หน้าแรก ตรวจหวย โปรโมชั่น เว็บบอร์ด ควิซ การเงิน Pic Post
 
Page หาเพื่อน Chat หาเพื่อน Line หาเพื่อน Skype
 
อัลบั้ม แต่งรูป คำคม Glitter สเปซ ไดอารี่
 
เกมถอดรหัสภาพ เกม วิดีโอ
 
คำนวณ คำนวณค่างวดผ่อนรถ
 
ติดต่อเว็บไซต์ลงโฆษณาลงข่าวประชาสัมพันธ์แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสมเงื่อนไขการให้บริการ
 
Login เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก
 
ดูรายการโปรด เพิ่มเป็นรายการโปรด

เวลาที่เหลือ...ที่ยังพอจะได้...ใช้อยู่ร่วมกัน

วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564

หลังจาก  6  เดือนผ่านไปอ่านกันแต่จดหมาย  สั่งว่าไม่ต้องตอบ...ให้รอ...ก้รอจนถึงวันที่  พี่  กลับมาบ้าน..ในรอบ  6  เดือนกว่า  เขียนกันแต่ จม.  จะโทรหากันสักที..ในวันก่อนนั้น..ก็ยังไม่มีที่จะสะดวกเช่นวันนี้  

เลิกเรียนแล้วก็ชะเง้อ  เดินหาไรกินรออยู่ที่สนามบาสที่หน้ารร. คนที่บอกว่าจะมาก็ยังไม่เห็นวี่แววเลย..

พี่ภพ...แก่นนน....เสียงเรียกดัง...ตั้งแต่ตัวคนยังไม่โผล่มาถึงประตูทางเข้า 

แก่นน...ได้แต่ยิ้ม ๆ ยืนมองคนที่เดินเข้ามาในรั้วรร. 2 คน  คนนึงเป้นพี่ชาย  ส่วนอีกคนก็เพื่อนพี่ชาย  สูงโปร่ง  ขาว  ตาคมเข้ม  มาเลย  นี่แหละ  เค้าล่ะ..ยกมือไหว้...อีีกคนไม่รั้งรอ  ขออนุญาตใครอีกแล้ว ?   ขออนุญาตตัวเองเอาคนเดียว  เข้ามากอดแน่นเลย  แปลกดีเดี๋ยวนี้เค้าเป็นผู้ใหญ่ขึ้น  อนุญาติตัวเองก็ได้เหรอ ?

แก่น...หัวเราะ  ด้วย  ดีใจร้องไห้  ด้วย ไม่เจอนานมาก  ผอมไปมากแต่สูงมากเช่นกัน  เสื้อผ้าเรียบร้อยมาก ๆ เขาเป็น...ทหาร..เป้นธรรมดาที่เขาต้องเรียบร้อย  เดี๋ยวนี้อนุญาตตัวเองบ่อยเลยนะ?  เขายิ้มมีความสุข  เกาะไหล่เป็นนกเลย..ถอดหมวกถอดเสื้อ  พับเก็บ  เหลือแต่รองเท้ากับเสื้อข้างใน  พี่ทิมก็ด้วยเหมือนกัน  วิ่งไล่แย่งบาสกันสนุกสนาน   ไม่เป็นหอบเหมือนแต่ก่อน  ยิ้มกว้าง  หัวเราะลั่น  ทั้งสองคนแหละ  โตขึ้นมาก  ป้าก็ไม่ได้เข้มงวดแล้วเพราะอีกไม่กี่วันก็จบ  ออกไปสู่รั้วมหาลัย  กลับมืดกลับดึกก็ได้  แต่ห้ามค้างแค่นั้นเอง   เหลือเฟือเวลาที่ต้องอยู่ด้วยกัน  หาอะไร ๆ กิน 

พี่ทิม---  แก่นนน...เพื่อนหญิงเอ็ง...มานุ่นแล้วคืนนี้พี่ไม่กลับบ้านนะ   เดี๋ยวภพจะไปส่งเอ็งที่บ้าน  

แก่นน---แล้วพี่อ่ะ...ไปไหนยังไง ?

พี่ทิม----ไม่ต้องมาถามไม่ต้องกังวล...เอ็งน่ะ  พี่จะไปกับเพื่อนเอ็งนี่แหละ

แก่นน----พี่ทิม...อย่าเลยเถิดนะ...สงสารเพื่อนน้องมั่ง

พี่ทิม---พี่ก็รู้เหมือนที่เอ็ง  กับ  ภพ  รู้นั่นแหละ  อาจจะมากกว่านิดหน่อย  ( เรื่องป้องกัน )   ยักคิ้วแล้วจะไปเลยรีบจัด  

แก่น---เดี๋ยวๆๆๆพี่ทิมขอคุยก่อน...แปบๆนะ ๆ นะ

เพื่อนหญิง---แอบยิ้มอาย ๆ แก่นตัวเองไม่ต้องเป็นห่วงเรานะ  เรามีทางป้องกัน

แก่น----เอาให้ดีนะแก..คิดให้รอบคอบ  อย่าให้ผิดพลาดนะ

เพื่อนหญิง---เอออ...น่าแกชั้นรู้  ชั้นรู้

แก่น---โชคดีนะ...พี่ทิม...ไปดีๆ นะอย่าพากันขับรถเร็วนะพี่  เป็นห่วง

พี่ทิม---  เออ...เอ็งเองก็เหมือนกัน...ระมัดระวัง  เข้มแข็ง  คิดให้ถี่ถ้วนด้วยนะ  ตบไหล่เบาๆ

/////นึกรู้แล้วถ้าพี่ชายพูดแบบนี้...เป็นธรรมดา  วัยคะนองละ  ก็เตรียมตัวไว้ขนาดนี้อ่ะเน้าะ  โตแล้ว  หนุ่มสาวกันแล้ว  มันคือ  ธรรมดา  ธรรมชาติ เรียนทฤษฎีกันมาแล้ว  ปฎิบัติตอนนี้หรือตอนไหนมันก็มีค่าเท่ากัน..โชคดีพี่ชาย  และเพื่อนรัก

พี่ภพ---ยังเล่นอยู่ไม่มีทีท่าว่าเหนื่อยเลย  ไม่เร่งกลับบ้านหรอก  กลัวจะเกมส์ แต่หากจะเกมส์ก็ยอมแล้ววว555   แก่นหิวเปล่า ?  แทรกมาระหว่างความคิด  ถามถึงหิวอะไร  หิวข้าวหรือยังไงของเค้า ? เก็บบอลมาคุกเข่าตรงข้างๆสนามหอบเหนื่อยยื่นหน้ามาหอมแก้มมมทั้งที่เหนื่อยๆ  เหงื่อโชก   กลั้นหายใจนิดนึง  ซุกซนเลยนะเลื่อนลงมาKiss หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงโดนหลาย..ตุ้บ..แต่ไม่กล้าทำเขามืออ่อนแรง  หน้าตาร้อนวูบวาบ  กอดคอเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ?  ยอม..แล้ววววว...เกมส์เลย ใจไม่แข็งได้อีกต่อไป   เคลิ้มไปแล้ว แก่นนน---เสียงเขาเรียกอยู่ข้าง ๆ  แต่ยังซนวนเวียนอยู่ที่หน้าที่คอ

แก่นน----งึมงำเสียงอยู่ในคอ  ถอยหน้าออกห่างนิดก้มหน้า..คิดถึงมากกอ่ะรู้ไหม ?  ไม่ได้เห็นได้ดูแลกันเลย ตั้ง 6  เดือน แล้วคิดไหม ?ว่าพี่จะเป็นไง...ใจจะขาด..บอกเลย..นับวันรอแล้ว..เมื่อไหร่จะกลับบ้าน  ไปนอนบ้านสวนนะ  เดี๋ยวเช้ามืดไปส่งรับประกันทัน..ป้า..เชื่อพี่

แก่น---ไม่ๆๆๆกลับบ้านเพื่อความไม่เกินเลย  อดทนมาได้ตั้งนาน 

พี่ตัวดี...นะนะ พี่ไม่ไหว..อ่ะคิดถึง  อยากกอดให้หลับไปพร้อมกัน  ไม่มีอย่างอื่นแน่นอน

แก่น...มั่นใจนะ  สัญญาก่อน  จ้ะ ๆ จริงๆสัญญา Kiss  อีกแล้ว ขออนุญาติตัวเองบ่อยจังเน้าะ

เก็บของกลับบ้านกัน  จะ 2 ทุ่มแล้ว เดี๋ยวเดินหาซื้อกับข้าวที่ตลาดสักสองอย่างก็น่าจะพออ่ะ  หิวไหม ?  น้องหายหิวแล้วตั้งแต่ได้ยินเสียงเรียกจากหน้าประตูนุ่น  พี่หิวเหรอ ? 

พี่ตัวดี---หิวดิ่...เล่นเหงื่อท่วม  ชุ่มโชกขนาดนี้  ไม่ไหวอ่ะ ป้ะ..รีบเดินเลย

สักพักใหญ่ ๆ เดินลัดเลาะออกหลังตลาดไม่นามาก  15 -20 นาทีได้  ก็ถึงบ้านสวน 2 ทุ่มหน่อย ๆ แยกย้ายอาบน้ำกินข้าว  เสื้อผ้าของเขาทั้งหมดนั่งคุยกันไปเรื่อย   เพราะทีวีไม่มีดู  เหลือแต่วิทยุเทป  เปิดเพลงเปิดวนไปมา  พี่ตัวดีหลับหลับนอนกองแล้ว  คงเหนื่อยเล่นบาส  ปิดไฟนอนคนหลับแผลงฤทธิ์ซะนี่...ขยับกอดฟัด  ซุกซน  หัวเราะชอบใจใหญ่  แต่สุดท้ายเหนื่อยก็หลับไปนอนซุกเป็นเด็กๆ เลยแต่เค้าตัวสูงใหญ่  ไหล่กว้าง  เหมือนเป็นหมอนข้างของเค้าได้เลย  เช้ามืด---พี่ตัวดี

พี่ตัวดี ---- แก่นนนๆๆ ตื่นๆ ไปเดี๋ยวเช้าเกิน  กลับบ้านกัน

แก่น---รีบร้อนลนลาน  แล้วเราจะไปไงพี่...สักแปบ  พี่ทิม...เดินเข้ามาหน้าบ้านสวน

พี่ทิม---แก่นของครบยัง  กระเป๋าเสื้อผ้า  เปลี่ยนซะเลยนะ พี่รอตรงนู้นนนะ  (ชี้มือไปต้นไม้ทางเข้าสวน)

แก่นน---แปบนะพี่  แปบเดียว  

พี่ภพ---กอดแน่น...เดี๋ยวเย็นๆ   พี่แวะเข้าไปหานะ  พี่ลา  15  วัน เช้ากลับไปก่อนเดี๋ยวป้าบ่น

แก่น---ขอหอมแก้มหน่อย   น้องกลับก่อนนะ   เย็นเจอกัน

พี่ทิมออกรถมาไกลจากบ้านสวนผ่านตลาด   เลาะตามทางที่เคยแต่ตอนนี้มันลาดยางเป็นทางดำแล้ว  เร็วขึ้นมาอีกนิด  แต่ก่อนล่ะ  ช้ามากเพราะฝุ่นมันเยอะขับยากมาก  ควันท่วมตัวท่วมหัว  ไม่นานก็ถึงบ้าน

พี่ทิม...--แก่น...พี่ถามเอาเรื่องนะ ...ภพ...มันเกินเลยอะไรไหม ?

แก่น---ไม่มีนะ..พี่ก็..มีกอด.. Kiss  กันนิดหน่อยตามที่สัญญาไว้  แล้วก้นอน

พี่ทิม....อืมมม...เดี๋ยวเดินไปเข้าหลังบ้านไป  เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยนะ...เดี๋ยวกับป้า  หากแกถามเดี๋ยวพี่พูดเอง  เอ็งนิ่งๆ ไว้นะ  อย่าตอบอะไร   เอาง่ายๆ   ถ้าเขาไม่ถามไม่ต้องพูดนะ โอเค  นะ  เดี๋ยวพี่เข้าบ้านก่อน

แก่น---จ้ะๆพี่  เอ้าเออ ...  เลยไม่ได้ถามถึงเพื่อนหญิงเลย  ไปถึงไหน ๆ กันล่ะ

เปลี่ยนเสื้อผ้าเก็บเข้าตู้นอนหลับๆ ตื่น ๆ ในห้องจนเช้า...ตื่นทำงานบ้านปกติ  อ้าวววแล้วกันเสื้อพี่ติดมาด้วย  สองตัวเลย กำลังซักผ้าพอดี  ป้า..ตื่นแล้ว

ป้า...--กลับดึกเหรอ เมื่อคืนน่ะ...ป้าไม่รู้เลยว่าแก่นมาตอนไหน  ป้าหลับไม่รู้เรื่องเลย  เหนื่อยมาก  จ้างคนมาช่วยงานถางสวนแล้วก็เก็บพริก

แก่น----(โอยยยยโล่งงงงงถอนใจเบา ๆ  ไม่อยากจะบอก..เพิ่งเข้ามาเมื่อเช้ามืดนี่เองจร้าา...) จ้ะ...(คำเดียวสั้น ๆ )ทำงานบ้านวนไป  ป้า  ไม่ได้สงสัยอะไร ?  เก็บกวาด  เสร็จหมดแล้วพักเหนื่อยมองเวลา  เอ้าบ่ายกว่า ๆ นอนหลับก่อนสักหน่อย 

ป้า---แก่นๆๆ  ป้าจะเข้าสวนนะมืด ๆ ถึงกลับเดี๋ยวแก่นเตรียมปิ่นโตด้วยนะ

แก่น---ได้จ้ะ ๆ  เดินๆ  วนตักข้าวให้ป้า อยู่ต้องตกใจอย่างแรง..ใครมากอดข้างหลัง  หันวนไปมอง  เอ้า...พี่ภพเอง...มายังไง  แล้วก็เลี่ยงเข้าห้องไป 

ป้า---แก่นป้าจะเอารถคันใหม่เข้าสวนนะ   เพราะคันเก่าไฟหน้ามันไม่มี  วันนี้พักแล้วว่างๆ  เอาไปให้เขาเปลี่ยนไฟที่ตลาดให้ด้วยนะ 

แก่น---อ๋อๆๆได้จ้ะป้า...   

เออ...ป้าไปก่อนเดี๋ยวได้ไปดูน้ำที่ติดไว้   ค่ำๆนั่นแหละจะกลับเข้ามา   ดูท่าทางถ้าฝนตกก็ปิดบ้านช่องให้เรียบร้อยนะป้าจะนอนที่สวนเลย  ฝนตกกลัวฟ้า  แก่นก็ปิดบ้านดี ๆ ล่ะ  ป้าสั่งแล้วก็ออกไป  

แก่น---รีบดุ่มมมมๆเข้าห้อง  มองออกหน้าต่างแล้วปิดหน้าต่าง..

พี่ตัวดี---หัวเราะคิกคัก..หัวเราะอะไรอ่ะ   แอบเข้าบ้านเฉยเลยมายังไง ?  พี่ทิมไปรับเหรอ? ...อืมจ้ะ...ทิมไปรับมาแล้วพี่ลงเดินเลาะเข้ามาเห็นป้ากำลังจะออกไป  เดี๋ยวนี้..คิดทำตัวเป็น..ย่องเบาเหรอ ?  แหม...พูดให้ดีหน่อยดิ่...เขาเรียกวิชาพรางตัว..ตัวเองก็   เรียกย่องเบาซะงั้นทหารใหม่เสียความมั่นใจเลย อืมม...นอนด้วยนะวันนี้..จะบ้าดิ่...ว่าไปเรื่อย...จะนอนยังไง ?  เดี๋ยวป้ากลับมา...หัวแตกพอดีเหอะ

ก็ลองดูไง  เผื่อไม่แตกก็ได้..นะ เอาจริงจะนอนจริง ๆ เหรอ ? จ้ะ..พี่นอนนี่คืนนี้...นอนได้เชื่อสิ

แก่น---ยังไงอ่ะ ?  

พี่ตัวดี---ไม่มีใครเห้นหรอก

พี่ตัวดี---แก่น..ตัวเองถามทิมยัง  กับเพื่อนหญิง  ไปถึงไหน ๆ มา 

แก่น---คุยกันตั้งแต่ก่อนที่จะไปเพื่อนพร้อมมมมาก---เตรียมอุปกรณ์ป้องกันครบเลย  เขาถือว่าป้องกัน  ธรรมชาติล้วน ๆ อ่ะ  เป็นใจด้วยกันทั้งคู่ให้ถามอะไรต่อ  ได้แต่บอกโชคดี 

พี่ตัวดี---เปิดกระเป๋าใบเล็กเท...สิ่งที่อยู่ในกระเป๋าออกมา..(  แก่นนน...มองอย่างทำใจ...เสียท่าแน่แล้ววันนี้ ) อุปกรณืครบมากไม่แพ้ใครเลย ?  เตรียมมาให้อย่างดี  ถ้าไม่อนุญาติ...พี่ไม่บังคับ  นอนนนน...เฉยๆๆ  กินข้าวแล้วกลับ...แค่นั้นเอง  พี่เข้าใจ  พี่รู้ดี  และพี่ไม่ว่า  เรื่องถือตัว แต่ลา 15 วัน  พี่จะมาทุกวันทุกคืนจนกว่าจะยอมมม..ใจอ่อน5555

แก่น----อายหนัก...หน้าตาร้อนเหงือชุ่มไปหมดดแล้ว...มาตรงๆ พูดตรงๆ แบบบที่เป็นตัวเขาเลย  อ่อนไหวอยู่แต่ยังไม่หลงทาง ?

กินข้าวเถอะ  หิวไหม ? (ใจดีสู้เสือ  เขาก็คือแฟนแล้ว  อยู่ลำพังในที่เฉพาะแบบนี้  จะให้บอกยังไง  หวั่นไหวอ่อนไหว  เคลิ้มกันทั้งคู่แล้วจะเป็นอะไรก็ปล่อยไปตามใจเถอะ )

พี่ภพ...อืม...หิวดิ่    จ้ะ..เดี๋ยวตักมาให้

ออกไปพร้อมอุปกรณ์ที่ติดมือมาตอนเขาเทของออกมา  ไม่ต้องรอ เกิดมีอะไรมาจะไม่ทัน  จะห้ามกันไหวไหม ?

กลับเข้ามาพร้อมข้าวกับน้ำ  ..สรุป..หิวจ้ะ...แต่พี่น้อค..หลับคลุมโปงไปแล้วซะงั้น...รอดไปได้..ซื้อเวลาได้อีก555

นอนจนมืดจนค่ำ  ลุกอาบน้ำ แล้วกินข้าวต่อเลยกินรวมสองมื้อกลางวัน  เย็น  เลี้ยงง่ายประหยัดดีเน้าะ  แอบแหย่...เสือหิว555 

ป่านนี้แล้วป้ายังไม่มาบ้านเลย   ทำไมเปิดช่องแท้  เสียงรถเข้ามาจากทางหน้าบ้าน  สงสัยป้ามาแล้ว  

พี่ทิม..ไปไหนมาอ่ะ ?  ทำไมมามืดเลย  ไปติดน้ำให้ป้าแหละ  สรุป  ไม่พอต่้องเฝ้า   นอนเลยนะแก่น  พี่ทิมกินข้าวก่อนดิ่ค่อยไป  ทำไมวะ..มีคนย่องมาเข้ามาก่อนดิ่พี่  ไอ่...ภพ..

พี่ภพ...เออดิ่..  ฝนจะตกแล้วเอ็งจะไปยังไงอ่ะ..ก็ไม่กลับไง...นอนนี่

พี่ภพ...ฝนจะตกป้าว่าไม่เข้ามาแล้วกลัวฟ้า  จะนอนสวน  ข้า..ก็นอนเป็นเพื่อนน้องเอ็งไง ?

พี่ทิม...เอาให้ดีนะเอ็ง..อย่าให้พลาดนะ...หากเอ็งคิดเล่นๆ ก็อย่าทำให้เสียใจนะเว้ย  สงสาร  ดูข้าดิ่  จะเลิก ๆ เลิกไม่ได้

พี่ภพ...ฟาดไปแล้วดิ่เอ็งอ่ะ

พี่ทิม...เออออ...แต่ก็รับผิดชอบอ่ะ  

พี่ภพ...แหม...แมนนนแท้น้อ  ข้ากับน้องเอ็งข้ายังลังเลไม่กล้าเลย  แต่แหมเอ็งนี่รวดเร็วทันใจ  เอาจริง  สงสารน้องมันอ่ะ  เวลาจะร้องไห้นี่  แค่ได้ยินเสียงสั่น ๆ เครือ ๆ ข้าามือไม้อ่อนหมด  ใจจะขาดแล้ว..ลองทำใจหลายครั้งนะ  อยากทำเหมือนคนอื่นที่เขาทำ  พยายามจะไม่เสียจริต  ไม่หลงทางน้องเอ็งนะ  แต่บอกเลย..ถอยทุกครั้งที่คิดจะรวบรัดเลย  เอ็งเชื่อไหม ?  เป็นคนที่หวงตัว  รักระแวง  ระวัง  จน  ข้านี่แหละเสียหลักตลอด ยอมมคนเดียวเลย   ได้แค่  กอด  Kiss  แค่นั้นเหอะ  ..ข้า...ไม่อยากเป็นคนที่ทำให้น้องต้องรู้สึกอคติกับข้า ข้าจะยอมรับจะอดทน  เพื่อให้ตัวน้องรู้สึกว่า  มีศักดิ์ มีเกียรติ  เท่าที่ตัวเขาเองอยากรักษาไว้ให้นานข้าคิดแบบนี้จริง ๆ ว่ะ

พี่ทิม...เออ....ข้าก็ขอบใจเอ็งนะ  ที่เอ็งคิดดีกับแก่นมันน่ะ  ข้าก็วางใจละแบบนี้  เดี๋ยวกินข้าวแล้วข้าก็จะกลับบ้านไปอาบน้ำแล้วจะแวะไปหาเพื่อนน้องข้าหน่อยอ่ะ  เอ็งอยู่ก็ฝากด้วยนะ  เพราะไม่มีคนดูต้นทางแล้วนะเอ็งอ่ะ  นอนก็ให้หูไวๆนะ

แก่น....อยู่ในห้องน้ำ  ได้ยินหมดแล้วที่พี่กับเพื่อนพี่ชายคุยกัน...แต่งตัวเรียบร้อย..อออกจากห้องน้ำ...มาพี่ทิมก็ไปแล้ว  พี่ทิมมยอมรับผิดชอบ  เพื่อนหญิงแล้วก็รู้สึกวว่า..พี่ชายก็ยัง  เป็นคนที่คิดเป็น แอบไปนั่งตัก..เลยซิ  ลองใจดู...พี่ตัวดีจะทำอะไรไหม ? แต่หากเขาจะทำจริงก็..จะยอม..เพราะเขาโตแล้ว  น้องก็เช่นกัน  

พี่ตัวดี...จะอ้อนเอาอะไร ? เบี้ยเลี้ยงก็ปลดทรัพย์  ไปหมดแล้ว  ให้ตัวเอง  กับ  แม่  หมดแล้วอ่ะ..( ถามแบบลังเล ๆ กลบเกลื่อน  อึกๆ อัก ๆ แต่สายตา  กับลมหายใจ  นี่ไม่ค่อยสามัคคีกันละ ) กอด ๆ กอดเอว  กอดคอแกล้งเหรอ ?  ไม่เอาดิ่อย่าแกล้ง  ที่ตัวเองแกล้งน้องล่ะ...ซุกซนเหลือเกิน  จะลุกออกจากพี่ได้ยัง  ?  ทำไม ?....ถ้าจะลุกแล้ว  ทำไม ?  ถ้าไม่ลุกแล้วทำไม ? บอกแล้วนะ...อยย่าแกล้ง...ไม่ลุกก็จะทำแบบนี้  Kiss เลย  แบบนี้...เขาก้ทำแค่นั้นถอยหน้าออกห่าง ๆ หัวเราะ  แต่..น้อง..ยังไม่ยอมเลิกแกล้ง  จะแกล้งต่อไปดูสิจะทำใจไหว ไม๊? Kissssssssss ต่อไปนาน ๆ ซุกซนไปเรื่อย

พี่ตัวดี...เลิกๆๆๆเลิกแกล้งเลย...เดี๋ยวเหอะ  เก่งใหญ่แล้วนะเดี๋ยวนี้ หัวเราะชอบใจ..( เอ้า...ถอดเสื้อ..) ไม่ต้องคิดลึกเลยนะ  เหงื่อท่วมหมดแล้วเนี่ย  เกร็งงงเหรอ ? (ถามกกวนต่ออีก...) หรือชอบใจ  ทำไมชอบบแกล้ง   หัดแกล้งแบบนี้ใครสอน ( เสียงอ้อนนนน )  เหนื่อยนะเนี่ย  หายใจไม่ทัน  หัวใจเต้นโครมครามหมดแล้ว..อย่านะ..อย่าทำอีกเดี๋ยวอดใจไม่ได้ ?  ร้องไห้พี่ก็..ถอดใจแล้ว 

แก่นน...(  หัวเราะ..คริๆ ชอบใจ ) ก็รู้ไงว่าแกล้งแล้ว  ทำเป็นเจ้าน้ำตา..พี่..ก็ยอมถอดใจไง...เลยแกล้งง  เพราะรู้ว่าพี่ทนได้    ก็ไม่ต้องกลัวเพราะ  มันคือธรรมชาติการใช้ชีวิต  คำว่า  เป็นแฟน  กัน  มันต้องมีบ้าง  อย่างที่บอกคนอื่นๆ ไปไหน ๆ ไปแล้วแต่พี่ยอมอดทนมาจนถึงวันนี้  หากจะเป็นไปก็ไม่ไรต้องกลัวแล้ว (อันนี้หลักการนะ... ไม่ใช่อารมณ์ร่วม5555 )

พี่ตัวดี...ก็ยังซุกซนอยู่...ไม่ ๆ แค่นี้พอแล้ว..อายุ 20 ก่อนค่อยมาคุยกัน  อีกปีนึง ok.นะคะ (55555555555555 สะใจเค้า) อาบน้ำดีกว่า  นอนนนน...พี่เข้าไปอาบน้ำ...นอนคิดไปเขายังเคารพและยอมรับ  การปิดกั้นตัว  เหมือนเดิม  ใจแกร่งขึ้นมาก  อารมณ์ก็เช่นกัน อาบน้ำนาน  เพราะเหงื่อชุ่มเลยเชียว  หลับบบบบบบบบบบบ  ไปนานไม่รู้เท่าไหร่ ?  แต่ลืมตาในความมืด   มือคลำไป  พี่ก็ยังนอนอยู่ข้างๆ   อืมมม..ฝนตก  อุ่นใจดีบอกไม่ถูก อย่างน้อยก็ยังมี..พี่ภพ..อยู่ด้วย  แต่หากไม่มีก็ไม่กลัวหรอก 555  

ตรวจสอบใบสมัครเรียน   ที่เรียนที่จะยื่นเรียบร้อยแล้ว  พี่ ๆ จะกลับเข้าค่ายฯ อีก 2-3 วันก้พอดีแหละ  ไปด้วยกันเลย  เพราะพี่จะได้รู้ว่าเรียนที่หนพักที่ไหน ? และหาหออยู่ด้วย   ที่เดียวกันกับเพื่อนซี้แหละ  พี่ๆ กลับเข้าค่ายค่อยเตรียมของไปหอเพราะก็อีกแค่ไม่ถึง 2 อาทิตย์ 

 แก่นน....อืมม...ว่าไงแก ?

เพื่อนหญิง....เราว่าเราไม่อยู่ห้องด้วยกับแกนะ  เราอยากแยก  เอาจริงนะ...เราอยากอยู่ให้เป้นส่วนตัวกับพี่ชายแกอ่ะ  แกไม่ว่าใช่ไหม ?

แก่นนน...อืมมมม..( คิดหนักกับการตัดสินใจ  แต่เพื่อนก็ค่อนข้างมีตังค์  เขาไม่ต้องการคนหารค่าห้องคนละครึ่งหรอก  หากเขาอยากเป็นส่วนตัว  มันก็คือ  สิทธิ์ของเขา  ไหนๆ เรียนที่เดียวกัน  ก็ต้องเจอกันอยู่แล้ว ก็แยกก็ได้ )  แล้วแต่แกอ่ะนะ   เพราะเราว่าเราต้องหางานนอกเวลาทำด้วย  เราก็ต้องจ่ายค่าห้องเอง  ไม่เป้นไรหรอก  ยังไงเราก็เจอกันที่ ม. อยู่แล้วเน้าะ 

เพื่อนหญิง....ดีใจสุด ๆ  ขอบใจนะแกที่เข้าใจชเราอ่ะ

แก่นนน...อืมมมม ( เห็นแบบนี้แล้วมีความสุขดีเหมือนกัน )

อิสระทางการใช้ชีวิตก็ตอนนี้ล่ะออกไปเรียนแล้วต้องอยู่ที่ห้องเช่าห้องพักด้วยตัวเอง  เหมือนการซักซ้อมการใช้ชีวิตด้วยตัวเอง  มันก้ท้าทายดีไปอีก  อิสระด้วย  ห้องเช่าที่เดินหากับพี่ภพ  ราคา 2000 /เดือน ใกล้ที่เรียนเดินได้   ไม่ต้องใช้รถ มีตลาดเช้าเย็น  ให้พอได้หาอะไรกิน  ไม่ต้องไปไกล  แต่นอกเวลาก้ต้องใช้เวลา  พี่ๆ กลับเข้าค่ายไปแล้วอีกเป็นเดือนโน่นแหละที่จะลาอีก เริ่มมีอุปกรณ์ที่พอจะสื่อสารกันบ้าง เพจเจอร์  แพคลิ้งค์  โฟนลิงค์  โทรศัพท์ก็เป็นโทรทั่วไทย  ตู้สาธารณะ  ที่ต้องต่อคิวกันยาวๆ โนเกีย  นตอนนั้นเหรอ 10000  กว่า เท่าที่มีก็เพจเจอร์โมโตโรล่า นี่แหละที่ฝากข้อความยาว ๆ คล้ายจดหมายแค่ตอบโต้ไวกว่า  ใช้เวลาไม่ถึง3 วัน  แค่ 2-5 นาทีก็รุ้เรื่องเข้าใจกันแล้ว

เปิดเรียน  คนเรียนก็เรียน  คนฝึกก็ฝึก หลังจากที่ไปรับใช้ชาติตอนนี้ก็ 10 เดือนแล้ว  ผ่อนผันการไปมา  ลากลับบ้านได้เยอะมากแล้วสำหรับท.ทหาร ส่วนคนเรียนตอนนี้ก็เข้มงวด  ปิดเรียนแต่ไม่ได้กลับบ้านเพราะทำงานนอกเวลา  

เสียงเพจดัง...ข้อความเข้าเครื่อง "ตอนนี้พี่อยู่ที่สถานีรถไฟ..นั่งรถมารับหน่อยได้ไหม ?  รอ... "  15 นาทีผ่านไปที่  สถานีรถไฟ  รั้วของชาติ นั่งหันหลัง เป้วางข้าง ๆ ใบนึง

แก่น...เดินไปแตะไหล่ ?....แค่เห็นข้างหลังก็จำได้แล้ว  กินอะไรยัง ?  หิวล่ะสิ...ไปหาอะไรกินก่อนไหม ?

พี่ภพ...ล้วงเป้..หยิบกระเป๋าเงิน  เอาเบี้ยเลี้ยงที่มี ยื่นใส่มือ น้องเดือนนี้เก็บไว้หมดเลยนะ ..เพราะพี่ไม่ได้ใช้  อะไร ?

แก่น....ขมวดคิ้ววว..ทำไมไม่เก็บไว้บ้างล่ะ ?เดี๋ยวไปมาก็ต้องจ่ายค่ารถนะ  แล้วแม่ล่ะ

พี่ภพ...ต่อไปไม่ต้องลากลับบ้านแล้ว  จะมาหาทุกเสาร์อาทิตย์  เย็นวันอาทิตย์กลับเข้าค่ายฯ ส่วนที่ต้องให้แม่  พี่ธนาณัติไปแล้ว  ไไม่ต้องห่วง  พี่ไม่เก็บไว้เพราะว่ายังไง ?ก็ต้องมาหา.ตัวเอง..อยู่แล้ว  ตัวเองก็เก็บไว้ให้พี่แหละนะ

แก่น...จ้ะ...ถ้าพี่จัดการแล้วก็ไม่เป็นไร..น้องจะเก็บไว้ให้นะ หิวเปล่า ?หาไรกินก่อนเดี๋ยว 4 โมงเย็นน้องทำงาน อ่ะ

พี่ภพ...ซื้อไปกินที่ห้องเถอะพี่ว่าดีกว่า..ตัวเองหุงข้าวไว้ไหม ?

แก่น...ก็ดีเหมือนกัน...ที่ห้องน้องหุงข้าวไว้..

เดินเลือกซื้อกับข้าวแล้วนั่งรถกลับหอ  หอเป็นหอรวม  อยู่กันได้เป็นส่วนตัว  เพราะเจ้าของหอก็เป็นทหาร  ออกจากราชการมาก็มาทำหอพักให้เช่าหลายสิบห้อง  ทั้งนักศึกษา  คนทำงาน  เยอะมากหน้าหลายตา  และที่ดีที่สุดคือมีกล้องวงจรปิดและหอเปิด 24. ชม.  สามารถทำงานได้  คนนอกพักได้  โดยต้องแจ้งชื่อตามบัตรปชช.และเดินผ่านกล้อง  แค่นั้นเอง  ห้องที่เลือกก็อยู่สุดท้ายของห้องมีรั้วหันหน้าเข้าหาบ้านของเจ้าของหอนั่นแหละ  ถึงห้องแล้ว  จัดการกับกับข้าวและข้าวให้พี่แล้ว  จะไปทำงาน...แต่มีคนร้องตามจะไปด้วย

พี่ภพ...ตัวเองจะไปทำงานแล้วดิ่ 

แก่นน...ไปไง..เนี่ยจะไปแล้ว..ทำไมอ่ะ ?

พี่ภพ...ไปด้วย..

แก่นนน...อะไร...มาเหนื่อยๆ กินข้าวก็นอนพักเหอะ..จะตามไปทำไมอ่ะ  ไปนั่งหลังขดหลังแข็งเหนื่อย  น้องไปทำงานแค่ 5 ชม เองเดี๋ยวก็กลับมาอยู่ด้วย

พี่ภพ...ไม่เอา  หายเหนื่อยแล้ว   ( ดึงมือมาใกล้..กอดๆๆๆ)  เดินไปกลับ - เป็นเพื่อนกันไง 

แก่นนน...จะไปจริงๆ เหรอ ? จ้ะ ๆ ไปด้วยก็ไปด้วย

พี่ภพ...ยิ้มมม...(ตาวาววว) ปิดห้องล้อคเรียบร้อยออกเดินจากหอไปใช้เวลาไม่นานหรอกก็ถึงที่ทำงาน

แก่นนน...หาที่นั่งเลยนะไม่มีที่นั่งบอกแล้วไม่เชื้่อน้องเลย

พี่ภพ...นั่งนี่ได้ไหม (ชี้ที่ร้านกาแฟ ) 

แก่นนน...อืมมม...ถามเขาดูนั่งได้ไหม ?  ไม่เคยถามพี่เค้าเหมือนกัน

พี่ภพ...อุ่ยยยย..ตัวเองเป็นผู้หญิงอ่ะ

แก่น...ก็ไม่รู้เหมือนกัน   ลองถามเค้าดู  น้องเข้าตอกบัตรก่อนนะ

สวัสดีค่ะ...น้องมามาทำงานค่ะวันแรก  น้องจะตอกบัตรตรงไหนได้คะ ? ผู้ชายที่หลังเคาน์เตอร์  หันมามอง ( แม่เจ้า!!! ผจก.ร้านเป็นผู้ชาย )อืมมมม...ก้ต้องทำอะเน้าะ  สมัครมาแล้วตั้งนานกว่าจะได้งานที่ใกล้ๆ หอพัก 

ผจก***  (คนสูง  ขาว  ผมยาวแต่มัดเรียบร้อย ) ครับ น้อง..รอแปบนะครับเดี่ยวผมดูงานตรงนี้แปบนะ

แก่นนน...ยืนรอ...

ผจก.***อ่ะ..น้องครับเดี๋ยวตามผมมาด้านในนะครับเดี๋ยวคุยกันนิดนึงก่อนเริ่มทำงานเน้าะ อันนี้บัตรตอกนะครับ  ขอชื่อ - นามสกุล ด้วย  ผมจะเขียนแล้วประทับตรา  และจะเก็บไว้ที่บอร์ดนะครับ ( เขียนชื่อใส่กระดาษ  แล้วส่งคืน ) 

ผจก.***ชื่อเพราะนะครับ  เขียนไม่เหมือนคนอื่นด้วย  

แก่นนน...น้องว่าธรรมดานะคะ    กลางๆ  แต่อาจจะใช่ค่ะเขียนไม่เหมือนใคร ?

ผจก.***เรียบร้อย  พร้อมยังครับ  ถ้าพร้อมไปดูหน้างานกัน   มีอะไรสงสัยก็ถามนะครับ

ผจก.  พาเดินข้างหลังก่อน  อันนี้เรียกว่าสโตร์นะครับ  จะมีของเข้าออกมีมาทุกวัน  ของที่เข้ามาที่ร้าานจะมาจากการเช็คและสำรวจจากผม ขอแทนตัวว่าพี่ละกันนะครับเรียกแทนตัวกันง่าย ๆ น้องชื่ออะไร ? ชื่อแก่นค่ะ ครับ  พี่ชื่อ สุพิมพ์  นะครับ  เรียกพี่พิมพ์  ก็ได้  อาจจะสายหวานหน่อย  แต่เป็นผู้ชายแท้ครับ ( ยิ้มมมมมม...หัวเราะน้อย ๆ ) 

แก่น..ค่ะพี่  เอ้าต่องานเลย

ของที่จะเข้าออกที่สโตร์ร้านเราคือ  พี่จะสั่งของจากการสำรวจการขายนะ 

ทีนี้งานของ  แก่น  คือ ไล่ดูของว่าขาดจากหน้าร้านไหม ?  หากเหลือน้อยกว่า 3 ชิ้น  แก่น ก็มาที่สโตร์  มาหาเอามาเติมที่ชั้น ง่ายไหม ? เข้าใจค่ะ  ทุกอย่างทุกชั้นนะ  รวมถึงในตู้แช่ด้วย  อ่ะมาต่อ  ทีนี้การเติมของก็จดเอานะอะไรบ้างที่ต้องเติม  ที่ขาดหายไป  อะไรที่ต้องการให้พี่  สั่งด่วน  ก็ทิ้งโน้ตไว้ได้ที่กระดานนะ ของที่สามารถให้พี่สั่งด่วนได้  คือ  ของในตู้แช่แข็ง  ของบนเตากิลล์  ของที่อยู่กับตู้กดน้ำ มีอะไรถามไม๊ ?  ไม่มีค่ะ  อ่ะมาต่อ  ส่วนของของที่มีราคาสูง  ก็เช็คสต้อคมือ  โอเคนะลงตามจำนวนตอนเข้ามา  และ  เช็คก่อนตอกบัตรออก  พอเข้าใจคร่าวๆ ไหม ?...ค่ะ...

งานความสะอาดคือ  แก่นต้องถูพื้นให้ด้วย เวลาการถูพื้นคือ  ตอนเข้างานมา 16.30   และก่อนตอกบัตรออก 20.30 เพราะเป้นงานนอก  แ่กนจะยังไม่ได้ยืนเครื่องรับบจ่ายเงินเน้าะตอนนี้  ผ่านไปสักเดือนค่อยมายืนกะก้แล้วกัน  อ่ะทีนี้  มาที่ตู้แช่  มีอะรไบ้างที่ต้องทำ ?  คือ

1.น้องต้องดู  เลขอุณหภูมิมันปกติไหม ?

2.ของในนั้นหมดอายุหรือไม่  ส่วนใหญ่  อายุ  1 อาทิตย์  หากหมดเก็บออก  ใส่ถาดสีเทา  รอพี่มาทำใบส่งคืน/ใบเปลี่ยน

3. ของภายในร้าน  หากตกแตก  เสียหายไม่สามารถให้ลูกค้าได้นะ  ต้องเก็บออก  เอาที่ดีสมบูรณ์ให้ลูกค้า

4. ก่อนออกนอกร้านต้องถอดเสื้อร้านออกทุกครั้ง  เพราะฉะนั้น  แก่นจะได้เสื้อร้าน  2 ตัวนะ เวลามาเข้างานใส่เสื้อสีขาว มา  แล้วใส่เสื้อร้าน  จะกลับก็ถอดแขวนไว้ที่ร้าน  จะเอาไปซักตอนไหนก็กะประมานการซักเอาเอง (  หัวเราะ)  ขอถามค่ะ..ทำไม ?ต้องหัวเราะตรงนี้อ่ะคะเรื่องการซักเสื้อ คคือ  ปกติที่ร้านคือมีผู้ชายเยอะกว่าผู้หญิง  มี ญ  แค่ 3 คน  นอกนั้น ชายทั้งหมด  การซักเสื้อผ้ามันก็นานกว่า ญ จริงใชาไหม ?เพราะงี้เลยหัวเราะ  แก่นจะซักตอนไหน  บ่อยแค่ไหนก็ได้ 2 ตัวสลับกัน  แต่ผู้ชายมันไม่ค่อยได้เอากลับไปซักไง ?  พี่ก็เลยขำ  แค่นั้นแหละ  อ่ะต่อ

5. รองเท้าเตรียมมาเอาที่เดินง่ายสบาย อย่าให้มันมากัดเท้าที่หน้างานไม่งั้นจะเสียเวลามาก  เพราะบางทีลูกค้าเยอะ  แก่นอาจจะต้องช่วยหน้าร้าน  และยืนนาน ๆ  ok  ไม๊ครับ  มีไรถามได้  อ่อ...เวลาพักของน้องคือ 19.00 ตรง  ออกหาไรกินข้างนอกได้แต่ต้องถอดเสื้อ  แต่จะให้ดีคือห่อกับข้าวมาได้พัก 30 นาที  ที่ร้านมีข้าวหุงไว้รอ  พี่ไรถามพี่ไหม ?  ถ้าไม่มีก็ลองเริ่มเดินเก็บของหมดอายุก่อนได้นะเดี๋ยวก็มีคนมาเข้ากะต่อตอน 20.30  ไม่เข้าใจ  หรือติดขัดอะไรถามได้ ตลอดพี่จะนั่งในร้านนี่แหละ  สั่งของก่อน นะ อ่ะนี่  เสื้อนะ  2ตัว  ใส่ได้เลย เออ...พี่ลืม  ล้อคเกอร์  ของแก่น  เลข 8 นะล่างสุด  ส่วนใหญ่เขาไไม่ล็อคกันเพราะแค่เอาไว้เก็บหมวก  เก็บเสื้ออะไรแบบนี้  แต่หากแก่นจะล้อคก็ได้  แต่ส่วนใหญมันไม่มีอะไรหายเพราะคนกันเองทั้งนั้นอ่ะ 

เริ่มเดินตรวจเก็บของหมดอายุ เยอะอยู่เหมือนกัน  เติมของเข้าตู้  แล้ว  ออกมาเดินดูพื้น ก็จะได้เวลา เบรค 30 นาที  มองออกไปดูพี่หายไปน้อ  อ่ออยังอยู่ที่เดิมที่ร้านกาแฟ  ดูคุยสนุกกับพี่ที่ร้านกาแฟ  

19.05..เบรค 30 นาที  ถอดเสื้อแล้วออกเดินรอบ ๆ ร้าน  ข้างหลังร้านมีที่เก็บลังกระดาษ  มีคนงานนั่งกินข้าว 2-3 คน  หน้าร้านว่างนั่งพักขาสักหน่อยก็ดี 

พี่ภพ...ไง..เหนื่อยไม๊อ่ะ  พักแล้วเหรอ ?  แล้วเลิกกี่ทุ่ม

แก่นนน...ตอกบัตรออก 21.30 อ่ะ  พี่เหนื่อยกลับก่อนได้นะ  ทิ้งกุญแจไว้ให้น้อง..อันนึง

พี่ภพ...ไม่เหนื่อยหรอก  ไม่ได้ฝึกเหมือน 3 เดือนแรก  ตอนนี้อยู่งานเอกสารก็เดินไปมาไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอก จริงๆ ตัวเองไม่ทำก็ได้นะงานนอกเวลา  เดินไกล  ไปกลับมืด  พี่ห่วงจัง  พี่ว่ามันเปลี่ยว  

แก่นนน...อะไรกัน..มาวันนี้วันแแรกจะชวนเบี้ยวแล้ว  รอตั้งนานกว่าจะได้งานอ่ะ ขอทำก่อนนะนะๆ  อยากลองทำฝึกฝนไปด้วย

พี่ภพ...จ้า...ตามใจแหละ  ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยพี่มาอยู่ด้วยแค่อาทิตย์ละ 2 วัน  พี่ก็ห่วง  พะวง  วันนี้ได้มาด้วยมาเห็นก็ไม่อยากให้ทำ  แต่หากตัวเองยืนยันพี่ก็ไม่ขัดใจ ( เอามือจับหัว..แล้วบอก..สู้ ๆ นะ )  เดี๋ยวเข้าร้านก่อนนะ  เบรค 30 นาที  เดี๋ยวก็ได้ตอกบัตรแล้ว

  เข้าร้านตรวจตราเติมของหมด  ก็เกือบได้เวลาจัดการกับพื้น แล้วกลับหอ  ไม่ยาก  ไม่ง่ายอาจจะดูจุกจิกนิดหน่อยแต่ก็น่าจะทำได้นานเพราะมันใกล้หอ พี่ก็อดทนเหลือเกินนั่งรอเฝ้ารอกลับด้วยกัน  

พี่พิมพ์คะ...แก่นกลับละนะพี่..ยกมือไหว้สวัสดี  

ผจก.พิมพ์...จ้ะ..พี่เลิก  5 ทุ่มแก่นกลับหอยังไง ?.

แก่น.....อ๋ออ...เดินค่ะใกล้ๆ แปบเดียวถึง  กลับแล้วนะคะ

ผจก.***โอเค ครับ

กลับถึงห้องนั่งเหยีดแข้งขา..อาบน้ำแล้วเตรียมจะนอน  แต่ต้องอ่านหนังสือด้วย  พี่ภพ หลับไปล่วงหน้าแล้ว  เขาเหนื่อยแหละนั่งรถไฟมาแต่อยากฝืน  5 ทุ่มกว่าแล้ว  เพจสั่นข้อความเข้า  

"พี่เลิกงานแล้ว..ถ้าอยากออกมาหาอะไรกินพี่ไปรับไหมครับ ? " คือ.....อะไร...ใครเพจมาแบบนี้  เลื่อนไปดูจนท้ายสุดข้อความ  พี่พิมพ์ผจก.นะครับ  ตายๆๆๆใจหายใจคว่ำ  เพจจมาตอนนี้ทำไม? กดเอาเสียง  เอาสั่นออก  ไม่ต้องแจ้งเตือนทั้ง 2 อย่าง  ให้มีแค่ไฟกระพริบก็พอ  ดีนะที่พี่ภพนอนแล้วไม่งั้น...เอาอีกละ  หากเห็นข้อความจะมางอนอีก ... นอนไม่หลับอีกเลยนั่นแหละเหตุของการไม่หลับคือ  เพจเจอร์  เอาผ้าพี่ไปซักเครื่องเพราะกลัวไม่ทัน  นั่งรอเดินรอ  เสร็จแล้วเอาเข้ามาแขวน ๆ ไว้หลังห้อง  อีกเดี๋ยวก้คงรีดรอได้  อ่านหนังสือรอ ไปได้อีกหน่อย  

พี่ภพ...อ้าววว...ไม่หลับไม่นอนที  ทำงานมาไม่เหนื่อยหรือไง  ลงจากที่นอนมานั่งที่พื้น

แก่นน....สมมติว่า...ถ้าเกิดมีคนเพจฯมา ชวนน้องไปหาไรกิน  พี่...จะว่าไง ?

พี่ภพ...ดึกแล้วไม่มีใครชวนไปกินอะไรหรอก...หัวเราะ ?...มีแต่เขาจะนอน  เหนื่อยงานป้ะ( ดึงมือ )  นอนเถอะพักผ่อน  หลับตาสักนิดก็ยังดี

แก่น..ขยับปิดไฟนอน...ซุกตัวอยู่แขนกว้างใหญ่นั่นแหละ  เอาจริงกอดก่ายยเหมือนเป็นหมอนข้างมากกว่า..หึหึ

ออกจากค่ายฯมาทุกวันศุกร์กลับวันอาทิตย์เย็น ๆ เป้นอย่างนั้นมานานจนจะปลดจากรั้วรับใช้ชาติ 

วันศุกร์นี้ยังไม่ยอมเพจมาหา  สงสัยจะมาเองหรือเปล่าจนเย็นมากแล้ว  ต้องจำใจตอกบัตรเข้าทำงาน  กังวลก้กังวล  เป็นห่วงด้วย

เอาเพจไปด้วย  พักเบรคเอาออกมาดู  เกือบ 10 ข้อความ 

1. แก่น...นี่พี่ทิมนะเมื่อบ่ายภพออกไปซื้อของ  เดินข้ามถนนโดนรถชน

2. เพื่อนกับพี่เวรประตูหน้าพาส่งรพ.ค่ายฯ หมอช่วยเต็มที่แต่  ภพ  ทนไม่ไหว

3.ตอนนี้พี่กำลังพามันกลับบ้าน เอ็งจะมาที่นี่  หรือเอ็งจะไปที่บ้าน

4.ให้เอ็งโทรมาที่เบอร์พี่ที่ค่ายฯนะ000000000.......

5.ถ้าเอ็งรับข้อความแล้วรีบโทร.มาจะเอาไงพี่จะได้รอ

แก่นพี่ผจก.คะแก่นลางานได้ไหม ?  พอดีพี่อุบัติเหตุรถชน  เสียแล้ว ( ร้องไห้แต่ยังไหว ) กำลังจะเอากลับบ้านที่ค่ายฯให้ติดต่อกลับ  แก่นจะไปโทร.หาพี่ค่ะ 

พี่พิมพ์****แก่นโทรศัพท์ที่ร้านนี่  โทรได้เลยพี่ให้ใช้ได้

แก่นน...ขอบคุณค่ะ กดโทรศัพท์มือไม้สั่นไปหมด ติดแล้วแต่ยังไม่รับ

ปลายสาย..สวัสดีครับแก่นใช่ไหม ? พวกผมพยายามแล้ว  แต่  หมวดภพ  ไม่ไหวจริง ?  รถเขาขับมาเร็วมาก  เพราะรีบร้อนเอาคนงานไปส่ง  ชนหมวดเข้าจังๆ เสียงดังเลยพวกผมวิ่ง  แล้วเอารถออกไปส่งที่รพ.ค่ายฯแต่  หมวดภพ  ไม่ไหว ?แล้วครับ  พวกเราเลยกลับมา พร้อมกันจะพาหมวดกลับบ้าน  ตอนนี้แม่เป็นลมหลายรอบแล้ว  แม่ของหมวดอยู่ที่นี่..น้องจะคุยไหม ?  หรือจะคุยกับ  พี่ชายของน้องครับ

แก่นนน...หูอื้อ...แต่ก็ยังฟังอยู่  ขอๆๆๆคุยกับพี่ศักดิ์สิทธิ์ค่ะ  ครับผม

พี่ทิม...แก่น..ภพไม่ไปแล้ว  เอาไง  จะมานี่ให้พี่รอไหม ?  หรือ  ค่อยมาทีหลัง  แม่ภพมารับศพอยู่นี่แล้ว 

แก่นนน..ทำไมอ่ะ  ทำไมพี่ทิม?  ไม่ดูแลกันดี ๆ แก่นนนกลับทีหลังยังไม่ได้จองตั๋วเลย

พี่ทิม...มารถไฟทันไหม? พี่ไปรอบ้านภพนะ 

แก่นนน...พี่พากลับก่อนเลยพรุ่งนี้..แก่น..นี้น่าจะถึงเย็นๆ ร้องก็ร้องไม่ออกเคว้งคว้างเลยทีนี้  ทำไมมันเร็วขนาดนี้  ไม่เข้าใจเลย  T^T

ใจหายรู้สึกเลยว่ามืดมน  หนทางจะไปทางไหนยัง ?  เพื่ออะไร ?  เพื่อใคร ?

เย็นวันอาทิตย์...มาถึงบ้านพี่ภพแล้ว  ทุกคนเสียใจ  ไม่มีใครเอ่ยอะไรสักคำ  มีแค่ความเงียบ  เพื่อน ๆ ที่ค่ายฯ  ช่วยกันบรรจุลงโลงตั้งสวด ได้ 1 คืน  พี่ๆที่ค่ายเปลี่ยนกันมาช่วยงานที่บ้าน  แม่ไม่มีอะไรจะพูดเลยลูกชายที่มีอยู่เพียงคนเดียว  จากไปกะทันหันด้วยอุบัติเหตุ  เป็นทั้งเสาหลักของบ้านและที่พึ่งเดียวของแม่  วันนี้ไม่มีแล้ว  ยังไม่ทันทำกรรมอะไรเยอะเลย  ด่วนจากไปแล้ว  รู้ตัวหรือยังนะว่าไปแล้วจากทุกคนไป  โดยไม่มีคำกล่าวลาใด ๆ ไปอยู่ตรงไหน  ตอนนี้  น้องมาแล้ว  มาถึงแล้ว  มาอยู่ช่วยงานและส่งพี่เป็นครั้งสุดท้ายจากนี้ไป  น้องจะมีตัวคนเดียว  ไม่มีพี่ที่แสนดีอีกแล้วตลอดไป T^T

ครบ 3 คืน  กำหนดเผาแล้ว เพี่อน ๆ พี่ทุกคนเสียใจ  ทุกคนตั้งใจช่วยงาน  ตั้งใจส่งพี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ  รู้ตัวไหม ?  คนดี..ของน้อง  คนดีของแม่..ไม่ต้องห่วงอะไร  ขอให้พี่สู่ภพ..ภูมิที่ดี  น้องคนนี้จะจดจำพี่ตลอดไปว่า...เคยได้ใช้ชีวิตร่วม  กับคนที่ดีในตอนนี้  และพี่จากน้องไปแล้ว  คนดีที่อยู่ไม่นาน 25 ปี ของพี่บนโลกนี้  ทำให้น้องคนนี้รู้ว่าต้องทำยังไงกับความมุ่งหมาย  ทำอย่างไรให้ถึงปลายทาง  แต่พี่พี่เป็นแรงบันดาลใจเสมอ  ทุกเรื่องราว  ทุกการกระทำ พี่เดินมาแค่กลางทางแล้วหายจากไปชั่วนิรันดร์  พี่มุ่งมั่น  พี่ดีกับเราทุกคน  รักมาก...อาลัยที่สุด จนไม่มีคำจะบรรยายใด ๆ 

จากวันนั้นจนวันนี้  20 ปีแล้ว  ยังอยู่ไหม ?  อยู่ที่ไหน ? คิดถึงเสมอ ยิ้มได้ทุกครั้งที่คิดถึง  เลิกร้องไห้แล้วนะ...แต่คิดถึงเหมือนเดิม  ไม่เคยลืมเลยสักช่วงเวลา  แม้จะผ่านดี  ผ่านร้ายมาก็ตาม  แต่รู้สึกเสมอว่ามีพี่..ที่อยู่เคียงข้างกันเสมอมา...ยังอยู่ในความทรงจำเหมือนเดิม  ไม่เคยเปลี่ยนแปลง  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

เจ้าของไดอารี่

กำลังทำอะไรอยู่
ไม่ได้อัพเดทสถานะมาช่วงหนึ่งแล้ว
4 วันที่ผ่านมา

auaing2525
ความสนใจ:
เพลง, อินเตอร์เน็ต, รถยนต์/จักรยานยนต์, อาหาร, สัตว์เลี้ยง
<<กุมภาพันธ์ 2564>>
อา. จ. อ. พ. พฤ. ศ. ส.
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28

สถิติผู้เยี่ยมชม

ผู้เยี่ยมชมวันนี้ 7 คน
ผู้เยี่ยมชมทั้งหมด 109

ไดอารี่เพื่อนบ้าน

auaing2525 ยังไม่มีไดอารี่เพื่อนบ้าน

อัลบัมโหวตของ auaing2525

auaing2525 ยังไม่มีอัลบัมโหวต

ไดอารี่ที่อัพเดทล่าสุด

โดย พงษ์ศักดิ์ หิรัญเขต