หน้าแรก เว็บบอร์ด หาเพื่อน Chat หาเพื่อน Line หาเพื่อน Skype โปรโมชั่น Pic Post ตรวจหวย ควิซ เกมถอดรหัสภาพ Page คำนวณ คำคม วิดีโอ สเปซ เกม Play ไดอารี่ อัลบั้ม แต่งรูป Glitter
 
ติดต่อเว็บไซต์ลงโฆษณาลงข่าวประชาสัมพันธ์แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสมเงื่อนไขการให้บริการ
 
Login เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก
 
ดูรายการโปรด เพิ่มเป็นรายการโปรด

คุณเคยสับสนกับตัวเองมั๊ย?

วันที่ 16 มิถุนายน 2563

นี่เป็นไดอารี่อันแรกที่เราเขียนขึ้นตอนนี้เราอายุ14 วันนี้เราจะมาพูดในเรื่องของตัวเอง คุณแม่เรามักบอกเสมอว่าเราเกิดมาสบายแต่เราไม่ได้หมายความรวยนะ เราเกิดมาแบบที่สู้ชีวิตแต่ไม่ได้ถึงขนาดกับข้างทาง แต่ทุกอย่างที่เราผ่านมามันทำให้เรามีความคิดที่ค่อนข้างจะเป็นผู้ใหญ่มากกว่า ในหลายๆเรื่อง ใช่เราก็คิดว่าเราสบายนะงานบ้านก้ทำเป็นตั้งแต่เด็กแถมมีความฝันและเป้าหมายเป็นของตัวเอง แต่ปัญหาที่เราพบในทุกๆวัน คือตัวเราเองมีความย้อนแย้งในตัวเอง เหมือนกับว่าคุณมีสองคนอยู่ในคนเดียวกันแล้ว2คนนั้นบุคลิกต่างกันสิ้นเชิง ในบางทีฉันจะเป็นคนที่เงียบมากๆ แบบชนิดที่ว่าคนอื่นบอกเย็นชาเลย แต่ในบางทีเรากลับกลายเป็นคนที่บ้าบอติ๊งต๊องสดใสมากๆเลย มันทำให้เรารู้สึกสับสนว่าจริงๆแล้วเราเป็นใครอยู่ มันเหมือนกับว่าไม่เป็นตัวเองสักเท่าไหร่ และที่ผ่านมาฉันเจ็บปวดกับมิตรภาพในคำว่าเพื่อนมาเยอะมากๆ เราเป็นคนที่อ่อนไหวมากๆๆ ในเรื่องเพื่อน เราแลกชีวิตให้เพื่อนที่เรารักมากๆได้เลยนะ แต่ที่ผ่านมาพวกเขาก็ทำให้ฉันเสียใจเสมอและเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุดที่ผ่านมาทุกรอบ จะต้องมีอะไรมาพรากเราจากกัน คุณอาจมันไร้สาระ แต่สำหรับเราเพื่อนสำคัญพอๆกับครอบครัว กลุ่มคนที่มอบความสุขสนุกสนานส่วนใหญ่จะเป็นเพื่อนมากกว่าครอบครัวเพราะตอนเด็กเราอยู่กับยายที่ต่างจังหวัดจนเราย้ายมาอยู่กับแม่เราเป็นเด็กที่สดใสมากในตอนนั้น เราพยายามที่จะเข้าหาแม่กอดแม่ ส่วนใหญ่แม่มักจะเมินเฉยใส่เราแล้วใช้คำว่า*แชทงานอยู่ ตอบแชทอยู่*ทำให้ันไม่ได้เล่นกับแม่เลยจนทุกวันนี้ฉันไม่ชอบที่จะสนทนากับแม่และแฟนแม่ฉันสักเท่าไหร่ อ้อ! พอดีแม่มีแฟนเป็นทอม ฉันเกิดมาในสังคมที่มีแต่เพศที่2และ3 แต่ฉันไม่ได้สนใจมากฉันไม่สบตาพวกเค้าเวลาคุยด้วยซ้ำ เวลาได้กอดแม่หรือแม่เข้ามากอดฉันจะรู้สึกแปลกและพยายามออกจากอ้อมกอด อาจจะเพราะฉันไม่สนิทกับแม่แต่ก่อน เวลาก่อนนอนแม่กับฉันต้องจุ๊บกันก่อนนอนแต่ตอนนี้ฉันพยายามเี่ยงมันแทน ฉันออกห่างจากครอบครัวแต่ไมได้แปลว่าฉันไมรัก และตอนนี้เพื่อนที่ฉันรักที่สุดและยังอยู่ด้วยกันนั้นเหลือแค่คนเดียว ฉันจะักษาเพื่อนคนนี้ให้ดีที่สุดแต่ในเวลานี้ฉันสนแค่ความฝันเป้าหมายเรียนอย่างบ้าคลั่ง ฉันตื่นมาพร้อมกับความกลัวในทุกๆวัน ฉันกลัววาจะไม่มีเงิน ฉันกลัวว่าอนาคตจะไม่ประสบความสำเร็จ ตอนนี้ฉันขยันพยายามทำทุกอย่างเพื่อเงินและอนาคตที่สวยหรูเพราะเงินสามารถทำให้ฉันมีความสุขได้ ตอนนี้ฉันกลายเป็นพวกที่ใส่หน้ากากในเรื่อมิตรภาพเพราะฉันไม่รู็ว่าต้องทำให้จริงใจได้อย่างไรเพราะฉันสร้างกำแพงเพื่อพยายามไม่ให้มันเจ็บ ฉันในตอนนี้คิดว่ามิตรภาพนั้นน่ากลัวและทำฉันบ้ากลายเป็นคนที่ไร้สาระ ฉันจึงพยายามเป็นมิตรกับทุกคนแต่ไม่ให้ใครได้เข้ามาในใจจนถึงตอนนี้ฉันก็ยังคงสับสนว่าจะทำตัวอย่างไรฉันก็หวังแค่ว่าเก็บเงินให้มากกว่านี้และไปเช่าห้องซ้อมเต้นราคาชมละ160 และอยู่ในนั้นซัก3-4 ชม โดยอยู่คนเดียว เจ้นแกะเพลงและท่าเต้น นั้นมันมีความสุขากๆในตอนนี้ฉันกลับกลายเป็นว่ามิตรหายเกือบหมดทั้งๆที่เกือบทั้งโรงดรียนรู้จักฉัน ฉันพิมพ์ด้วยความงุนงงพวกคุณที่อ่านก็คงจะงงในสิ่งที่ฉันเขียนสินะ555 แต่ฉันถนัดที่จะคุยกับคนที่ไม่รู้จักเสียมากกว่า เพราะมันไม่ได้ใช้ใจในการคุย เป้าหมายฉันมันช่างยิ่งใหญ๋จะไปถึงหรือปล่าวนะ..............อืมม..ช่างมันเถอะแต่ในไดอารี่หน้าฉันจะอธิบายเกี่ยวกับความเจ็บปวดในเรื่องครอบครัวให้ฟังก็แล้วกัน     อ้อ! ยังไงก็ IG:ktking_evil9  /  kt_craz  

เจ้าของไดอารี่

กำลังทำอะไรอยู่
ยังไม่ได้เขียนอะไร

kanta
ความสนใจ:
เพลง, อินเตอร์เน็ต, แชต/หาเพื่อน/หาแฟน, หนังสือ, วิทยาการ/ความรู้, กล้อง, ความงาม/สุขภาพ, ดูดวง/โหราศาสตร์, อาหาร, แฟชั่น/ช๊อปปิ้ง, ของแต่งบ้าน, หางาน
<<มิถุนายน 2563>>
อา. จ. อ. พ. พฤ. ศ. ส.
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930

สถิติผู้เยี่ยมชม

ผู้เยี่ยมชมวันนี้ 1 คน
ผู้เยี่ยมชมทั้งหมด 72

ไดอารี่เพื่อนบ้าน

kanta ยังไม่มีไดอารี่เพื่อนบ้าน

อัลบัมโหวตของ kanta

kanta ยังไม่มีอัลบัมโหวต

ไดอารี่ที่อัพเดทล่าสุด

โดย พงษ์ศักดิ์ หิรัญเขต