนเรียงกันคนละก๊อกน้ำ แต่จู่ๆ หัวของเราก็เปียก แอ๋ม! แกล้งเทน้ำใส่หัวเรา เต้ยน้ำตาคลอ
เต้น : โซเป็นไรมากไหม... ถามด้วยเสียงสั่นเครือ
โซ : ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง เราไปจากที่นี้กันเถอะ ว่าแล้วโซเต้ยปลาก็เดินหนีจากแอ๋มอีกครั้ง และเดินขึ้นห้อง เพื่อทานของว่างรอผู้ปกครอง สีหน้าเต้ยดูกังวลและเป็นห่วงโซ ...
ก่อนปิดเทอม 2 วัน เวลาพักกลางวันที่เด็กๆทานข้าวเสร็จแล้วเล่นกันในห้อง ขณะที่ทั้งสามคนกำลังเล่นกันสนุกสนานที่ขอบหน้าต่าง โซก็โดนมือใครบางครผลักอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้เซไปที่ขอบหน้าต่างที่มีตะปูตอกไว้แขวนแก้ว โซรู้สึกเจ็บมากที่หัวและเอามือจับที่หัว มีเลือดไหลออกมาเต็มมือ เต้ยยืนร้องไห้ หน้าซีด ปลาตะโกนบอกครูด้วยความตกใจ
ปลา : คะ คะ คุณครูคับโซเลือดไหลคับ
ครูพี่เลี้ยงได้ยินเสียงและรีบวิ่งมาเอาผ้ากดลงที่หัวโซที่เป็นแผลและพาวิ่งไปห้องพยาบาลที่อยู่ข้างตึก ระหว่างนั้นครูก็โทรเรียกผู้ปกครองโซมา และคุณแม่โซก็มา คุยอะไรกับคุณครูอรตั้งนาน ระหว่างนั้นมีครูพี่เลี้ยงคอยอยู่เป็นเพื่อนข้างๆ
ครูปลา : มีอะไรอยากเล่าให้พี่ฟังไหมค่ะ
เด็กน้อยยิ้มและส่ายหัว คุณครูอรกับคุณแม่คุยกันเสร็จ คุณแม่ก็พาโซกับบ้านโดยไม่ถามอะไรสักคำ พอกับมาถึงบ้านคุณแม่ก็บอกให้โซไปเปลี่ยนชุดและนอนพัก ระหว่างที่แม่พาโซนอน คุณแม่ก็พูดขึ้น พร้อมจับลูบที่หัวโซเบาๆ
คุณแม่ : โซ หนูไม่ได้ไปเรียน จนกว่าจะเปิดเทอมใหม่นะลูก
โซยังมึนๆงงๆในสิ่งที่แม่บอกแต่โซก็เลือกที่จะไม่ถาม เพราะคิดว่าผู้ใหญ่คงมีเหตุผลที่ดีเสมอ
แต่โซก็อดคิดถึงเต้ยกับปลาไม่ได้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เด็กน้อยเริ่มเบื่อเริ่มเซงและเริ่มหมกมุ่นตัวเองอยู่ในสวนกุหลาบและพูดคุยกับต้นกุหลาบจับหนอนไปทิ้งเป็นการระบายอารมณ์ คุณตาเห็นท่าไม่ดี เลยมาคุยกับเด็กน้อย
คุณตา : ว่าไงเจ้าตัวแสบ มัวคุยอะไรกับต้นกุหลาบอีกละ
เด็กน้อยหน้ามุ่ยกับคำถามที่คุณตาถาม
เด็กน้อย : คุณตาอะไม่คิดจะถามหนูเลยหรอค่ะว่าเรื่องมันเป็นมายังไงใครเริ่มก่อน น้ำเสียงงอนคุณตานิดๆ
คุณตาชวนเด็กน้อยออกจากสวนกุหลาบ "ป่ะออกไปข้างนอกไปนั่งเล่าให้ตาฟังหน่อยสิก่อนต้นกุหลาบจะตายหมดซ่ะก่อน" คุณตาพุดหยอกเย้าเด็กน้อย
คุณตาเดินนำหน้าเด็กน้อยไปที่โต๊ะหน้าสวนกุหลาบ เด็กน้อยเดินตามมาและนั่งลง
คุณตา : ไหนเล่ามาให้ตาฟังสิว่ามันเกิดอะไรขึ้นใครทำให้หลานตาอารมณ์เสีย
เด็กน้อย : ก็จะอะไรละค่ะก็เด็กผู้หญิงที่ชื่อแอ๋มนะสิค่ะอยู่ๆก็วิ่งมาผลักหนูซ่ะแรงจนเซหัวไปฟาดกับตะปูนะสิค่ะ ไม่รู้หนูไปทำอะไรให้เขา คุยกันก็ยังไม่เคยคุยสักนิดเลยค่ะ
คุณตา : อืมสงสัยเด็กคนนั้นคงชอบหลานตาละสินะถึงคอยตามแกล้งหลานตาแบบนี้
เด็กน้อย: คุณตาอะหนูจริงจังนะค่ะ เด็กน้อยทำเสียงงอนคุณตา
คุณตา : 555++ สงสัยเด็กคนนั้นคงไม่ปกติมั้งคงจะเป็นเด็กมีปัญหาแน่ๆเลยนะตาว่า
เด็กน้อย : หนูก็คิดว่างั้นละค่ะ เด็กน้อยเริ่มยิ้มออก
ตกเย็นมาเด็กน้อยมานั่งนึกดูก็รู้สึกใจหายแบบบอกไม่ถูกที่จะไม่ได้เจอเต้ยอีกตั้งนาน
พอถึงเวลาทานข้าว...ดูบรรยากาศแปลกๆ ระหว่างทานข้าว
คุณแม่ : นิน้องโซ เทอมหน้าหนูต้องย้ายห้องใหม่นะค่ะ
เด็กน้อยได้ยินที่แม่บอกแล้วรู้สึกใจหาย "ทำไมกันทำไมต้องเป็นเราที่โดนย้ายห้อง"เด็กน้อยนิ่งไปสักพักทำตัวไม่ถูก
พี่สาว : ก็คงจะต้องเป็นอย่างนั้น อยากก่อเรื่องดีนัก ครูเขาพูดกันให้ทั่ว ว่าน้องหนูซนไม่เข้าเรื่อง พี่สาวพูดเชิงประชด
เด็กน้อย : น้อยๆหน่อยเหอะฉันไม่ใช่คนก่อเรื่องสักหน่อย คนไม่รู้ก็พูกกันไปเรื่อย... เด็กน้อยพูดเสียงแข็ง
ก่อนจะเปิดศึกพี่น้องกันเกิดขึ้น
คุณตา : ไม่เป็นไรหรอกน่าถือซ่ะว่าหนูจะได้มีเพื่อนเพิ่มไง และได้มีโอกาสเจอเพื่อนเยอะกว่าคนอื่นเนอะ
แต่ดูเหมือนเด็กน้อยฟังแล้วรู้สึกเศร้าใจ และขอตัวเดินเข้าห้องนอนไป ในใจลึกๆอยากจะร้องไห้ออกมา ที่จะไม่ได้เจอเต้ยอีก และได้แต่คิดว่าถ้าขอได้
เด็กน้อยยอมให้โดนแกล้งดีกว่าต้องย้ายจากกันกับเต้ยแบบนี้ และในช่วงปิดเทอมเด็กน้อยก็เอาแต่เดินเข้าสวนกุหลาบไปนั่งคุยไปนั่งระบายกับต้นกุหลาบ ทิ้งให้เวลาผ่านไป จน เปิดภาคเรียนที่ 2 ถึงเวลาที่จะต้องยอมรับความจริงแล้วสินะ เด็กน้อยได้ย้ายไปอยู่ห้องสีส้ม และดูเหมือนตัวประหลาดในสายตาเพื่อนๆในห้อง และเด็กน้อยก็ไม่ค่อยพูดค่อยจากับใครเพราะไม่อยากมีเพื่อนใหม่มาแทนที่เต้ยกับปลา ทุกอย่างดูไม่คุ้นเคยเลย และช่วงเทอมสอง คุณแม่ดูยุ่งมากไม่ค่อยมารับเรากับพี่ตรงเวลาทำให้ต้แงนั่งรอที่โรงเรียนจนถึง 1 ทุ่ม พี่สาวก็เอาแต่ร้องไห้เมื่อไหร่แม่จะมารับแม่ลืมเราแล้วแน่ๆและทุกครั้งก็จะมีครูพี่เลี้ยงห้องพี่สาวและคุณครูปลามาคอยนั่งเป็นเพื่อนทุุกครั้งทำให้รู้สึกนักครูปลาถึงครูปลาจะไม่ใช่ครูพี่เลี้ยงเราแล้วก็ตษมา...จากวันเป็นเดือนจากเดือนกลายเป็นปี เวลาผ่านไปเด็กน้อยไม่เคยลืมเต้ยเลย จนหมดชีวิตเด็กอนุบาล โซก็ยังไม่มีเพื่อนใหม่ และยังไม่ได้เจอหน้าเต้ยอีกเลย...ชีวิตช่างดูมืดมนไปหมด ทำให้เด็กคนนึงที่ร่าเริงกลายเป็นเด็กที่เงียบเหงา ถึงตัวจะไกลแต่ใจยังคิดถึงเรายังคิดถึงนายเสมอเต้ย....ปลา...

เจ้าของไดอารี่

กำลังทำอะไรอยู่
ไม่ได้อัพเดทสถานะมาช่วงหนึ่งแล้ว
3 วันที่ผ่านมา

Sohot
ความสนใจ:
อินเตอร์เน็ต, แชต/หาเพื่อน/หาแฟน, นิยาย/งานเขียน, ความงาม/สุขภาพ, อาหาร
<<พฤศจิกายน 2561>>
อา. จ. อ. พ. พฤ. ศ. ส.
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930

ไดอารี่วันอื่นๆ

13 พฤศจิกายน 2561

สถิติผู้เยี่ยมชม

ผู้เยี่ยมชมวันนี้ 1 คน
ผู้เยี่ยมชมทั้งหมด 70

ไดอารี่เพื่อนบ้าน

Sohot ยังไม่มีไดอารี่เพื่อนบ้าน

อัลบัมโหวตของ Sohot

Sohot ยังไม่มีอัลบัมโหวต

ไดอารี่ที่อัพเดทล่าสุด

โดย พงษ์ศักดิ์ หิรัญเขต