หน้าแรก Hot Topic Pic Post หาเพื่อน Chat หาเพื่อน Line หาเพื่อน Skype หาเพื่อน Facebook เว็บบอร์ด พูดคุย ถาม-ตอบ คลิป Video ตรวจหวย หาเพื่อน Skype หาเพื่อน Facebook ผลบอล เกมส์ Quiz Play ไดอารี่ อัลบั้มโหวต คำคม แต่งรูป กริตเตอร์ (รูปวิบวับ) คำนวณ สเปซ Page
ดูรายการโปรด เพิ่มเป็นรายการโปรด

23 : The Roommate ผวาเพื่อนร่วมห้อง

วันที่ 26 มกราคม 2560

 

สวัสดีจ้า ไดอารี่

หายไปข้ามปี จากการฝึกงานเหน็ดเหนื่อย

และตอนนี้ก็ยังไม่ได้หางานนะ ทำเล่มสหกิจ(ปริญญานิพนธ์)อยู่

ด้วยความขี้เกียจ เรื่อยเปื่อยยามดึก 

เปิดเมล์เก่า รื้อค้น เจองานสมัยปี1

อ.เบิด ให้เขียนเรื่อง เรื่องบทอะไรสักอย่าง เป็นการบ้านส่ง

และได้ทำการส่งทางอีเมล์

 

คือตอนนั้นก็ปี1 อะเนอะ จะเอามันสมองตรงไหนมาคิดสตอรี่เขียนเรื่อง

แล้วอ.เบิด ของเราเนี้ยไม่ธรรมดาคะ เขียนมาง่อยๆ ก็แดก D ไปคะ

และด้วยความที่ช่วงนั้น VRZO รายการออนไลน์ใน Youtube ดังมากกก

ทำให้เรารู้จักกับนักเขียนการ์ตูนที่ชื่อว่า 'เดอะดวง' (เดอะด๊วงง)

และมารู้จักกับสำนักพิมพ์ เอ่ออ เรียกว่าไรอะ ก็คือ...

Let's Comic และ นิตยสาร Starpic ที่เกี่ยวกับการ์ตูน และนักเขียนไทย

ค้นๆ ไปๆ มาๆ ยิ่งเจอการ์ตูนน่าอ่าน และนักเขียนไทยฝีมือดีมากมาย

จนได้อุดหนุนหนังสือการ์ตูน เกือบ 10 เล่ม ราคา +บวกค่าส่งพันกว่าบาท

และ 3 เล่มในเกือบ 10 นั้น มีหนังสือการ์ตูน

ของพี่ 'เอกสิทธิ์ ไทยรัตน์' นักวาดเขียนการ์ตูนไทย 

ที่มีผลงานสยองขวัญ สั่นประสาทมากมาย

ลดา ขอตั้งฉายาว่า 'นักวาดโรคจิต' ละกันนะ 5555555

คือ.. ได้ซื้อหนังสือการ์ตูนของพี่มาทีเดียว 3 เล่ม

เพราะเค้าออกเล่ม 3 แล้ว 55555

ชื่อว่า MY MANIA จิตหลุด ภาค 1-2-3 

 

ในบรรดาเกือบ 10 เล่มที่สั่งมา 

ขอบอกว่า อ่านของพี่เอกสิทธิ์ ท้ายๆ เลยคะ

เพราะว่ามันน่ากลัว (ตอนนั้นใสๆ)

 

จนได้อ่านมาเจอเรื่องนึง จำชื่อเรื่องไม่ได้อะ

ประมาณเล่มที่ 1 หรือ 2 เนี้ยแหละ

ลดาเลยเอามาเป็น inspiration (แรงบันดาลใจ)

เขียนบท ส่งอจ.

โดยได้เพิ่มเติมเนื้อเรื่อง และปรับเปลี่ยนให้มันไม่ค้างคาใจคะ

หากใครคิดว่า COPY ก็ขอบอกตรงนี้ว่า 'ขอโทษ' :'(

แต่ว่าไม่ได้เอาไปแสวงหาผลกำไรใดๆ นะจ้ะ :)

 

เชิญรับชม รับอ่าน ได้เลยจ้า ...

 

 

- The Roommate ผวาเพื่อนร่วมห้อง -

 

นิกซ์

เธอเป็นเพียงหญิงที่พักอาศัย

อยู่ในอพาร์ทเมนต์เก่าๆ ข้างมุมตึก

เธออยู่ชั้นบนสุดของตึกนี้

และอยู่คนเดียวมา 8 ปีแล้ว

เธอไม่เคยเหงา

แถมชอบมากที่ได้อยู่คนเดียว

เพราะมีอิสระ ที่จะทำอะไรก็ได้

เท่าที่เธออยากจะทำ

 

แต่พักหลัง ๆ นี้

เธอได้ยินเสียงเหมือนคนคุยกันในห้อง

เสียงลมหายใจประหลาด ๆ

และของบางอย่างย้ายที่โดยไร้สาเหตุ

เธอเริ่มคิดว่า...บางทีเธออาจไม่ได้อยู่คนเดียว

เธอตัดสินใจโทรหาเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ

อีเธอร์

"ฮัลโหล..ว่าไง"

เสียงใสแจ๋วจากปลายสายรับสายด้วยความร่าเริง

นิกซ์

"จำเรื่องที่ฉันเคยบอกเธอได้ใช่มั้ย?"

อีเธอร์

"ได้สิ ทำไมหรอ เกิดอะไรขึ้น..?"

นิกซ์

"ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลยจริงๆ

ฉันได้ยินอะไรแปลกๆ ในห้อง

ฉันเริ่มทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะทำยังไงดี?"

อีเธอร์

"อือ...อืมม.. เธอลองตั้งกล้องไว้ในห้องดูมั้ย?"

นิกซ์

"หื้อ..จะบ้าหรอ!! ถ่ายห้องเปล่าๆ เนี้ยนะ"

อีเธอร์

"เอ้า จริงนะ บางเวลาที่เธอไม่อยู่

อาจจะมีพลังงานบางอย่างก็...เป็น...ได้...~"

อีเธอร์ล้อเลียนทำเสียงลากยาวๆ

ตามคอนเซปรายการทีวีที่เธอชอบดูเป็นประจำ

 เพื่อแกล้งเพื่อนที่กำลังกลัวของเธอ

นิกซ์

"ฮ่าๆๆๆ บ้าหน่ะ

ฉันไม่คุยกับเธอล่ะ แค่นี้ก่อนนะ"

 

เย็นวันนั้น เธอต้องออกไปทำธุระพอดี

เธอตัดสินใจเชื่อเพื่อนของเธอ

โดยลองตั้งกล้องทิ้งเอาไว้ ในเวลาที่เธอไม่อยู่

เธอคิดว่าจะให้ถ่ายห้องเปล่าๆ เอาไว้ทำไม?

แต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอมทำตาม...

เธอทิ้งกล้องเอาไว้ในตอนเย็น

และเช็คภาพดูตอนกลางคืนที่เธอกลับมา

โดยไม่ได้คาดหวังว่าจะเห็นอะไร

 

กลับมา...

เธอนำกล้องต่อเข้ากับโน๊ตบุ๊ค

เพื่อเปิดดูจอที่ใหญ่กว่า

แต่ก็ยังไม่มีอะไร เธอเริ่มกดซูมภาพเข้า

ซูมเข้า.. ซูมเข้า.. เข้าไปอีก

จนมันเริ่มชัด และชัดขึ้น..

ในจอภาพเริ่มปรากฏ สิ่งเคลื่อนไหว

ที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน

จู่ๆ มีมือแดงๆ ค่อยๆ โผล่ออกมา

จากใต้เปียโนตัวเก่งของเธอ

"เฮือกก !!"

เสียงเหือดลมหายใจของเธอ

ที่บ่งบอกว่าเธอช็อคสุดขีด

เธอตกใจ ตื่นกลัว ตัวสั่น หายใจไม่เป็นจังหวะ

เธอกลัว กลัวไปหมด

ภาพที่เห็น มันทำให้เธอ.....

.......แทบจะหยุดหายใจ

 

ผู้ชายร่างยาวสูง ผิวแดง แขนขายาว

ขดตัวอยู่ใต้เปียโนของเธอ

นี่คือคำอธิบายเหตุการณ์หลายๆ อย่างที่เธอสงสัยมาตลอด

ว่าที่ผ่านมา เธอไม่ได้อยู่คนเดียว....

....อย่างที่เธอเข้าใจ

 

และแม้แต่ในตอนนี้

เธอทำอะไรไม่ถูก

ได้แต่คิดว่าต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

นั่นทำให้เธอคว้ามาได้

แค่กระเป๋าสะพายใส่เสื้อผ้า

ใบเดียวเท่านั้น

 

เธอขับรถออกจากตึกนั่น

อย่างไม่คิดชีวิต

ไร้จุดหมาย

ขอเพียงแค่ไปให้ไกลที่สุด

จากห้องนั้น

 

เธอมองกระจกส่องหลัง

ตามสัญชาตญาณ

ที่เบาะหลังกระเป๋าใบใหญ่

ที่เธอใส่เสื้อผ้าเอาไว้

ยังวางอยู่ตรงนั้น

เพียงแต่...ซิบไม่ได้รูดปิด

เหมือนที่มันควรจะเป็น

นั่นก็แปลว่า...

 

"มัน" อยู่ในรถ!!

 

เธอทิ้งรถเอาไว้ และได้แต่วิ่ง

วิ่ง แล้วก็วิ่ง

ไปตามถนนที่มืดสนิท

และร้างผู้คน

รู้ตัวอีกที เธอก็มานั่งร้องไห้

อยู่ริมทางรถไฟนี่แล้ว

เธอร้องไห้อยู่ได้ไม่นาน...

 

...สิ่งที่เธอเห็นในกล้อง

ก็ได้มานั่งข้างๆ เธอ

ในตอนนี้...

 

เธอกลัวสุดขีด กลัวจนวิญญาณ

แทบจะหลุดออกจากร่าง

แต่ในความกลัวนั้น

มันก็เต็มไปด้วยคำถาม

เหมือนคนไข้ ที่อยากรู้อาการ

ที่แท้จริงของตัวเอง

นั่นทำให้เธอกล้าที่จะ

...เริ่มพูดคุยกับสิ่งนั่น

 

นิกซ์

"นายอยู่กับชั้นมานานแค่ไหน"

มัน

"เราอยู่มาก่อนเธอตั้งแต่ตึกนั้นเริ่มสร้าง"

นิกซ์

"นายเป็นตัวอะไร"

มัน

"เราชื่ออีลีบัส เราเป็นโรคประหลาด กระดูกบาง จนงอได้ทั้งตัว

เราไม่สามารถมีชีวิตอยู่ในโลกภายนอกได้"

นิกซ์

"เลยมาอยู่กับชั้น?"

มัน

"ก่อนหน้านี้เราไปอยู่มาหลายห้อง

สุดท้ายเราชอบเสียงเปียโนของเธอ"

นิกซ์

"เธออยู่ในเปียโนตลอดเวลาหรือ"

มัน

"เราอยู่หลายที่ มีช่องนึงอยู่ในตู้เสื้อผ้า ในลิ้นชักใต้ตู้ทีวี

แต่ที่ชอบที่สุดคือ... ในหมอนตอนที่เธอหลับ"

 

ในเสี้ยวเวลาแห่งความสับสน ปนแขยง

เธอเหมือนจะได้เห็น แสงแห่งธรรม

และเธอ ก็ได้พบความจริงที่ว่า...

ทำไม เธอถึงไม่เคยรู้สึกเหงาเลย

เวลาอยู่คนเดียวในห้องนั้น

ทำไมรู้สึกอบอุ่นทุกครั้ง ที่กอดหมอน

และถ้านี่คือโชคชะตา

สิ่งที่เธอควรทำคือ..

เรียนรู้ และยอมรับมัน

 

มีกระเป๋าผ้าจากไหนไม่รู้ตกอยู่ข้างหน้า

นิกซ์

"เธอช่วยทำให้เราดูหน่อยสิ

ว่าเธอทำได้ยังไง

เธอลงไปในกระเป๋านี้ ได้ยังไง

แล้วเราจะได้กลับบ้านกัน"

 

ไม่ต้องรอให้พูดซ้ำ

ร่างนั้นใช้เวลาไม่นาน

ก็หายเข้าไปในกระเป๋า

อย่างง่ายดาย

 

เธอยกกระเป๋าใบนั้นขึ้นมา

มันเบากว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก

และในตอนนี้

เธอเอง

ก็รู้สึกเบาสบาย

อย่างประหลาด

 

นิกซ์

"นายพร้อมแล้วใช่มั้ย

ที่จะกลับบ้านกัน"

มัน

"กลับบ้าน..."

 

ทันใดนั้น รถไฟทั้งขบวนที่วิ่งมาด้วยความเร็ว

กำลังจะแล่นผ่านมา

เธอตัดสินใจโยนกระเป๋าใบนั้น

กระแทกเข้าอย่างจัง

กับรถไฟ และตะโกนว่า

"กลับบ้านเก่า*ไปเลย!! ไอ้โรคจิต!!

@#$/^&*()"

 

ร่างนั้นแหลกละเอียดในทันที

เศษเลือดเศษเนื้อ

กระจายไปในอากาศไม่มีชิ้นดี

เธอตะโกนถ้อยคำหยาบคาย

ออกมาอีกมากมาย

เหมือนคนเสียสติ

เธอคิดว่า นั่นสาสมแล้ว

กับการก้าวก่ายและคุกคาม

ความเป็นส่วนตัวของเธอ

 

หลังจากกำจัดร่างน่ารังเกียจนั่นได้แล้ว

เธอก็รีบบึ่งรถกลับบ้านของเธอทันที

บ้าน ที่จะเป็นของเธอ

คนเดียวจริงๆ

นับแต่นี้...

.

.

.

 

 

1 สัปดาห์ผ่านไป...

สถานนีรถไฟเคออส

 

"ตื้ด!!...ตื้ดด!!...."

เสียงโทรศัพท์ดัง

นิกซ์

"ฮัลโหล!.. นั่นใครหน่ะ

โทรมาแล้วทำไมไม่พูด นี่หลายรอบแล้วนะ

ฉันไม่มีเวลามารับสายแก ตลอดทั้งวันหลอกนะ"

เธอโมโหและหงุดหงิดมาก

ที่ไม่รู้ว่าตลอดเวลาทั้งวัน

ปลายสายที่โทรมาหาเธอคือใครกัน

 

โอเปอเรเตอร์

"ต้องขออภัยผู้โดยสารทุกท่านที่กำลังจะเดินทางไปอูรานอส

ขณะนี้รถไฟหมายเลข R-305cu เกิดเหตุขัดข้องคะ

ขอให้ท่านนำตั๋วโดยสารมาแลก

เพื่อไปขึ้นขบวนที่ H-939ra ด้วยคะ ขอบคุณคะ"

 

นิกซ์

"เฮ้อ... นี่ชั้นต้องเดินไปแลกตั๋วหรอเนี้ย

แค่นี้ก็จะไปไม่ทันเวลาอยู่แล้ว อะไรกัน"

เธอบ่นงึมงำ เพราะต้องรีบไปพบลูกค้าให้ทันเวลา

 

"ตื้ด!!...ตื้ดด!!...."

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

นิกซ์

"เฮ้อ.. ใครกัน จะโทรอะไรกันนักหนา

นี่ชั้นก็กำลังรีบอยู่นะ"

เธอพูดบ่น ขณะหยิบโทรศัพท์

นิกซ์

"ฮัลโหล.. คร่าา กำลังรีบไปแล้วคะ"

นิรนาม

"ไปตายหน่ะเร่อะ"

นิกซ์

"เอ่อะ!.. อะไรของแก ตายเตยอะไร

พูดบ้าอะไรของแก ห้ะ!"

นิรนาม

"จำกันไม่ได้หรอ เราเคยอยู่ร่วมห้องเดียวกันนะ"

นิกซ์

"อะไรของแก บ้าแล้ว ฉันอยู่ของฉันคนเดียวมาตั้งนาน"

นิรนาม

"ฮ่าๆๆ งั้นมาอยู่กับชั้นไหม"

นิกซ์

"แกเป็นใครห้ะ โรคจิตใช่มั้ย"

นิรนาม

"ใช่ ชั้นคือโรคจิต

คนที่เธอโยนให้รถไฟชนตายยังไงล่ะ!!!"

เสียงกระแทกกระทั้น

นิกซ์

"ไม่ๆ ไม่จริง แกตายไปแล้วนิ"

เธอพูดอย่างหวาดผวา พลางร้องไห้

นิรนาม

"หึ มองดูที่ริมหน้าต่างสิ

เห็นผลงานของเธอมั้ย ฮ่าๆๆๆ"

 

หน้าต่างใสๆ ของรถไฟที่เธอเห็น

เต็มไปด้วยคราบเลือด เศษเนื้อ ชิ้นเล็กชิ้นน้อย

 

เธอนั่งเอามือกุมปาก ร้องไห้ไม่หยุด

อีกมือถือโทรศัพท์ที่ปลายสายมีแต่เสียงคนหัวเราะ

อย่างไม่หยุดหย่อน

 

ข้างหน้าเธอเห็นสถานีอูรานอส

เธอรีบลุกขึ้น ทิ้งโทรศัพท์

และรีบวิ่งออกจากรถไฟ

ที่เธอนั่งอยู่ให้เร็วที่สุด

 

เธอวิ่งไป...ร้องไห้ไป...

เพื่อข้ามฝั่งขึ้นสถานี

 

"ปึก!!!!"

ร่างของเธอแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี

เลือดอาบไปทั่วรางรถไฟ

 

เธอโดนรถไฟชน

.

.

 

 

ผู้อยู่ในเหตุการณ์เล่าว่า

"ดิฉันนั่งรถไฟมาจากสถานีเดียวกับเธอคะ

ระหว่างทางเธอมองทุกคนบนรถไฟ

อย่างประหลาด แล้วจู่ๆ ก็ร้องไห้ออกมา"

บ้างคนเล่าว่า

"เธอมีอาการประสาทหลอน

จิตหลุด เพราะทำงานหนักเกินไป"

 

 

แต่ใครจะว่ายังไงก็ช่างเถอะ

เพราะนั่นมันก็แค่

ความคิดของเธอเพียงคนเดียว...

  

 

Story..

Lada Story

 

Inspiration..

Eakasit Thairaat

 

 

Thx. you, bye ☺

Comment!  

13 นางเบิร์ด

วันที่ 3 กรกฎาคม 2559

ยืมไปตั้งกระทู้นะ ลดา

มีความไวมาก ขอบใจจ้ะ ☺ เจ้าของโพสท์
ตอบความคิดเห็นนี้
12 นางเบิร์ด

18 : สิ่งที่ควรมีติดบ้านและควรรู้ไว้บ้างกับคนยุคนี้

_________________________________________________

13. อย่าหมกหมุ่นเรื่อง SEX เพราะมันจะทำให้คุณติดใจ และ หลงระเริง อย่างบ้าคลั่ง !!!

#ควรมีติดบ้าน คิอยังไงเนี้ย ลดา !+! 

= = เจ้าของโพสท์
ตอบความคิดเห็นนี้
10 นางเบิร์ด

5555+ น้ำปลา !! ลองกินสักแก้วคงอร่อย !!

ตอบความคิดเห็นนี้
+19 นางเบิร์ด

       @ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 

ล้างแชนแนล !! นี้คือที่อันดูจนต้องเรียกว่าล้างแชนแนล ถูกป่ะเนี้ย 

LIKE: Lada Story
งง เจ้าของโพสท์
สละเวลาทั้งคืนเพื่อดู ไงถึงเรียว่าล้างแชนแนลไรแบบนี้บ่
อ๋อ ก็ดูทุกคลิปในแชนแนลเลยไง ไม่มีเหลือ ก็เลยเรียกว่าล้างไง 5555 เจ้าของโพสท์
ตอบความคิดเห็นนี้
8 alphajet

สั้นจุง

อะไรสั้นจ้ะ ? เจ้าของโพสท์
ตอบความคิดเห็นนี้
+17 นางเบิร์ด

@ วันที่ 24 มกราคม 2559 แมวกับอากาศหนาว

แมวกับคนหน้าเหมือนกันเลย 5555

LIKE: Lada Story
อุ้ยย ดีนะที่เป็นแมว ถ้าเลี้ยงหมา ชมว่าหน้าเหมือนหมานี่แย่เลย 55555 เจ้าของโพสท์
ตอบความคิดเห็นนี้
6 นางเบิร์ด

@12 มกราคม 05 : อยากให้โพสจังมีApp

ว่างั้นละมีทั่งข่าว มี่ทั่งเพื่อน มีรูปให้ดู 

มีเกม อีก ตัวอย่างหนังด้วย !! 

ลดา ก็เขียนเลยแล้วเอาไปขายให้แอดมิน รวยๆ !!!

ไม่เก่งโค้ดอะดิ 55555 เจ้าของโพสท์
ตอบความคิดเห็นนี้
5 นางเบิร์ด

สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น !!

ตอบความคิดเห็นนี้
4 นางเบิร์ด

 @ วันที่ 9 มกราคม 2559 / 02 : อยากให้ไดอารี่ / ไปเที่ยววันเด็ก

ยังฝังใจกับ face อยู่อีก 5555+

วันเด็กเที่ยวสนุกเลย ยากเป็นเด็กอีก

ได้เที่ยวไม่ต้องคิดไรมากไม่คาดหวังอะไรด้วย

#รูปสวย  

#เปิดเรียนไม่ได้ไปรบ ลดา!! 55+

อิ้อิ้ 5555555 เจ้าของโพสท์
ตอบความคิดเห็นนี้
3 นางเบิร์ด

@วันที่ 7 มกราคม 2559

face พาความตั่งใจสลาย +_+

# face ไม่ผิดคนต่างหากผิดทำให้ไม่อยากเล่น

  เหมือนมือถือป่ะก็ไม่ได้ติดหลอก แต่ติดคนในมือถือ

  พอไม่มีแล้วแทบจะไม่ได้จับเลย จับแต่คอม !! เนอะดา 

4555555555555 เจ้าของโพสท์
ตอบความคิดเห็นนี้
2 alphajet

เอะอะก็เฟสบุ้คเน๊อะ

ใช่ ~ ~~~~ เจ้าของโพสท์
ตอบความคิดเห็นนี้

เจ้าของไดอารี่

กำลังทำอะไรอยู่
ไม่ได้อัพเดทสถานะมาช่วงหนึ่งแล้ว
2 วันที่ผ่านมา

Lada Story
ความสนใจ:
เพลง, ภาพยนต์, คอมพิวเตอร์, อินเตอร์เน็ต, แชต/หาเพื่อน/หาแฟน, เกมส์, หนังสือ, วิทยาการ/ความรู้, กล้อง, ท่องเที่ยว, ความงาม/สุขภาพ, อาหาร, แฟชั่น/ช๊อปปิ้ง, เทคโนโลยี, ของแต่งบ้าน
<<มกราคม 2560>>
อา. จ. อ. พ. พฤ. ศ. ส.
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031

สถิติผู้เยี่ยมชม

ผู้เยี่ยมชมวันนี้ 1 คน
ผู้เยี่ยมชมทั้งหมด 5,042

ไดอารี่เพื่อนบ้าน

อัลบัมโหวตของ Lada Story

ไดอารี่ที่อัพเดทล่าสุด

โดย พงษ์ศักดิ์ หิรัญเขต
 
ข้อตกลงการใช้บริการ ติดต่อเว็บไซต์ แจ้งปัญหาการใช้งาน แจ้ง Report เนื้อหา ติดต่อโฆษณา