หน้าแรก ตรวจหวย โปรโมชั่น เว็บบอร์ด ควิซ การเงิน Pic Post
 
Page หาเพื่อน Chat หาเพื่อน Line หาเพื่อน Skype
 
อัลบั้ม แต่งรูป คำคม Glitter สเปซ ไดอารี่
 
เกมถอดรหัสภาพ เกม วิดีโอ
 
คำนวณ คำนวณค่างวดผ่อนรถ
 
ติดต่อเว็บไซต์ลงโฆษณาลงข่าวประชาสัมพันธ์แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสมเงื่อนไขการให้บริการ
 
Login เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก
 
ดูรายการโปรด เพิ่มเป็นรายการโปรด

เงียบเหงา---แต่ไม่ถึงกับอ้างว้าง

วันที่ 15 พฤษภาคม 2563

นอกจากเรียนก้งานนอกเวลาเรียน  บริหารเวลาได้ดี   แต่เรื่องเรียนไม่ใช่อ่ะเส่ะ...งานเข้าอ่ะใช่  แต่เรียนนี่สิไม่..วิน..เลยเลยจำเป้นต้องตัดสินใจเลือกเรียนไว้ก่อน  จำเป้นต้องพักงานเอาไว้  แต่หางานใหม่ที่ใกล้ที่เรียนดี  กว่า...

เดินสมัครงานอยู่วันนึงเต็ม ---- ที่สุดท้ายแล้วที่โทมาถาม  และเขาเรียกให้ไปยื่นเอกสาร  แต่ไกลต้องต่อรถ 2 ต่อ

หากได้งานก้คงหมดค่ารถเยอะละนี่  และที่นี่เองที่ได้เจอ เพื่อนรุ่นพี่ที่เขามาเรียนที่นี่ก่อนแล้ว  แต่ไม่ได้เรียนที่เดียวกันหรอก  

มาสมัครงานเหรอ...เราน่ะ

พยักหน้าเฉย ๆ เก็บอาการ  เก็บอารมณื์  เก็บสายตา

ทำไม...พูดน้อยจังงดูไม่ไว้ใจใคร..เลย

พอดีเพิ่งมาเรียนค่ะ  เลย..ไม่อยากสนิทกับใครตอนนี้.. 

เพื่อนไม่มีเหรอ...มาคนเดียว  ฉายเดี่ยวเลยนะ

ไม่อยากรอใคร  ไม่อยากให้ใครรอ   เลยมาคนเดียวดีกว่า  ไม่ต้องกังวล  ง่ายและสบายใจ

จะส่งใบสมัครแล้วเหรอ ?  กรอกครบแล้วเหรอ ? 

ไม่อ่ะ..กรอกไม่ครบหรอก  

ทำไมล่ะ ?

ก็ไม่ได้อยากได้งานที่นี่ไง...เพราะมันไกลหอที่พักแล้วต้องต่อรถถึง 2 ครั้งกว่าจะถึง  ไม่ต้องกรอกให้ครบก็ได้  เพราะการกรอกไม่ครบ  ฝ่าย ฯเขาก็คงไม่เรียกอยู่แล้วถ้าไม่อยากได้แล้วจะมาสมัครทำไม ?

รักษามารยาทของการโทมาถามก่อนหน้านั้นแล้วนี่ไง ..

แล้วหาก..น้อง...ได้งานที่นี่ก็ต้องแสดงความรับผิดชอบแล้วก้ต้องมาทำงานเพื่อรักษามารยาทที่ดีด้วยล่ะ ?

ไม่อยากจะปะทะวาจากันเลยทำไมน้ะ..ต้องมาเจอที่งานสุดท้ายนี้ด้วย

ส่งใบสมัครค่ะพี่...

น้องงง...จะกลับหอเลยรึไง ?

ค่ะพี่เดี๋ยวไม่มีรถ... 

ฝนจะตกละนะ...รอฟังผลเลยไม๊ ?

อย่างนั้นก็ได้ค่ะ...งั้นตามมาเลย

( พี่คนนั้นทำงานทที่นี่เหรอคะ? )อ๋อ..ใช่จ้ะ...ชื่อ..ธีร์..น่ะ  นิสัยดี   เรียบร้อย  ตรงเวลา  เค้าเรียนที่..วิทยาลัยการต่อเรือนะ  น่าเป็นรุ่นพี่เราหลายปีอยู่อ๋ออ...ค่ะ

เพิ่งมาเรียยนที่นี่เหรอ ?  ไม่มีเพื่อนเลยเหรอ ?

ค่ะ...ชอบไปไหนมาไหนคนเดียวมากกว่าไม่ต้องคอยรอใคร  แล้วไม่มีใครมารอ  เกร็งเปล่าๆ ค่ะ

..ธีร์...เค้าพักอยู่ใกล้ๆแถวๆนี้ล่ะ  แต่เค้าก็รถส่วนตัวนะ  เห็นบอกพี่ว่าเพิ่งย้ายจากหอในออกมาอยู่ใกล้ที่ทำงาน  ถ้าหากได้งานนี้เราอาจะลองคุยกับเค้าดูนะเรื่องหอเผื่ออาจจะย้ายมาอยู่ใกล้ที่ทำงาน   

ค่าเท่าเดิมค่ะเพราะก็ต้องนั่งรถ 2 ต่ออยู่ดีค่ะ

พี่ฝ่ายฯ...อืมม...ก้จริงงง...อ่ะพี่บอกผจก.ไว้แล้ว   คุยกับพี่ผจก.เลย

พี่ๆ ... อือ...ว่าไงอ่ะธีร์ ...น้องคนนั้นกลับแล้วเหรอพี่...จะได้งานหรือเปล่า ?

พี่ฝ่าย...จะถามทำไม ?  กี่คน ๆ ที่มาสมัครไม่เห็น...เราจะมาถาม   อยู่กันมาตั้งนาน  ทำไมกับคนนี้ถึงได้มาถามล่ะ ?

ก็เห็นเขาเป็นคนแปลกๆดี...ถามไรตอบแบบกวน ๆ แล้วก็คือ  เห้้นเขามาคนเดียวเขาเพิ่งมาเรียนที่นี่    ก็เลยถามแค่นี้แหละครับ

พี่ฝ่ายฯ...ตกลง พี่ผจก .ว่าไง ?

พรุ่งนี้เริ่มงาน  บ่าย 3 โมงเลิกงาน  5  ทุ่ม  แล้วน้องจะกลับยังไงอ่ะพี่...

อืม...แปบนะเช็คตารางงานก่อนนะ....อืมมมม...พรุ่งนี้มีงานแทนอ่ะสิ  ผจก.เลยให้เริ่มทำ  พี่ที่เขาอยู่ตรงนี้ลางานถ้ายังไม่มีรถกลับก้ลองคุยกับ ...ธีร์...นะเพราะธีร์  ไปส่งก่อนช่วงแรก ๆน่าจะได้อยู่...เจ้านั้นเขาไม่มีภาระไม่ได้ติดขัดอะไร...ชอบหาของกินไปเรื่อยๆ   กินเก่ง  ออกกำลังกายก็ชอบ  เผื่อจะเข้ากันได้ดี    เป็นเพื่อนร่วมงานกัน  ตามนี้นะ   ไม่เลื่อนนะน้องนะ   เพราะว่าไม่มีคนแททนละนะ  ถ้าเกิดน้องไม่มานี่   ลำบากเลย  

พี่ ๆ...เอ้าว่าไง...ธีร์...ฝนตกพี่..ตกแรงด้วย...ผมคงยังรอก่อนครับยังไม่กลับ..รถอยู่ข้างในด้วยยจอด...ก่อนคนอื่น..

พี่ฝ่ายฯ  ไหนดูดิ๊...หนักเลยมากไหมนี่ ?  น้องก็จะไม่มีรถกลับ  ..ธีร์...ดูนาฬิกาซิ  กี่โมง ? ...4ทุ่มครึ่งแล้วพี่ ยังไม่กลับกันอีกหลายๆ คนรอฝนเบาๆ ก่อน

อืมมม....ไปหาอะไรกินก่อนไหม?  ระหว่างที่รอ   พี่อยู่ด้วย ?  ไไม่เป็นไรหรอกนะ ?  ป้ะ...ยังไม่รู้จักชื่อกันเลย...เราชื่ออะไร..

มีน...ค่ะ...ชื่อ..มี่น  ชื่อน่ารักเชียว...ใช่ป้ะ..ธีร์ ?  สร้างความคุ้นเคยกันไว้เพราะเดี๋ยวได้ทำงานด้วยกันนะ...อย่าว่าพี่เลยนะ  พี่สร้างความสะมพันธ์ให้น้องๆ ทุกคนนะ...มิน เดี๋ยวนั่งกินข้าวรอฝนกันดีกว่า  คติเราเขานอน  เราทำงาน  ช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาที่เราต้องตื่น

อ่ะ..ธีร์...สั่งให้น้องด้วยนะ..เดี๋ยวพี่มาเดินไปตรงนุ้นก่อน

...มิน...น้องจะกินอะไร ?   ไม่เป็นไรค่ะ...

ทำไมล่ะ...อย่ากังวล...ตกหนักเดี๋ยวเดียวก็คงหยุด  ไม่เป้นไรค่ะ...ไม่หิวเลยเพิ่งจะกินมาก่อนเข้ามากรอกใบสมัคร

ไม่กินก็ไม่กิน...เดี๋ยวพี่ไปสั่งก่อนนะ

อ่ะนี่นะ...กินกาแฟไปละกัน   กินไหม  กินได้ไหม?  ถ้าฝนหยุดแล้วเดี๋ยวผมไปส่งก็ได้นะเพราะ  ฝนหยุดก็คงไม่มีรถแล้วหล่ะ

ไม่เป็นไรค่ะ...เดี๋ยวไปมอไซค์รับจ้าง 

ฝนตกขนาดนี้....มอไซคืที่ไหนจะมาขับกันล่ะ  ดึกอีกด้วยน่ากลัวไป   ก็ยอม..กลัวมอไซค์รับจ้าง..ดีกว่าไม๊  เพราะก็เพิ่งรู้จักกันไม่ได้เป็นอะไรกัน   ไม่ได้สนิทชั้นจะไปรับ - ส่งกันนนะ

ไม่ไว้ใจ...แต่ไว้ใจมอไซค์รับจ้างโดนทิ้งข้างทาง  รูดทรัพย์กันเยอะนะครับ...ดึกๆ ดื่นๆ ด้วย  ผมไปส่งไม่คิดอะไร...ช่วยเหลืิอกัน  หรือ จะให้ไปส่งประจำก็ไม่เป็นการรบกวนหรอก ?  จะดีกว่านั้นหากไม่อยากให้ไปส่งก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันก็ได้

จะไม่ดีมั้งคะ....เพิ่งรู้จักกันอะไรจะชวนย้ายมาอยู่ด้วยกันซะแล้ว...ล้ำเส้นไปไหมคะ? ที่บอกว่าย้ายมาอยู่ด้วยกันนี่คือ...หอใกล้ๆกัน  หรือหอเดียวกัน  แต่ห้องแยกก็มีนะ  เข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า ครับบ..น้อง...

เอ่ออออ...ค่ะ   นานเนาะยังไม่หยุด  อยากกลับแล้วเหรอ ?    หอปิดกี่ทุ่มล่ะ...คนยังเข้าไม่ครบยังไม่น่าจะปิด

ธีร์...อืมมมม....พี่ ๆ เดี๋ยวผมไปส่งน้องนะครับ...เพราะว่าหอน่าจะใกล้ปิดอ่ะ..พี่ฝ่ายฯ เออ...ธีร์...ฝากด้วยๆ  แล้วมีเสื้อกันฝนไหม ?

มีครรับๆ  ป้ะ...ไปเหอะมีอะไรที่จะเปียกไหม...จะได้หาถุงใส่ก่อน

มิน...เอ่ออ....ไม่มีค่ะ   ครับ ไปเดี๋ยวไปเอาเสื้อกันฝนที่ลอคเกอร์  กัน....

...ธีร์..อ้าววววววววว.........จบเลย....ไฟทำไมมาดับยิ่งไม่ค่อยเห็นอยู่...หรือ...เสาล้มกันนะ

มิน---ทำไมเหรอ?...เป็นบ่อยไหม ? ไฟดับเนี่ย   

...ธีร์..ก็ไม่หรอก...บางทีเท่านั้น  บางที่หม้อแปลงระเบิด  บางทีรถชนเสา อะไรแบนัี้  ไม่ต้องกังวลนะ  ที่ถามเป็นอะไรหรือเปล่า ?

มิน...ก็ต้องถามเป็นธรรมดาอ่ะค่ะ  เพราะตาไม่ค่อยดี  มองไม่ค่อยเห็น  ยิ่งอยู่ๆ มาดับไปแบบนี้มันเร็วไป...ตาปรับลำบากอ่ะค่ะ

..ธีร์..อุ๊ยยยยๆๆๆ...เหยียบเท้าๆ ครับ   ช้า ๆ ผมจะล้ม...

มิน...ขอโทษค่ะๆ   ไม่เห็นจริง ๆ

...ธีร์...งั้นยืนก่อนครับยังไม่ต้องเดินเดี๋ยวล้มใกล้ถึงลอคเกอร์แล้ว ผมดูไฟฉายแปบ เอ้านั่นไงสว่างแล้ว  ไฟมาแล้ว  วันนี้นานไปนิด

อ่ะนี่ครับเสื้อกันฝน...เดี๋ยวออกข้างนี้แหละครับรถผมจอดตรงนู้นนนน

มิน...อ่ะโห....รถเอาเปรียบคนซ้อนมากเลย...( คาวาซากิ วิค )  จะไปไงล่ะทีนี้ จะนั่งไปไง

...ธีร์...เอาไงครับ  จะเผชิญฝนและเสี่ยงไม่มีรถ  หรือจะไปด้วยกัน ?

มิน...พูดขนาดนี้ไม่ต้องคิดแล้ว..ก้คงต้องไปละค่ะ

...ธีร์...แม้จะนั่งยากหน่อยก็ต้องไปละครับ   อนุญาตนะครับกอดเอวได้  ผมไม่บ้าจี้ และ  ไม่ต้องกลัวเป็นข่าว  เพราะผมไม่มีแฟน  บอกหมด

มิน....ค่ะ (ประชด )

ไม่ต้องกลัวนะครับผมชวนคุยตลอดทาง...ไม่ให้ความเงียบ...มาทำให้ไม่ไว้ใจ 555 นี่ครับหมวก

มิน...มีใบเดียวแล้วทำไมไม่ใส่ล่ะคะ...คนซ้อนไม่ใส่ก้ได้ค่ะ

...ธีร์...งั้นก็ขึ้นมาครับ  ได้ไหม ?

มิน...ได้ค่ะๆ

   ถึงหน้าหอ  ไฟมืดจัด  ลงรถแล้วเรียกอยู่นานไม่มีใครตอบออกมา  ชักใจไม่ดี  ..ธีร์..ดึกแล้วคงไม่มีใครได้ยินหรอก  ไม่มีกุญแจสำรองไว้เหรอ ?

มิน...ไม่มีค่ะ...เพราะเป็นหอปิด  มีแต่ผู้หญิง ไม่เคยถามขอกุญแจสำรองไว้เลย

...ธีร์...งั้นคงไม่ต้องเรียกหรอก  แถวๆนี้ปกติก็เงียบตั้งแต่สักทุ่ม 2 ทุ่ม  เพราะเปลี่ยวแล้ว  ไปนอนหอผมก่อนได้นะ  ไม่ต้องกัวเพราะผมอยู่คนเดียว  จะยืนรอคงไม่เหมาะแล้วเพราะนี่ก็  จะตี 1 แล้วฝนก็ฝน  มืดอีกเข้าหอไม่ได้  ไม่มีประโยชน์และน่ากลัว

มิน...ค่ะๆ   ย้อนกลับมาอีกใช้เวลาก็พอดูแล้วเพราะฝนตกหนัก  ไหนว่าเดี๋ยวเดียวไง

ถึงแล้วครับแปบนะผมจอดรถ....แล้วหากุญแจแปบ  อ่ะเจอแล้วขึ้นไปชั้น 3 นะครับ  เลขห้อง 315 

มิน...เจ้าของห้องงทำไมไม่ไปด้วยกัน

..ธีร์...เดี๋ยวผม..ซื้ออะไรร้อน ๆ ขั้นไปครับ  ตากฝนแรงขนาดนี้เกรงว่าจะป่วย ต้องหาของร้อนๆ ก่อน...แล้วจะซื้อยาเผื่อไว้ด้วย  อาบน้ำเสื้อผ้าในตู้เลือกใส่ได้เลยนะครัับ

มิน....ค่ะ...ทำไมเขาค่อนข้างเฟรนดลี่ย์มากเลย  แค่เพิ่งรู้จักกัน  แล้วทำไมต้องตามเขามา  ทำไมในใจไม่คัดค้าน เมื่อถึงห้องก็นิ่งอึ้ง...และนิ่ง   เรียบร้อยมาก   ไม่เหมือนห้องเพื่อนชายที่จินตนาากรไว้เลย  เขาเป็นมุสลิมอีกต่างหาก  ดูไม่ออกเลย  มีมุมสวดเล็ก ๆ ภายในห้องเขานั่นแหละ  แล้วทำไมถึงได้ตามมาง่ายๆ แล้วยิ่งมาเห็นสไตล์นี้อีกด้วย  สับสน  คือตรงกับทัศนะคติ มากที่สุด ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ 

..ธีร์...เปิดประตูหน่อยครับ  ขอบคุณครับ   แคบหน่อยนะครับโอเคไหม .. เดี่ยว...น้องก้นอนที่เตียงนะ   ผมลงนอนพื้น

มิน...ได้ไง ?เจ้าของห้องนอนพื้น  คงไม่ดีค่ะ  เดี๋ยวเรานอนพื้นเองค่ะ

555...ธีร์...ได้ไงครับผู้หญิงจะมานอนพื้นได้ไง ?

มิน...เราไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้น...เราไม่ชอบนอนบนที่นอน  เรานอนไม่หลับ  เราชอบนอนพื้น  ปูผ้าสักผืนก็นอนได้แล้ว

..ธีร์...อ่ะผมไม่เถียงด้วยละ...อาบน้ำสระผมก่อนนะครับ   เพราะฝนแรงเดี๋ยวไม่สบาย..

ออกจากห้องน้ำแล้ว  เขามองแบบสำรวจ  หัวจรดเท้า 

มิน...มองอะไร ( เอาผ้าปิดไหล่ )

...ธีร์...เปล่าครับดูเสื้อผ้าว่าใส่ได้ไหม ? เดี๋ยวชุดที่เปียกผมจะปั่นแห้งนะครับ

มิน...ไม่ต้องซักหรอกค่ะ  นายเป็นมุสลิม  เห้นทีจะไม่เหมาะเดี๋ยวเราเอากลับไปซักเองแล้วขอยืมชุดนายไปก่อน นายไปอาบน้ำเถอะ

เขาออกจากห้องน้ำคงแปลกไปเพราะปกติอยู่คนเดียวไม่ได้มีใครมาอยู่ด้วยแบบนี้ เหมือนนายไม่เป้นส่วนตัวนะ

..ธีร์..อ๋อออ..ไม่หรอก ก็ไม่แปลกหรอก  ดีซะอีกที่มีคนมาอยู่ด้วยอีกคน  เดี๋ยวขอเวลา สัก 20 นาทีนะครับ  สวดมนต์ก่อน

ท่องสวดแล้ว  เขาก้มานั่ง

...ธีร์...พอทานได้ไหมครับ..ร้อนๆ จะได้ดีขึ้น   อย่างน้อยก็คงไม่เป็นหวัด  ผมอยู่คนเดียว  กลัวที่สุดคือหวัดเพราะฝนที่นี่ตกแรง  มีอะไรปนมาด้วยก็ไม่รู้ เอ้าา.....เดี๋ยวนะ...จมูกน้อง....เลือดกำเดาไหล....โอ๊ะๆๆๆเงยหน้าไว้้ครับ เขากุลีกุจอวิ่งไปถอดเสื้อออก  ก่อนเอาผ้าเย็นจากตู้เย็นแล้วก็ผ้ามาเช็ด   แล้วโป้ะไว้ที่หน้าผาก เขานั่งคุกเข่าข้าง ๆ  เขาผิวเข้มไม่มาก  ตามแบบคนใต้  ตาคมไม่มีตาขาวเลย  จมูกบ่งบอกว่าเป็นลูกครึ่งศาสนา ค่อนข้างโด่ง มีเคราไม่ครึ้มมากผมออกหยักศก แต่เขาตัดเรียบร้อยดูดี  หน้าอกมีขนนิดหน่อย  รูปร่างกระทัดรัด  แต่ภูมิฐาน   ด้วยที่ไหล่กว้างงง  แทบหยุดหายใจ  ชั่วขณะเคยอยู่แบบนี้ลำพังกับใครที่ซะไหน  แลัวเขายังถอดเสื้ออีก 

...ธีร์...น้องเคยเป็นไหม?...แล้วจะเป้นนานไหม?...พี่ไม่เคยนะ...ตอนนี้คิดว่ามันนานแปลกๆ   ปกติออกนิดหน่อยน้ำแข็งหรือผ้าเย็นๆ ก็จะดีขึ้น

...มิน...เป็นค่ะแต่ไม่บ่อยเพราะว่าอากาศ ร้อน  กระทบเย็น จะมีบ้างแต่ครั้งนี้ดูนานผิดปกติเหมือนกัน   เขาเอามือแตะหน้าผากตามเนื้อตัว   เหมือนจะมีไข้ เสียงเขาพูดเบาๆ  

...ธีร์...กินยาหน่อยนะ..กนัไว้  ฝนซาแล้วแต่ยังไม่หยุด  หรือ  ถึงหยุดก็คงกลับหอไม่ได้  นอนลงแล้วเดี๋ยวเราจะดูอีกหน่อยจะหยุดไหม?ถ้าไม่หยุดจะได้ไปหาหมอ

มิน....กินยาไปสามเม็ด...หลลับบบสงบนิ่ง  ไม่รู้เขาทำอะไรเป้นอะไร ลืมตาอีกที เกือบ11.00 น. เขาก็หลับพิงอยู่กับโต๊ะ แต่เขาก็รู้ตัวแล้ว  

...ธีร์...น้องเป็นไงมั่ง ?  ดีขึ้นไหม ?  เดี๋ยวกินข้าวต้มนี้แล้วกินยานั้นนะ  ผมอยู่คนเดียวผมเป็นคนพัทลุง  เป็นมุสลิม  ค่อนข้างไม่ค่อยมีเพื่อนนะ   เพราะใช้ชีวิตยากกว่าคนอื่นๆ  ต้องสวด 5 เวลา ตลอดแล้วคือผมไม่มีแฟน   คนส่วนใหญ่ไม่ชอบคนต่างศาสนา  ไม่ชอบอะไรที่ดูยากอึดอัด  น้องละเป็นไหม ?

มนิ...ไม่เป็นค่ะ  เพราะอาการคงใกล้กันชอบอยู่คนเดียวค่อนข้างสันโดษ ไปได้  ทำได้ก็ทำเอง  ไปเอง

...ธีร์...น้องอายุเท่าาไหร่ปีนี้ ?

...มิน..19 แล้วค่ะ 

...ธีร์..ปีนี้ผม.. 24 ..  มาอยู่นี่ก็ 2 ปีกว่า ขอได้ไหม?จากวันนี้ไปขอให้ น้องเรียกผมว่า .."พี่ธีร์" นะ   มันดูไม่ห่างไกล แล้วก็ดูสนิทกันดี

มิน...มันจะเหมาะเหรอคะ..เพราะเราเพิ่งรู้จักกัน  แล้วก้ยังมาอยู่แบบนี้คนอื่นที่เขามองมันคงไม่ดี

...ธีร์...ความคิดของคนรุ่นเก่า...เราทั้งหลายอยู่ต่างที่ต่างถิ่นไม่เห็นต้องแคร์ใคร  ต่างคนต่างดิ้นรน  หาสิ่งที่ตนเองชอบ  ที่ตนเองต้องการ  เอาจริง  พี่อ่ะชอบน้องแล้ว  ตั้งแต่แลเดินเข้ามากรอกใบสมัคร  ที่ก่อนๆ พี่เองก็มอง น้องอยู่ห่างๆ จนมาถึงที่นี่ที่เรามาอยู่ตรงนี้ด้วยกัน

มิน...นี่จะบอกว่าวางแผนและ ทำตามที่คิดไว้มาตลอดเลยงั้นสิ ?

..ธีร์...ถ้าตอบว่าใช่..จะว่าไง   และะยอมรับว่า  พี่จีบ   ได้ไหม ?  เพราะ พี่มองเราแล้วพี่ว่าใช่ ?  พี่ไม่อยากพลาดอ่ะเอาจริง   พี่ไม่คร่ำครวญหรอกว่าน้องใจง่าย  ว่าน้องโหยหาความต้องอะไร ? ว่าไงตกลงนะ...เราคบกัน...อยู่ด้วยกันไปเลย  ยิ่งเร็วยิ่งศึกษากันไป   หากไม่ใช่ก็จากกัน  ถ้าใช่ก็อยู่ด้วยกันไปก่อน

มิน...ไม่มีแรงจะตอบ...รวบรัดเอาเองจนหมดเลย  ได้แต่พยักหน้า

..ธีรื..อ่ะพี่ป้อนข้าวต้ม  แล้วเดี๋ยวกินยา  พี่จะดูแลน้องตั้งแต่นาทีนี้ไป 

อะไรๆ มันเร็วไปหมด...มันไม่ใช่สับสนนะแต่มันกลับรู้สึกชัดเจนขึ้นมาตามทัศนะที่ตั้งไว้เลย  ทำไมเจอคนที่ใช่ไวจัง  เพราะที่เขาทำมาทั้งหมดมันคือ  ในใจไม่ปฏิเสธเลย  ไม่เคยคิดขัดสักคำที่เขาพูด

มิน...พี่ธีร์...แล้วน้องจะหายไหม ?  วันนี้ต้องทำงาน  แล้วจะตอบพี่ฝ่ายฯว่าไง  เร็วไปไหม?

...ธีร์..ไม่หรอกเพราะถ้าเราไม่พูดเขาก็ไม่รู้กับเรา  เขาถามค่อยเล่า  ไม่ต้องห่วงงานตอนนี้ไข้มามาก 39-40 เลย

มิน...แล้วการเป็นอยู่  การใช้ชีวิตของพี่จะเปลี่ยนไป  ลำบากไปไหม?

...ธีร์..อย่าพูดถึงเลย  ฝ่าฟันไปด้วยกัน  ไม่ต้องคิด  แล้ว  เพราะพี่คิดไว้ให้หมดแล้วนะ   แค่น้องทำตามที่บอกต้อง เป็นบางเวลาเท่านั้นเองเป้นกำลังใจให้พี่  เป้นกำลังใจให้กันนะ พี่จะไม่ให้น้องต้องได้เสียใจนะ  แต่น้องต้องฟังเหตุผลจากพี่ฟังจากพี่คนเดียว  เพราะพี่ไม่มีคนอื่น  เพราะงั้นน้องต้องอย่าเชื่อคนอื่นเช่นกัน  

เขาทำอย่างที่เขาพูดจริงๆ ดูแลตั้งแต่นาทีนี้ไป  เขาก็ทำจริงๆ มองเขาข้างหลังแบบนี้มันดูอุ่นใจ  อบอุ่นบอกไม่ถูก  เขาไม่ยอมห่างเลยวนเวียนเช็ดตัว  อยู่อย่างนั้น 

..ธีร์..ไหวไหม ? เดี๋ยวบังสวดแล้วน้องต้องกินนี่ให้หมดแก้ว  มื้อแรกนะ  ตอนนี้บังยังไม่มีเข้าอด

มิน...มองดูเขาได้แต่พยักหน้า  เขาหายเข้ามุมไปได้สัก 20 นาทีเขาก็เอาน้ำในแก้วมาส่งให้  กินยากเหมือนกันแต่ก็พยายาม  นอนซมอยู่อีกสักหน่อย  เขาก็ออกไปทำงาน  หลับไปนานขนาดไหน?ไม่รู้ได้ลืมตาได้อีกที่  บังกลับมา  เช็ดตัว  ให้กินยา  แต่ยามื้อนี้ไม่ได้ป้อนเปล่าบังกินเองพร้อมกับน้ำมัน แล้วมาคายที่ปาก  แล้วก็หายเข้ามุมไปอีก  ออกมาก็ถอดเสื้อทั้งๆที่ไม่ได้ร้อน ยังเบียดเข้ามานอนในผ้าห่มทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้หนาวร้อน  หรือป่วยอะไร ? ทำอะไรไม่ได้ไม่มีแรงเลยสักนิดหนาวจับใจ บังทั้งกอดทั้งพันผ้าาห่มจนตัวกลมติดกัน

..ธีร์..อุ่นขึ้นไหม ? เหงื่อออกหน่อยแล้วจะดี น้องจะค่อยๆดี มือเท้ายังเย็นเป็นน้ำแบบนี้  อีกทีจะเป็นตะคริววนะ  ดึงเข้าไปในอก เหงื่อออกแล้วเริ่มดี  หายใจสบาย  แต่คนที่จะไข้ต่อจะเป็นบังแน่ๆ เลย วิตกกังวล ยังไม่หาย  อีก   เอาผ้าห่มที่พันตัวออก บังยังกอดไว้แนบอกกว้างๆ อุ่นจริงๆเหมือนเป็นหมอนไปแล้วตอนนี้ ลุกไปเข้ามุมอีกแล้ว กลับมาป้อนอีก ยาอะไรของเค้าต้องกินกับน้ำมัน 

ธีร์...ยังไม่ทันหายดีน้องจะไปทำงานกับบังไม่ได้  น้องต้องอยู่ห้องจนหายก่อนสิแล้วบังเลิกงาน  บังรีบกลับมา

มิน...ขอไปด้วยดีขึ้นมามากแล้วอยากไปทำงานเกรงใจ  พี่ฝ่ายฯ บุคคล  เค้าอุตส่าห์ช่วยให้ได้ทำงาน

ธีร์...อยากไปก้ไปงั้นบังให้ไปนั่งเฉยๆนะ  ต้องอยู่เฉยๆนะ ห้ามขัด

มิน....(ยิ้มกว้าง ) ค่ะ

เมื่อถึงที่ทำงานก็ไม่รอช้าเปลี่ยนเสื้อ  เข้าทำงานทันที จนจะเลิกงานคนก็ยังมีมาเรื่อยๆ จนสุดท้าย ของที่เตรียมไว้หมด ก็ต้องปิดโดยดี

เพราะของหมดแล้ว

พี่หน้าเตา... ธีร์...กลับหอเลยเหรอ ?  แล้วน้องที่มาด้วยล่ะกลับยังไง ?  ป่านนี้รถไม่มีแล้ว

ธีร์...ครับเดี๋ยวผมมไปส่ง  

พี่หน้าเตา...ดีๆ ดูแลกันนะทำงานที่เดียวกัน  แล้วหายดีแล้วเหรอเอามาตากลม  ตากแอร์

ธีร์...ดื้อนิดหน่อย  ตามมาเลยให้นั่งรอ  เดี๋ยวผมกลับละครับ

พี่หน้าเตา...อ่ะ...ขับรถดีๆ

เดินออกมาจนถึงที่จอดรถ  เจอพี่ที่หอ  

พี่หอ...อ้าวมิน...ไม่กลับหอเลยทำงานเช่าหอนอกเหรอน้อง?

มิน...จ้ะทำงานค่ะ   ไม่ได้เช่าค่ะ  พอดีเลิกงานแล้วจะเข้าหอเราไม่ได้มันดึกเกินเลยนอนกับเพื่อนที่เช่าหอนอกอยู่ค่ะ  นี่พี่ทำงานด้วยกันจะไปส่ง  น้องไม่มีรถจ้ะ

พี่หอ....อ๋อๆๆๆ  พี่ก็ต้องนอนหอเพื่อนแล้วหล่ะเพราะกลับไปก็เอารถเข้าหอไม่ได้  ป่านนี้ปิดแล้ว

มิน...ค่ะ  งั้นน้องกลับก่อนนะคะ  เดี๋ยวพรุ่งนี้สายๆ  นน้องเข้าไปเอาของใช้บางอย่างที่จำเป็น

พี่ที่หอ...เอ่อออ...น้องมินอย่าลืมซัมเมอร์นี้นะ  จะได้ไม่พลาดพี่เตือนนะ

มิน...ค่ะ  ไม่ลืมค่ะ  เดินมาขึ้นรถ บังจอดรอ 

ธีร์...ใครเหรอ? น้อง

มิน...พี่ที่อยู่หอเดียวกันค่ะ  คืนนี้นอนหอนอกเพราะเอารถเข้าหอไม่ได้อยู่ดี  ป่านนี้ปิดแล้ว  น้องเลยบอกว่าพรุ่งนี้สายน้องจะไปเอาของใช้จำเป็น 

ธีร์...จ้ะก็ดีพรุ่งนี้บังไปส่ง  และ  ไปคอยด้วย

 อออกรถจจากที่ทำงานถึงหอ..บัง...ไปซื้อของข้างๆ หอมีของกินที่บังพอกินได้  เผื่อเอาไว้ตอนดึกหิว  มองดูแล้วเขาเรียบง่ายน่ารัก  เป้นคนค่อนข้างอ่อนโยน    เก็บรายละเอียด   ได้มากเลย  ขรึม  แต่ดูอบอุ่น  มินมองเขาคิดไปว่าเราโชคดีที่ได้เจอเขาดูแลตั้งแต่แรกเจอ  ประทับใจ   และใจก็ไม่คัดค้าน  ไม่ขัดความรู้สึก  แล้วเขายังเป็้นคนที่ไม่ออกนอกรีด  นอกรอยประเพณี ของเขาและของมินด้วย

 แม้จะอยู่ด้วยกัน  2-3 คืนมานี้เขาไม่ได้ถือโอกาสรังแก ไม่ทำให้รู้สึกระแวงระวัง  ความเกร็งหายไป  ความทรนงก็น้อยลง

เขาต่างศาสนาแต่ยังทำหน้าที่อย่างกลาง ๆ ปรับเข้าหากันได้  สมควรต้องเปิดใจแล้ว

ธีรื...ทำไมยืนรอ  ไม่ขึ้นไปห้องก่อนก็ได้นี่

มิน...ไม่..เป็นไร..รอบังก่อน...ช่วยแบ่งถือของ จับมือบังเดินขึ้นไปที่ห้อง  ถึงห้องแล้วบังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อเตรียมสวดมนต์  

มิน...ขอบคุณบังนะ  ที่ช่วยเหลือดูแลน้องมาตลอด มินรู้อยู่แล้วว่าหากจะต้องทำอะไรกับบังก็แล้วแต่ต้องเป็นก่อนสวด  

มิน...บัง..กอดน้องมาตลอด  น้องกอด..บัง..ตอบบ้าง  กอดเขาแล้วรู้สึกดีมาก  เช่ื่อใจ  วางใจ เขาหันกลับมาแล้วจุ๊บเบาๆ มินนิ่งหยุดหายใจ

ธีร์...หัวเราะเบาๆ  อยู่ไม่กี่วันเรียนรู้เร็วนะ  เรื่องของเวลา เขายิ้มแล้วไปเข้ามุม  

อาบน้ำแล้วก้ทิ้งตัวลงนอนที่พื้นที่ปูผ้าไว้ 

ธีร์....น้อง..บัง..ปิดไฟได้ไหม ?

มิน...( เงียบไปไม่ได้ตอบแต่นอน)ใจเต้นแรงสงสัยคืนนี้บังคงไม่เรียบร้อยเหมือน 2 คืนนั้นแน่ๆ ครู่ใหญ่ ๆ มินไม่ได้หลับนอนแอบมองเขาในความมืด   เขาจะทำอะไร ? เขานอนพลิกไปมา 2-3 ครั้งเขาก็ขยับลงมานอนข้างๆ  ใจเต้นแรงแล้ว  ไม่น่ารอด

ธีร์...น้องหลับแล้วหรือ ? มิน...เงียบแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ แต่ไม่หลับ เขาขยับใกล้กอดไว้  บ่นเบาๆ เหนื่อยแล้ว  นั่งรถ  ไปนั่งเฝ้า  ไม่หายไม่รู้ทีน้องจะตาม..บัง..ไปทำไม ?  ไข้กลับหรือเปล่า ?  เขาเอามือคลำหน้าผากแล้วมาแตะไว้ที่คอ  มืออุ่นๆ ไม่ได้ซุกซนไปไหนหยุดตรงนั้น  บัง..รู้นะน้องไม่ได้หลับเลิกระแวงได้แล้ว  หลังสวดบังไม่ทำอะไรแล้วทุกกรณี  หัวเราะนุ่มๆ เสียงเขา อ่อนโยน อยาก..อยากหอมเขา..มิน..คิดในใจ  แต่ไวเท่าความแอบหอมแก้มเค้า  ไม่รู้นานกี่่นาที  จนหลับไปหมดความระแวงแล้ว

ใกล้สว่าง..บังตื่นแล้ว...อาบน้ำแล้วเข้ามุม ..มิน..มองดูเงียบ ๆ แล้วก็คิดว่ากลายเป็นตัว..มิน..นี่แหละที่บังต้องท่องสวด กลับมากังวลอีกจนได้ทั้งที่ผ่านเวลาดีๆ มาทั้งคืน

มิน...บัง...น้องขอโทษบังนะ  เป็นเพราะน้องกวนบังหรือเปล่า ?บังถึงต้องท่องสวดเรื่อยๆ  บัง..หันมาทำหน้าสงสัย 

ธีร์...ทำไมน้องคิดอย่างนี้  ปกติของบังแล้วก็วันละ 5 เวลา กับ 1 มื้อ  น้องไม่ได้รบกวนหรือเป็นสาเหตุ  บังกินมื้อเดียวแต่บังกินเยอะน้องก็เห็น  อย่าวิตกอีกนะ  ก่อนสวดทำได้หมดทุกอย่าง   แต่หลังสวดแล้วบังจะต้องงดทั้งหมด  คิดทบทวน  จนถึงเวลาสวดครั้งต่อไป  ก้ถูกต้องไม่ได้ผิดหลักอะไร  น้องอย่ากังวลเลย  เขาตบไหล่เบาๆ 

มิน...จ้ะ...ถ้ายังไม่สวดก็ขอน้องกอด  ให้น้องชื่นใจหน่อยได้ไม๊อ่ะ...ขโมยกอด  แล้วชื่นใจ 1 ครั้ง 

ธีร์...( ยิ้มทะเล้น...หน้างงๆ ) ไม่ยอมปล่อยมือ  แน่ะ...ๆ...น้องนี่หัดเก่ง  แบบนี้แหละ...บัง...กลัวจะไม่ไหว หัวเราะนุ่มๆๆชอบใจ  ดึงมากอดไว้ แล้วชื่นใจครั้งนึง...กระซิบบบเสียงน้อยๆ...ถ้าน้องคิดจะเก่ง...ก็ระวัง...บังไม่ไหว...น้องหลบให้ทันนะ...บัง...บอกไว้ๆ แล้วเค้าก็หัวเราะ  เดินเข้ามุมไปสวด 

มิิน...ยิ้ม...คิดเยาะเย้ยเขา...แล้วเรื่องอะไรจะทำก่อนสวด  ยอมครั้งนี้ครั้งเดียวแหละ  เพราะบังเป็นผู้ชายที่แสดงกริยาออกมาน่ารักอบอุ่นทั้งที่ตัว..บัง..เองก็ไม่ได้รูู้ตัวเอง  ว่าเวลาบังทำไรออกมาแล้วมันทำให้คนที่อยู่ด้วยรู้สึก...เคลิ้ม...ตามแล้ว...ก็อดใจยาก 

ตลอดเวลาอาทิตย์นึงผ่านไป  เวลาดีๆ ผ่านไปเร็วเสมอ...ความสุข   ความเข้าใจ  ไม่มากไม่น้อยลงพอดี  สม่ำเสมอ ทั้งเรียนทั้งทำงานทันเวลา   และไปด้วยกันได้ดี 

กินข้าวเช้าแล้วกลับไปที่หอไปหาของจำเป็นที่จะใช้มาไว้ที่หอ..บัง..บ้าง  

รอตั้งนานได้ของนิดเดียว นื้  น้องไปทำไรมา? เอามาแต่หนังสือกับชุดนศ.สองชุด  นอกนั้นคงไม่ต้องเอาไปหรอกเพราะห้องบังมีหมดทุกอย่างแล้ว อืม...แค่นี้ก็แค่นี้  ทำไมบังยังไม่กลับเหรอ  นึกว่าจะนานที่ไหนแปบเดียวเดี๋ยวโทรหาน้องก่อนนะ  ให้เอารถมาเปลี่ยน  คันนี้น้องนั่งลำบากแล้ว  เดี๋ยวเวลา..บัง...ไปส่งน้องเรียนน้ะ...

นั่นน้องชายมาแล้ว  กวักมือให้เข้ามาจอดใกล้ๆ ก่อน 

น้องชาย---จอดรถเขามากอดพี่ชายอย่างคิดถึง...บัง...น้องเปลี่ยนน้ำมันให้แล้วนะ  เติมน้ำมันมาเต็มแล้ว   แต่ยางมันยังเล็กหากซ้อน..บังต้องไปเปลี่ยนนะ

ธีร์...ไม่เป้นไรน้องเดี๋ยวบังไปเปลี่ยนยางเอง  มะห์เป็นไงบ้าง ?

น้องชาย---สบายดีครับ  บัง...ไม่กลับหาบ้าง  บ่นคิดถึง 

ธีร์...ว่างมากแล้วจะไปเดี๋ยวจะพา  พี่สาวไปแนะนำ  กับมะห์  นะบอกมะห์  คิดถึง  เดี๋ยวเอาเงินไปนะ  1000 นึง แล้วฝากให้มะห์ด้วย  

น้องชาย...ไม่ดีกว่า...เงินจะฝากให้มะห์   พี่กลับเอาไปให้เองดีกว่า ครับ

ธีร์...น้องกลับเหอะ  เดี๋ยว..บัง..เปลี่ยนยางแล้วจะเข้าทำงาน  ขับเบานะรถอย่าขับเร็ว  สเตอร์หลังเล็กมาก  

น้องชาย....ครับ..บัง..กลับบ้านบ้างนะ  คิดถึงครับน้องๆ รอ 

ทำไม..บัง...ไม่ค่อยกลับบ้านเหรอ ? ดูน้องเป็นห่วง..ติดหญิงแล้วไม่ได้กลับ  ถ้ากลับไปแล้วหญิงจะอยุ่ยังไงอมยิ้มชำเลืองมองยักคิ้ว   เดี๋ยวนี้เค้าพูดเยอะ  กรุ้มกริ่ม ต่อปากได้เยอะแล้ว  ได้แต่ยิ้มก้มหน้าเขาน่ารัก  แบบของเขา ...บัง..เรียนที่ต่อเรือ  แต่ทำไมบังมาทำงานลงร้านล่ะ

ก็..ชอบทำอาหาร..แล้วหาก..บัง...ทำอาหารทุกอย่างทุกคนกินได้  ทั้งพุทธ  และ  มุสลิม บัง...ชอบแบบนี้  หลังเปลี่ยนยาง เก้บของแล้วก้เข้าทำงานแล้ววันนี้อีกวันเดียวเงิน วีค ออกแล้ว เข้างานแล้วคนเยอะ  ของเตรียมปกติ  มีเพิ่มนิดเดียว 20% ก้ยังแน่นเหมือนเดิม  ระหว่างคิดอยู่   เสียงใสเสียงนึง

พี่คะ...คือน้องอยากทานอาหารมุสลิมทุกเมนูค่ะ 

มิน....อ่ะ...ค่ะ  พี่หน้าเตาอีกคนล่ะคะ  ขอพี่คนนั้นนะคะชี้มือที่..พี่ธีร์..ล้้างมือพอดี

..บัง..น้องคนนั้นอยากทานมุสลิม  ทุกเมนู มีกี่เมนูคะ ? เคยมาแล้ว...ปกติเป็นลูกค้าประจำ  แต่..บัง...ไม่ชอบ  ทำไมไม่ชอบ...ออกจะกินเก่ง  น่ารัก แถมมาประจำ...ไม่มีคำตอบออกมาจากปากบัง ตั้งแต่ กลางเวลางาน จนจะเลิกงานกินเวลาไป 3 ชม.เกือบ 4 ชม. กินเดินเข้าห้องน้ำ  กินต่อเดินซื้อของกินต่อ อืมมม...ตัวเล็กแต่กินเก่ง ได้แต่ดู

พี่หน้าเตา...น้อองรู้จักไหม? น้องคนที่มาโต๊ะนั่น..รอนี..ถามอีกเหมือนเคยรู้อะไร ?  ทำไม..ล่ะ..รอนี..คิดอะไร พี่ไม่ได้คิด  แต่คนที่มาคิดอะไรต่างหาก ?  รอดูไปก่อน

แปลกจังทำไมลูกค้าประจำมาทั้งที..บัง...หาายยยย...แฟนคลับ..บัง...แท้ๆแต่เหมือนไม่อยากเจอ  แต่ก็เป้นร้านในพื้นที่เช่า

ธีร์...น้องงงง..หาพี่หน่อย  เสียงเรียกแล้วโผล่หน้าแล้วหายเข้าไปข้างหลัง  เป็นอะไรรหรือหิวแล้ว ? จ่ะ..บัง..หิวแล้วเหรอ..ยังไม่ไปอีกเหรอ

..ใคร....?....น้องคนข้างนอกนุ่   แล้วทำไมอ่ะ...บัง..เป้นไรไหม ?..กี่นาที่เลิกงาน...บอกพี่ฝ่ายบุคคลเลยขอไปก่อนได้ไหม ? วันนี้พี่รู้ไม่ดี

พยักหน้า...อ่ะจ่ะเดี๋ยวมาจ้ะแปบนะ..บังรอน้องแปบนะ ...รอ..นี...น้องฝากหน้าเตานะคะวันนี้   ไม่รู้บังเป็นไรไหม ?จะไปบอกฝ่ายบุคคลนิดนึงค่ะ  

มิน...พี่คะ..พอดี..บัง..จะขอกลับก่อน..ดูท่าไม่ไหว?ค่ะ...ไม่รู้เป้นไร...ถามไม่บอก  

พี่ฝ่าย...ไปเหอะ...อีกแค่ 20 นาทีเอง..เออน้องง....มินนน...เอาซองไปด้วยนะเงินวีคออกแล้ว....พี่ไม่โอนจ้ะ  ิว่งกลับมาไหว้พี่ฝ่ายบุคคลก่อน  ออกไป

..บัง...ถอดเสื้อ...ถือยืนรอแล้ว...จับมือเอาเสื้อใส่มือ วันนี้ทำไมดูดุจัง  แต่ก็ขับรถไม่เร็วนะมาเรื่อยๆ คิดนานตั้งแต่อยู่ที่ทำงานแล้ว  แต่ก้นิ่งไม่ถามทำทุกอย่างที่เคยทำทุกวัน  วันนี้เป็นอะไรนะ...อยากถามแต่ก้อยากให้เขาได้อยู่กับตัวเองก่อน...เก้บของแล้วได้แต่นอนฟังสวดไปเรื่อยจนจะหลับ ๆ เขาก็เข้านอนเป็นเหมือนเด็ก ๆ  ซบหน้าลงที่ไหล่  กออดแล้วนิ่งหลับไป    เป็นอะไรไปหรือเปล่า?  คิดไปอีก  จะตื่นแล้ว  ดูท่าทางไม่น่าจะดีแล้วล่ะ  มีไข้แน่ๆแล้วเพราะตัวร้อนจัดเลย  ไม่ดีแน่..บัง...ยังไหวไหมไปรพ.กันเถอะนะ  ไม่ไปได้ไหม ?   อีกข้างค้านจัดเลย  ไม่ลุกไม่ยอมขยับนิ่งๆ แต่กอดผ้าห่มแน่น  ต้องไปนะ..บัง...อยู่แบบนี้ไม่ได้  กินยาแล้วไม่หาย  หากมากกว่านั้นล่ะ  น้องจะทำไง   ไปเถอะถ้ายังพอไปไหว..นะบัง..นะๆ

เดินลงมาจากห้องเหมือนหมดแรงจะยืนไม่อยู่แต่ก็เดิน  ลงไปขึ้นรถ ถึงรพ.แล้ว  หมอแจ้งว่าต้องนอน  เพราาะผลเลือดยังไม่สามารถทราบได้  จะทราบผลพรุ่งนี้ตอนบ่ายๆ..บัง..อิดออดอยากกลับ  ไม่อยากนอน แต่ต้องยอมแล้วเพราะมินขอคุณหมอ  ไปห้องพิเศษ  เพราะรู้แล้วว่า..บัง..ต้องสวด..เพราะบังไม่ยอมขาดสวดท่อง  น้องจะให้บังอยู่คนเดียวเหรอ ? เป้นปกติบังต้องสวดอยู่แล้ว ทำไมวันนี้อิดออดจัง ?  ก็ไม่ได้อิดออดนะ  แต่ไม่อยากอยู่แบบนั้นมันเคว้งคว้าง  ทำไมวันนี้ดูแปลกจัง เวลาไม่นานแค่รอผลเลือดออกจะไดเรู้ว่าเป้นอะไรแค่นั้นนนะ..บัง..ไม่เอาน่ะ...งอแงจริง น้องไปทำงานไม่ได้หายไปเลยสักหน่อย ระหว่างน้องไม่อยู่..บัง..ก็พักเยอะ ๆ ได้หายไวๆกลับห้องกันนะ 

หมอ---หมอมาบอกผลเลือดนะครับ  คนไข้เป้นไข้เลือดออก  และหมออยากทราบว่าที่ทำงานมีมุมมืดมากน้อยแค่ไหนทำไม  ถึงมีผลเลือดออกมาว่าเป็นไข้เลือดออก

มิน----ก้มีมืดๆ อยู่นะคะ   เพราะส่วนใหญ่พี่ยืนทำงาน  ส่วนล่างของเค้าน์เตอร์เก็บของก็ยาและมืดอาจจะมียุงกลางวันก็ได้ค่ะ..คุณหมอ..

หมอ---ก้ต้องระวังนะครับ  ครั้งนี้ผลเลือดยังไม่โอเคเลยครับยังต่ำอยู่   คงต้องนอนสัก 2 คืน ให้ผลเลือดดีขึ้นกว่านี้ค่อยออกนะครับ  ต้องเจาะทุก  ๆ 8 ชม.กันเลย  คนไข้ต้องอดทนนะครับจะได้ไม่ต้องไปๆมาๆ

พี่ธีร์----ถอนใจ..รับสภาพแต่โดยดี  หมอไปก่อนนะครับ

หมอไปแลล้วรู้เลยว่าอาการ..บัง..จะงอแงแล้ว ..บัง..น้องไปทำงานนะบังพักก่อนเดี๋ยวเลิกงานรีบมาหา  กินอะไรไหม?ขากลับมาน้องซื้อมาเผื่ือ..บัง..นิ่งไม่พูดไม่จา  เดินไปจับไหล่บอกไปแปบเดียว  เดี๋ยวรีบมาดูแล  มานอนเป็นเพื่อนนะ..บัง..จับมือ..ไม่อยากให้ไปเลยอยากให้้อยู่ด้วยกัน  เพราะ...ก่อนนนั้นไม่มีใครมาอยู่ด้วยพอมีมีคนมาอยู่ด้วยก้ต้องมาป่วยแล้วต้องอยู่คนเดียวอีก...เหงา... เอาน่าแค่ 10 ชม.เอง..บัง..ทนเอา  

มิน---ออกมาจากรพ.เข้างานแล้ว...คิดไปเรื่อยเป็นห่วงก็เป็นห่วง..อยู่คนเดียว...ที่ร้านก็..รอนี...อยู่คนเดียวเหมือนกัน  ไม่ค่อยมีคนชอบทำงานร้านทำอาหารแบบนี้  เพราะมันค่อนข้างเหนือยยุ่งยาก  เลิกงานดึก  เพื่อน นศ.ดว้ยกันหรือกระทั่งคนทำงานพาร์ททามไม่ค่อยชอบเลยไม่ค่อยมีคนงานที่ร้านนประจำ  เนื่องจากมาแล้วออกไปกลางคันก็เปิดรับสมัครใหม่  เปลี่ยนกันมาคนไหนชอบก้อยู่นาน  วันนี้...น้องคนนั้นก้มาอีก  แต่ไม่สั่งอะไร  มาเดินๆมองๆแล้วก็ไป  

รอนี---น้อง...เป็นไงมั่ง..ธีร์น่ะ...หมอว่าไง?

มิน----อ๋อค่ะ..รอนี...พี่ธีร์เป้นไข้เลือดออกจ้ะ...เพราะที่ร้านเราเค้าน์เตอร์มันมืดยุงกลางวันซ่อนอยู่แล้วแอบกัด  แล้วพี่ธีร์เขาก็เลยเป็นไข้เลือดออก  เพราะพักผ่อนน้อยด้วยแหละจ้ะเลิกงานกลับถึงห้องอาบน้ำกินข้าวก็..สวด..สวดแล้วกว่าจะหลับเขาก้หลับยาก

รอนี---น้อง...พี่ถามหน่อย...ธีร์...พาไปบ้านหรือยัง ?

มิน---ยังค่ะ...แต่วันนี้เจอน้องชายก็  ได้ยินว่าน่าจะอาทิตย์หน้านี้จะไปหา..มะห์..

รอนี---ธีร์บอกธรรมเนียมเข้า้บ้านไหว้มะห์ไหม?ต้องทำอย่างไร

มิน---ยังไม่เห้นว่ายังไงนะคะมีแต่กินน้ำมันบัวกับงดของห้าม หมู  เลือด นก  กระต่าย และสัตว์น้ำมีเปลือกหุ้มห่อ ค่ะ 

รอนี---ระมัดระวังตัวด้วย  กับ ของห้ามทั้งหลายนะ  และกริยาด้วยล่ะ

มิน---จ้ะบัง...น้องจะระมัดระวัง  แล้วที่บ้านพี่เขาเคร่งครัดมากไหม ? อึดอัดมากไหม ?

รอนี---ไม่มากขนาดนั้นแต่ก็อยากให้เรียบร้อยน่ารัก  เพื่อเป็นที่ยอมรับโดยไว เพื่อความไม่อึดอัดด้วยไง  หากเข้ากับที่บ้านได้เร็วๆ ยิ่งดี  จะได้ปฏิญาณได้ไม่ต้องติดใจอะไร

มิน---จ้ะ  รับปาก แต่แอบกังวล  เลิกงานแล้วต้องไปหา...บัง..ป่านนี้จะรอแล้วไหมนะ ? จอดรถที่หลังห้องพิเศษที่..บัง..พักหอบเสื้อผ้าของอีกนิดหน่อย ..บัง..น้องมาแล้วหิวไหม..? 

บัง...ทำงานเป็นไง?วันนี้..น้องเป้นไงบ้าง ?คนเยอะไหม ?  รอนี..ล่ะ..ทำทันหรือเปล่า?

มาเป็นชุดเลยนะ...พักผ่อนให้มากทิ้งงานก่อนแค่ 2 วัน บังกินก่อนนะ..น้องอาบน้ำแปบนึงเดี่ยวออกมา

ออกมาแล้วบังกำลังสวด...จากรอยยังไม่ได้กินอะไรเลยคือ...ห่วงสวดแน่นอน  เพราะปกติเวลานี้ก็เป็นเวลาที่...บัง..ต้องทำเป็นประจำ แต่เหมือนนานกว่าที่เคยทำ  หรือเป้นเพราะร่่างกายไม่ค่อยยพร้อมถึงช้า  ...บัง...เป็นไงทำไมดูไม่ดีขึ้นเลยไม่นอน  ไม่พักเลยเหรอ  น้องไปทำงานนะไมได้ไปทำอย่างอื่น กอดๆ  ไหนน้องบอกว่าจะไม่แกล้งบังแบบนี้? แบบไหน...ก็แบบที่ทำนี่ไง..หลังสวดเคยบอกแล้วนี่...แกล้งใช่ไหม ? แอบชื่นใจก่อนนนน  เป็นกำลังใจ...  แอบบบดื้อนะเดี๋ยวนี้อ่ะ...ชอบแกล้ง..รู้ว่าแกล้งแล้ว..บัง...ไม่ทำไรหรอก..เพราะบัง..ยังไหว...ไม่หรือใช่ กอดไว้...น้องนอนพื้นนี่แหละ...บัง..นอนเถอะนะ..เหนื่อยมากวันนี้ จ้ะน้องเหนื่อยนอนก่อนเลยอีกแปบนึง  กลิ้งงๆๆๆ..บัง...นอนเหอะนะ..ทำอะไรคนป่วยต้องพักก่อนสิ น้องนอนก่อน  เดี๋ยวหมอมาเจาะเลือดอีกแล้วนิ่  อ้าวววน้องลืม...บัง...นับชม.รอสิเนี่ย..ใช่แล้วไงอ่ะอยากกลับไปนอนห้องแล้วไม่อยากรอที่รพ.ไม่เหมือนห้องเรา  ไม่เหมือนคือ  ไม่ชิน  มันใช่แล้ว..แต่คือ มันก้จำเป็นนะ  อีกรอบเดียวแค่  ครั้งเดียวครบแล้ว ..บัง..จะกลับห้องเลย..น้องนอนไปก่อน..บัง..หมอมาแล้วว่าไงบ้างตอนที่น้องไปทำงาน  หมอบอกว่าเจาะเลือดครบแล้ว  ไปรอผลที่ห้องก็ได้  เพราะเข้าใจว่าลำบากกับการแปลกที่อยู่ที่สวด  น้องนอนเอาแรงไปก่อนเดี๋ยว..บัง...ปลุก...หรี่ๆๆๆลงเรื่อยๆ  สุดท้ายหลับไปไม่รู้นานหรือไม่นานคนป่วยเฝา้คนไม่ป่วยซะงั้น

น้อง...ตื่นก่อนไปไหวไหม? ได้ค่ะๆ..น้องตื่นแล้ว    ..บัง..เดี๋ยวน้องขับเอง..อย่ากังวล..เลยงมๆๆแล้วก้ออกรถมาจนถึงห้อง..เปิด..เข้าห้องมาแล้วล้มตัวลงนอนไม่ต้องกังวลอะไร  มีคนแอบกอดๆ แอบวนเวียน แกล้งอยู่แต่ไม่ได้ทำให้ถึงกับรำคาญ  ยังนอนได้  แสดงว่ารีบจังเลย  รีบหายรีบกลับ ..บัง...รู้นะน้องคิดอยู่..น้อง..ไม่หลับ..มาถึงห้องเรียบร้อยเลยนะ  ไม่ยอมแกล้งอีกล่ะ  บัง..ไม่ไหวเพราะนอนน้อย..แต่กลับมาห้อง..บัง..แข็งแรงนะ  หัวเราะนุ่มนิ่มม  เค้าน่ารัก..เค้าใช้ชีวิตภายนอกน้อยมาก  เค้าดำเนินชีวิตให้ที่ที่ควรอยู่ควรทำอะไร  ควรที่จะเป้นไป  เพราะเราต่างกัน  แต่ความใกล้ชิด  ระหว่างข้างนอกน้ั้นเดี๋ยวนี้น้อยมาก  เพราะเราอยู่ด้วยกันซะมากกว่า  ในที่ของเรา     เขาไม่ใช่คนแปลกไปเพราะที่นับถือต่างกันอีกแล้ว  เขาให้เวลาให้โอกาสให้ปรับเขา้หากัน  ขอบเขตที่ชัดเจนเหมาะสม  กริยา  การแสดงออก  ไม่มีปิดบังอะไร  อ้อมกอด  กับ อกไหล่กว้างอบอุ่น  คุ้นเคยไม่ระแวง  และไม่ต้องหลบอายอีกแล้ว  มันเปิดเผยในที่ของเราและกำลัง  จะเข้ากับที่บ้านของได้อีกไม่นานไม่จำเป็นต้องอายอีก ไม่มีอะไรผิดหรือเกินจากคำว่าเลยเถิดแล้ว  อุ่นใจรุ้สึกว่าปลอดภัย  มีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกัน  แบบนี้เกิดวันหนา้ไม่ได้อยู่ด้วยกันจะเป็นไงต่อไป  

ตื่นแล้ว...บัง...หายไปเข้ามุมอีกแล้ว  น้องวันนี้เตรียมตัวนะไปบ้าน..หามะห์ ไปไหว้..มะห์กัน ..บัง....มะห์...ดุไหม?   ไม่ดุแค่ห่วงเรื่องพิธีการเยอะมากแค่นั้นแหละ  แต่เข้าบ้านเดี๋ยวมัดมือก็ไม่เป้นไรแล้ว  ใช่ไม่เป้นไร...มัดมือแล้วก็ทำไรไม่ได้...หัวเราะคิคิคิ ...บัง...แหมเข้าใจย้อนนะ  ทำไมจะทำไม่ได้...เขากอดฟัดแน่น  จุ๊บชื่นใจแต่นานไปเปล่า   เคลิ้มแล้วอ่ะ ไม่หายยยยใจแล้ว  ระรินเลย  เล่นแบบนี้จะไม่ให้เคลิ้มได้้ไง  การกระทำเร็วเท่าความคิด ตอบโต้บ้างดูซิ..บัง...จะยังไหวไหม ? แค่ผิวเผินไม่มีกว่านั้น..บัง..ใจอ่อน  ไม่ยอมนอกรีด ก้รู้สึกดีนะที่ตอบ..บัง..ได้บ้างแบบนี้ก็อยู่ด้วยกันได้  คุยไปคนเดียวอีกคน  หัวใจเต้นปกติ  ปรับตัวได้แล้ว บัง..เองก้เช่นกัน  เริ่มปรับอารมณ์  การตื่นตัวและการทำให้หัวใจเต้นเริ่มถี่  แต่ก่อนไม่แกล้ง  นิงอย่างเดียวเดี๋ยวนี้  เริ่มก่อนเสมอ ๆ แต่ก้ยังน่ารัก  หวานๆ เรียบๆ ในแบบของเขา  ยิ่งเขาอ่อนหวานเขายิ่งดูมีเสน่ห์มากๆ 

นอนหลับไปจนเช้า..บัง..จะตื่นก่อนเสมอเพื่อสวด  เสร้จจากการทำสวดแล้ว ...น้อง...เดี๋ยวอาบน้ำเตรียมตัวนะ ..บัง...จะไปบ้าน  ไปด้วยกันจะได้ไปหา..มะห์.. ตื่นเข้าอาบน้ำแล้วแต่งตัวเรียบร้อย  ออกจากห้องไปบ้านบัง  ขับรถไม่นานก็ถึง  พอย่างกายเข้าบ้าน  ภาพที่เห็นคือ..มะห์..ทั้งกอดทั้งหอมลูกชายที่มาบ้าน  แล้วก็บอกให้กินข้าวแล้วก็บอกงานที่มีที่ลูกชายจะทำได้  เปลี่ยนไฟในห้อง  ซ่อมที่ล้างจาน  ต่อน้ำเข้าตู้ปลา  

พี่ธีร์...น้อง..นี่..มะห์..นะ  มะห์ อาจจะเสียงดัง  แต่ใจดีมาก  รัก..บัง..มากด้วยเพราะเป็นลูกชายคนแรก  มินยกมือไหว้...แล้วนั่งลงข้างๆ 

มะห์...ลูกไปทำงานที่แม่บอกนะ...ให้น้องนั่งคุยกับมะห์นี่แหละ   เสร็จแล้วค่อยไปทำงานกันนะ   หลังจากที่พี่ธีร์เดินไปในครัว  ความไม่คุ้นเคยก็เกิดขึ้นทั้งการกล่าวต้อนรับอย่างไม่ค่อยจะดีนัก

มะห์...ชั้นไม่รู้หรอกนะ..ว่าเธออจะรับเขาได้ไหม?ในอนาคตหากจะต้องทำตามประเพณีของเรา  เรื่องการใช้ชีวิตครอบครัว  ตอนนี้เขาเป้นแบบนี้เธออาจจะรับได้  หากวันข้างหน้าเขาต้องเปลี่ยนไปเพื่อตามใจครอบครัวของเราบ้าง  ไม่รู้เธอจะรับได้หรือไม่ มิน...นั่งฟังเงียบๆไม่ได้พูดตอบอะไรเพราะ...คงไม่มีอะไรที่จะพูดแค่นี้แค่อยากให้เขาพูดให้จบ  เพราะในวันข้างหน้าคำว่า...ครอบครัวใหญ่จะไม่ได้มีแค่เธอและเขา  และวันนั้นเธอจะยอมรับ  และเปิดใจกว้างๆเพื่อสร้้างครอบครัวใหญ่  และตามสิ่งที่พระเจ้ามอบให้ ลูกชายของฉันหรือไม่  ฉันไม่เอาคำตอบใดๆตอนนี้หรอกอยากแต่ให้เธอไตร่ตรอง  และคิดทบทวน  หากเธอคิดลังเลชั้นอยากให้เธอตัดสินใจ  ออกจากชีวิตของลูกชายชั้น  เมื่อเธอมีคำตอบแล้วฉันคิดว่าเธอควรต้องจัดการเองให้ได้  ไม่ควรต้องให้เขามาถามฉันว่ามันเรื่องอะไร  เธอคงรุ้นะ  แค่นี้ที่ฉันอยากจะบอกเธอ   เพียงเพราะเธอกับครอบครัวเรามันแตกต่างกัน  วิถีของการยึดถือจิตใจแตกต่าง  การใช้ชีวิตแตกต่าง  ลูกชายของชั้นเขาก็โตมากับครอบครัวและยึดนำการนำทางของพระเจ้า  เขาเป้นพี่คนโตเขาจะเสียสละได้  ยอมใจครอบครัวเป็น แม้จะขัดความรู้สึกของตัวเองก็ตาม  ฉันมั่นใจ  ส่วนเธอเองไปคิดเอาเองว่าควรทำอย่างไร  ตั้งแต่นี้ต่อไป

.......คือหน้าชา...มากๆๆ  นี่แค่มาไหว้นะ  ยังได้รับการตอบกลับเช่นนี้หากอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวจริงๆ  หากเขายึดแนวทางเดียวตามที่ครอบครัวยื่นให้   ก็คงไม่ต้องบอก  ว่าอะไรจะเกิดขึ้น  ใช่...อย่างที่แม่เขาบอกตอนนี้เขาเป้นแบบของเขาทำตามใจตัวเองหากวันข้างหน้าเขาต้องตามใจครอบครัวล่ะ...(มิน)แกจะอยู่ยังไง   บนความแตกต่าง   รัักเขาได้แต่ตอนนี้  เข้าบ้านเขามาก็โดนความต่างกันซะแล้ว  อยู่กันมาเดือนนึงไม่ได้คิดเลย  มาตอนนี้แม่เขาคิดแนวทางมาให้แล้ว  ไม่ใช่แนวทางการปฏิบัติที่ดีนะ  แต่นั่นคือแนวทางการจัดการชีวิตตัวเองที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ T-T น้ำตาออกเลย

พี่ธีร์....มะห์...เสร็จแล้วนะครับ ลูกจะกลับแล้วเพราะลูกทำงานบ่ายนี้  น้องก็ด้วย

มะห์...ขับรถดีๆ   ตั้งใจทำงาน  พระเจ้าอวยพรและเคียงข้างนะลูก

( มิน )  อยู่อย่างเงียบ ๆ เดินออกมาอย่างเงียบๆ เจอกับน้องชายที่เอารถไปเปลี่ยนให้วันนั้น

น้องชาย...กะนิ..(พี่สาว)..ทำไมเงียบ ๆ 

มิน...ไม่เข้าใจที่เขาเรียก   ได้แต่มองทำหน้างงๆ  ตอบแต่ความเข้าใจตอนท้าย  ว่า  ไม่ค่อยมีเรื่องคุยจ้ะ  แล้วก็จะกลับแล้วด้วยเลยไม่ค่อยได้พูดกับ แม่

น้องชาย...แมะ..(แม่) จะเป้นคนแบบนี้  ยอมยาก  เขา้ใจยาก  ต้องฟันฝ่านะ..กะ..(พี่สาว )

บัง...ว่าไงน้อง...คุยภาษาถิ่นนี้...มินเขาไม่เข้าใจ (มิน)  ไม่เป้นไรจ้ะน้องค่อยๆปรับตัวไปสักวันน้องคงเข้าใจบ้างจ้า   บังจะกลับแ้ลวบ่ายนี้ทำงานทำทุกวัน  น้องชายต้องตั้งใจเรียนนะ 

น้องชาย...(กระซิบ...พูดกับพี่ชาย อยู่สัก 2-3 นาที ) ยืนรอที่รถ  คิดทบทวนตัวเอง  ทำไมนะ ทำไมเป็นลูกชายแล้วต้องหวงขนาดนี้  จากคำพูดที่คุยกัน  ครอบครัวของเขาเป้นอะไรที่มอบแก้พระเจ้าแล้ว  คนที่จะเข้ามาต้องพร้อมจริง ๆ แต่พร้อมมมแค่ไหนละที่แม่เขาจะยอมเข้าใจ 

 .....มาถึงที่ทำงานแล้ว...ยังคิดเรื่องที่บ้านเขาอยู่เลย...วกวนไปมามากอ่ะ

รอนี...น้อง...เป้นไรดูหน้าไม่ค่อยดีเลย?

มิน...เจองานยากแล้ว..บัง..

รอนี...จะยอมแล้วเหรอ? 

มิน...ไม่ยอมคงต้องยอมแล้วหล่ะ   แต่อยู่ด้วยกันไม่มีนะเกินเลยจากอยู่ดูแลกัน  เกินไปกว่านั้นก่อนเข้าบ้านไม่มีเลย  พี่ธีร์ ไม่เคยทำอะไรน้อง  เกินกว่านั้น ...บัง...เชื่อน้องไหม ?

รอนี...มั่นใจว่าทั้งสองคนรู้ว่าาควรทำอะไร  ไม่ควรทำอะไร ถ้าบังจะบอกว่าขอให้น้องอดทนต่อไปน้องจะเชื่อบังไหม   หรือน้องจะยอมเดินจากไป   หากน้องยอมออกไป  บัง..บอกไว้เพียงอย่างเดียว..ธีร์..จะไม่เป้นผู้เป้นคนเลยนะ  

มิน...บัง..หากวันนี้หรือวันไหนที่น้องต้องไป...พี่ธีร์...เขาก็เข้มแข็ง   เขาจะอยู่ได้  ครอบครัวใหญ่ของเขาเข้มแข็ง  กำลังใจมากมาย  บัง...อย่าห่วงเลย  น้องก็ต้องเข้มแข็งและทำใจได้ดีเช่นเดียวกัน

รอนี....บัง...เคยเชื่อย่างนั้นแต่  บัง...คิดว่าครั้งนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมา เพราะบอกเลย  ธีร์เปลี่ยนไปมากแล้วมากกว่าที่เคยเป็น..ธีร์..บังบอกได้อย่างเดียวหากน้องไป...ธีร์..คงไม่เป็นอันจะทำงานแล้วล่ะ

มิน....(ร้องไห้ออกมาไม่อายเลย ) ความุสขผ่านไปเร็วเสมอ  ย้อนไปได้ไหม?   ย้อนไปวันที่ไม่เคยได้รู้จักกัน ไม่เคยพบเจอกันเลยยิ่งดี

 หลังจากปรับทุกข์กับรอนีแล้วก็กลับหอดีกว่าวันนี้   ไปก่อนเลิกงานยิ่งดีไม่ต้องเจอ..บัง...อีก  นอนเก้บตัวทำใจไว้เลยดีกว่าเพราะของที่เอาไปไว้ที่หอบังมีนิดหน่อยไม่ต้องไปเก็บเอาคืนก็ได้   หยุดทำงานสักพัก  ตั้งใจซัมเมอร์แก้ช้ำใจดีกว่า

....เช้าที่หอ...

พี่ที่หอ....อ้าว..มิน...กลับเข้ามาหอซัมเมอร์เหรอ?

มิน...ใช่ค่ะพี่...พอดีที่ร้านงานเยอะแล้วไม่ค่อยได้เข้ามาตามงานเท่าาไหร่เลย กลัวจะพลาดซัมเมอร์นี้จ้ะ

...09.00 น. ที่ห้องตามงาน  ส่งงานบางส่วนแล้วรับข้อสอบกลับมา ต้องรีบส่งงานรับงาน  รีบกลับหอโดยไวก่อนที่..บัง..จะมาเจอ   รับมืองานแรกวันแรกก็เฉียดน่าดู..บัง..จอดรถเดินรีบ ๆ ขึ้นมา  ขึ้นลงสองทาง ยังพอหลบทัน...กึ้มๆๆๆ(เพื่อนที่เรียนด้วยกัน )ยืมเสื้อหน่อยดิ่  เออ...เอาไปดิ่  ลงถึงชั้นล่างแล้ว  กลับหออย่างด่วนเลย   

 

เก็บเนื้อเก็บตัวหน่อยแล้ว   อีกฝั่งจะเป็นยังไงบ้าง  แทบไม่ต้องคิดกันเลย  หักดิบ บ่อยๆครั้งที่มีโทรศัพท์แปลกๆๆมาที่หอถามถึง  ห้องฝั่งตรงข้ามโทรศัพท์เสมอ  จนเกือบจะผ่านพ้นซัมเมอร์นี้ไปแล้ว   เงียบเหงาเหมือนดังเดิมก่อนที่เคยเป็นมา  ก่อนที่ไม่เคยมีกันและกัน    ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้น มีอะไรให้ทำได้้เรือ่ย ๆ ไม่เหงาเท่าที่ควรหรอกผ่านมาจนได้  จนจะ 2เดือนแล้ว  เหมือนกำลังเริ่มใหม่เข้าที่เข้าทางดี  หลังจากหักมานาน  วันนี้ครบ 2เดือนแล้ว  ออกหาอะไรกินหน่อยดีกว่า  โลกคงไม่กลม  คงหมดวาสนาต่อกันแล้ว  คงเพราะไม่เหมือนกันตั้งแต่แรก  ไม่ว่าอะไรทั้งนั้น   นั่งรถลมเย็นดีก้คิดไปเรื่อย ๆ จนปลายทาง  ได้ข้าวกับ   กับข้าวอีกนิดหน่อย เดินนิดนึงละกันไปที่ท่าเรือข้าม  แต่ต้องผ่านวิทยาลัยการต่อเรือนี่นา   ยกนาฬิกาขึ้นมอง  เอาเถอะเวลานี้..บัง...คงอยู่ห้องไม่มาแถวนี้หรอกน่า เดินเรื่อยๆ มา ทำไมเสียงรถมันจอแจ   แต่เเสียงมันเข้าหูดีจังคันนี้  เหมือนคุ้นเคยมากอ่ะ   ขนาดลมพัดยังไม่เพี้ยนเลย  ก้ยังคงเดินเรื่อยไป  เสียงรถไม่ได้ตามมาแล้ว  หยุดคิดไปแต่ยังเดินเรื่อยๆ เพราะมันเริ่มมืด  ไม่รู้ใจทำด้วยอะไรสินะ  เงียบหาย  และเดินจากมา  ไม่คิดสงสารกันบ้างเลย  อืม....คงเป้นคนอื่นเขาคุยโทรสับกับแฟนเขาละมั้ง ?  แต่เสียงก้คุ้นๆ นะ   คงเป้นคนละคน   คนเยอะแยะมากมายอาจจะมีเสียงคล้ายกันก็อาจจะใช่หรอก   คิดไปอีก  ยังไม่ทันหยุดคิดอะไร  มือมือนึงก็คว้าที่ข้อมือ  สะบัดอย่างแรง   เป็นใครมาจับข้อมือแบบนี้มันเกินไปแล้ว หันกลับไป  ตายละวา....เออ...คนเยอะแยะทำไม?  ทำไม ? ต้องมาเจอกันอีก  ทำใจได้มากกว่าครึ่งทางแล้ว 

บัง....น้องหยุดเดิน   คุยกันก่อนไม่ได้เหรอ ?

มิน...ตัวชาไปหมด...พูดไม่ออก  น้้ำตาไหลออกมาได้ยังไง  เพราะอะไร ?  ถามตัวเอง หลายสิบรอบ..บัง..อย่าทำแบบนี้เลย...เลิกแล้วต่อกันนนะ  จบปัญหาเถอะ  อย่ามาทำดีแบบนก่อนนั้นอีกเลย...น้อง...ทรมาน  ..น้อง..ทรมาน   น้องคิดไหม ?ว่า..บัง..ก็ทนไม่ไหว ? อยุ่ทนเพราะมีหวัง  หวังว่าจะต้องมีวันนี้ และมีไปตลอดเหมือนแต่ก่อน...ทำไม...น้องไม่ยอมบอก   ไม่พูดเลย  ไม่ออกมาสักคำจากปาก..ทั้งที่รู้รู้ ๆ ว่าเราทรมาน..ไม่ยอมปล่อยมือดึงเข้าไปกอดไว้( ทำอะไรไม่ถูกคิดถึงเหมือนกัน แต่ได้แค่ร้อง )..น้อง...กลับห้อง..เรากันนะ ..กลับกับ..บัง..ไปกินข้าวที่ห้องก่อน คงไม่ดีแน่ๆ จ้ะ...บัง...กลับเถออะ  กัลับไปเป็นอย่างงเดิมเหมือนก่อนนั้นที่เราไม่รู้้จักกันดีกว่า...น้อง...คงไม่มีสามารถกลับไปอยู่ดูแล..บัง..อีก..บัง..กลับไปเถอะดูแลตัวเองดีๆ   เราผ่านกันมาแล้ว 2 เดือน  หากเราไม่กลับไปทำอะไรซ้ำๆแบบเดิมที่เป็นมา  ก็เท่ากับเราเดินกลับไปที่เดิม  อดทนต่อไป  เพื่อครอบครัวนะ  เราสองคนมันไม่มีวันเลยที่จะเป็นไปอย่างงที่...บัง..คิด  น้ำตาอออกเหมือนกัน  ค่อยๆ ขยับออกแต่..บัง..ไม่ยอมเลย ร้องอย่างเดียว  บัง..กลับห้องเถอะนะ  เดี๋ยวมืดกว่านี้รถจะเยอะน้องก็จะต้องกลับใหทันรถ  น้อง...ไปกับบังนะไปกินข้าวที่ห้องก่อน  ไม่ต้องไปกินที่ห้องได้ไหม?  เดี๋ยวหาไรกินใกล้ๆ นี้แล้วก็แยกย้ายกัน...นะ  ทำไม ? ทำไม ? น้องไม่ยอมกลับห้องกับ..บัง..บัง..ทำอะไรแล้วน้องไม่พอใจเหรอ ?ทำไม...ทำไมต้องให้ค้างคาใจไปแบบนี้..บังไม่ได้ดีขึ้นนะ  บังไม่ไหว ?ทำใจไม่ได้ ( น้ำตาล้วนๆ ออกมาทั้งหมด)คำถามมาทำไมเขาร้องได้ขนาดนี้  น้องได้ยินไหม? บังไม่ไหว  บังไม่ไหว ได้ยินหรือยัง ? คนเดินผ่านไปมาสองข้างทางที่มาเดินออกกำลังกายก็มองมา..เอาล่ะๆ  บัง..น้องยอมกลับแล้ว  บัง...ดีขึ้นแล้วน้องจะกลับโอเคไม๊? ...ไม่พูดอะไรเลย..จับมือแน่นเดินย้อนนกลับมาที่จอดรถทิ้งไว้  ก่อนหน้าวิทยาลัยนิดหน่อย ขึน้รถแล้วเพราะคนเยอะรถเริ่มเยอะ  บัง...จับมือไปกอดที่เอวไว้แล้วไม่ยอมปล่อย   ลมแรงก็ขับมาเรื่อยๆช้าๆ

ถึงห้องแล้ว...บัง...น้องรอนิดนะเดี๋ยวบังมา...เข้ามุมเหมือนเดิมที่นอนก็ยังเหมือนเดิมสะอาดเรียบร้อย   ไม่ได้แปลกตาไปทุก ๆ อย่าง  เตรียมข้าวไว้ที่โต๊ะเล็กๆ ที่มุมกินข้าวที่เคยกินด้วยกันประจำ  สวดเสร็จแล้วก็มานั่งแต่ไม่ยอมกิน ทำไมล่ะ..บัง..ไม่หิวเหรอ ? น้องงก็ิกนไม่ลงเหมือนกัน..น้อง..บอกบังได้ไหมมันเกิดอะไรขึ้น ?..บัง..เวลามันผ่านมาดีแล้วอย่าไปพูดถึงสาเหตุอีกเลย อย่างเดียวที่เราต้องทำก็คือ..ปล่อยให้เป็นไปตามที่พระประสงค์ต้องการให้เป็นไป แค่นั้น..บัง..เราต้องอดทนผ่านมันไป ..น้องงง...บัง..ไม่ไหว   เอาจริงๆเลยถ้าไม่มีน้องบังจะอยู่ยังไง?  อยู่ด้วยกันนะอย่าเดินจากไปแบบนี้อีกเลย  บังทนอยู่ไม่มีน้องอยู่ด้วยไม่ได้จริงๆ  เราเพิ่งเริ่มมายังไม่เท่าไหร่ น้องจะทิ้ง..บัง..ไปแล้วเหรอ?  น้องทนทำใจได้เหรอ ?..บัง..หากทนไม่ได้ก้ต้องผ่านเวลานี้ไป ( กอดเขาไว้...เก้บความอบอุ่นใจ ทิ้งความคุ้นเคย เอาไว้ให้นึกถึงกันมากที่สุด )เพราะจากนี้ไปคงไม่ได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว  แม่ของเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเขาควรใช้ชีวิตอย่างไร เพระาสำหรับ(มิน)เองจะต้องจัดการตัวเองได้..น้อง..บัง..จะพาย้ายหอออกไปไกลจากนี้แต่ใกล้ที่ทำงาน  แต่ขอให้..น้อง..กลับมาอยู่ด้วยกันเหมมือนเดิม  ..บัง..รุ้สิ่งที่..เมาะพูดกับน้อง...บังแค่คิด   แค่หวังไว้ว่าน้องจะอดทนและผ่านมันไปด้วยกัน  ..บัง..ไม่ได้คิดว่าน้องจะจากไปแบบนั้น  ไม่คิดว่าน้อง..จะยอมถอยออกจาก..บัง..คิดหวังเอาเองว่ามันเป็นการลองใจจาก..เมาะ  หรือเปล่าที่พูดออกมาหากน้องถอดใจไปจริงๆ  เม้าะ...อาจจะตัดสินใจได้ว่า..เราไม่ควรอยู่ด้วยกันเพียงเพราะเราต่างกัน  เมาะ..จะยื่นคำขาดกับ..บัง..ทันที  ขอเถอะนะ..อย่าให้เป้นไปอย่างนั้น  เพราะตอนนี้มันกำลังจะเข้าทาง..เมาะ..แล้ว  บัง..จะจำนนไม่ได้  อยากให้น้องอยู่เป็นกำลังใจฝ่าฟันไปด้วยกัน  ทำให้  เมาะเห็นว่าเราเหมือนกัน  ไม่ได้แตกต่างสักนิด..นะน้องนะ...ขอร้องล่ะ..บัง..ทำไมบังไม่ลองทำใจดูก่อน  ก่อนหน้านี้เราก็ไม่ได้มาเจอ  มาอยู่ด้วยกัน  ก็ยังเคยผ่านมาได้..อดทนไปอีกนิดเราจะ  พ้นจากกันไปแล้ว  กลับมาทำไมที่เดิมล่ะ ...น้อง...รุ้ไหม?  เมาะ..หาคนไว้ให้  แต่..บัง..ไม่ได้รักเค้า...แล้วจะอยู่ไปได้ยังไง ?  หากอยู่ต่อไปครอบครัวมันจะใหญ่ขึน  เพราะเขาก้ต้องเสียสละ  เหมือนที่เมาะเคยทำ  แต่..บัง..ไม่ได้อยากให้..เขาต้องมาเสียสละอะไรแบบนี้  ไม่ใช่แค่เขา  แต่ตัวน้องเองก็ด้วย...บัง...อยากมีแค่ครอบครัวเรา  ไม่ได้ต้องเป็นครอบครัวใหญ่  เหมือนที่..(เย๊าะ) พ่อ ทำนะ..ไม่เลยไม่ได้ต้องทำแบบนั้น...บัง...มาถึงตอนนี้แล้วบังต้องปรับความคิดและหัวใจตัวเองนะ  ว่ามันเป็นไปได้ยาก  มันเกิดขึ้นได้น้อย  เพราะ..บัง..โตมากับครอบครัว  ครอบครัวสอนแบบแผนการใชชีวิตมาให้แล้ว  คิดมาให้หมดแล้ว  แค่..บัง..ตามแผนนั้นมันประสบคววามสำเร็จ..น้อง..ไม่ควรมาเจอ..บัง..เลย  ไม่ควรจริง ๆ น้องจะอยู่เป็นกำลังใจให้..บัง..เสมอไป..ในใจของเรามีกันและกันแล้ว  ในความเป็นจริงไม่จำเป็นต้องอยู่ดว้ยกันก็ได้  จริงไหม ? 

บัง...น้องกำลังโกรธ..เมาะ..ที่เมาะ..กดดันน้องอยู่..น้องจะลองฟังสวดไหม ?

มิน...บัง..ต้องยอมมรับให้ได้...เราไม่เหมือนกันแต่แรก

เขากอดไว้..ร้องออกมาไม่สนว่าใคร..จะมาได้ยินอะไร ? ไม่แคร์แม้ว่าจะต้องถูกพูดถึงในทางที่ไม่ดีจากทั้งที่บ้านและที่ส่วนรวมเลย เขาก็อดทนได้ดีเสมอมา  แต่ทำไมเขาผ่านเรื่องนี้ไปไม่ได้  เขาอ่อนโยน  อ่อนไหวมาก  เขาดูไม่เข้มแข็งเลย  ใช่เพราะเขาไม่เข้มแข็งมาตั้งแต่แรก  และไม่ใช่แค่เขา ตัวมินเองก็เช่นกัน  สารพัดที่จะอธิบายออกไปทั้งที่ในใจเจ็บจะแย่   แต่ก็พยายามถมคำพูดที่เจ็บปวดให้ทั้งเขาและตัวเอง  เพื่อจะจากกันแต่...มันไม่เป็นไปอย่างนั้น  ไม่สามารถละเลยจากกันได้ตั้งแต่ความรู้สึกแรก  วันแรกที่เจอกันแล้ว  แล้วทำไมยังต้องทำร้ายกันต่อไปทั้งที่  ต่างคนต่างตองการมีชีวิตที่ดีร่วมกัน  ทิ้งเขาไปอีก  เขาจะเป็นยังไง คิดทบทวนอยู่นนาน..น้อง..อย่าไปนะ..ขอเวลาแปบนึง ..บัง..ไปทำเถอะ..น้องไม่ไปไหน  จะอยู่ดูแลแบบนี้ เตรียมผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้แล้วนะ  นี่กี่โมงแล้ว ..บัง...ตอนนี้เวลาที่ 4 จ้ะ..เดี๋ยวเตรียมเสื้อผ้าไว้้ให้นะ เขาแยกออกไปสวดเหมือนเคย  เขาจะไม่ยอมขาดสวดสักครั้ง เพราะเขาเชื่อในสิ่งที่เขาปฎิบัติดีเสมอมา

กลับเข้างานมาเหมือนแปลกไปอีก...

มิน...รอนี...สวัสดีค่ะ...ในรอบ 2 เดือนที่ไม่ได้มาทำงานเลย

รอนี...ดีใจที่น้องกลับมา...เพราะน้องกลับมาน้องพา..ธีร์..คนเดิมกลับมาด้วย (ยิ้มมม)

มิน....ทำไม...อาแบ (พี่ชาย )พูดแบบนั้นคะ

รอนี...ตั้งแต่น้องหายไปไม่มา  พี่ของน้องก้ไม่เคยมีที่ร้านเหมือนกัน 2 เดือนมาแล้ว  เข้าสวด  และออกตามอย่างเดียว  ทิ้งงานแต่ไปเรียน  ไปสวด  และคอยไปดักพบน้องตลอดสงสารเลย...แบ  (พี่ชาย ) บอกแล้วว่าไม่เคยเป็น  กลับมาก็ดีแล้วมาช่วยที่้ร้านเหมือนเดิม  เพราะตั้งแต่เราสองคนไปเรียน  ก็ไม่ได้รับใครมาเพิ่ม  เพราะส่วนใหญ่งานลงร้านไม่ค่อยมีใครอยากทำมันเหนื่อยมาก  ต้องคนที่ทำงานมาด้วยกันเข้ากันได้จริงๆ ร้านจึงจะไปได้ดี  ถ้าไม่เข้าใจกันงานหนัก  คนเหนื่อยจะมีอารมณ์ใส่กันเปล่าๆ  

มิน...จ้ะ..บัง...เดี๋ยวน้องไปดูข้างในก่อนนะเผื่อมีอะไรอีก  หน้าเตาฝากบังเลยนะ

พี่ธีร์----มิน...น้องลองดูของที่เตรียมไว้เหลืออีกเยอะไหม ? คนน้อยแล้ว  วันนี้น่าจะไม่ดึกเท่าไหร่ ?  แต่เหมือนแกล้ง  ของน้อยลงคงต้องเพิ่มเพราะลูกค้ายังมาอีกเรื่อยๆ ติด ๆ พันกันมาแหละ  แปลกหนักกว่าเดิมคือ  น้องกินเก่งก็มา..บัง..น้องคนนั้นกลับมาเราคงดึกแน่เลย...บัง..ไหวไหม   น้อง...เอาเท่าที่เหลือพอนะไม่ต้องไปเพิ่มแล้วพอเท่านั้นเถอะ..บัง..จะหมมดแรงแล้ว..น้องเปลี่ยนเสื้อผ้านะเดี๋ยวกลับบ้านแล้ว...เหนื่อยจัง  

ธีร์...แบ(พี่ชาย)ฝากหน่อยเถอะ  ผมไม่ไหวแล้ว...บัง..ผมเหนื่อยมาก  ผมจะพาน้องกลับแล้วยืนมาทังบ่ายเลยครับผม  คนไม่เยอะแต่มาตลอดจนตอนนี้เลย  นะครับบัง..ผมฝากที

ไปน้องกลับเหอะพรุ่งนี้ค่อยมาลุยต่อ...เปลี่ยนเสื้อแล้วเดินแทบจะไม่เป็นเลย..บัง..ไหวไหม..เดี๋ยวน้องพากลับเองนะ  วันนี้น้องยังไหวนะ  ยื่นนกุญแจรถมาให้แบบเหนื่อยมาก..เดินก็ช้า  ขา  แขน อ่อนแรงไปหมด..ขำก้ขำ  สงสารก้สงสาร  ยืนทั้งวัน  ผัดทั้งวันเหนื่อยจริงๆ  เค้ากับรอนี  เป็นคุ่หน้าเตาของร้านเลย งานหนัก  ยืนตลอดผิงไฟตลอดทั้งวัน  หนาวก็ต้องยืน  ร้อนก็ต้องทำ กว่าจะผ่านแต่ละบ่ายของทุกวันไป  ดูเค้า้เหนื่อยกันจัง

..บัง..บ่นเหนื่อยแต่ยังเข้าสวดไม่ยอมขาดเลยนะ..ทำยังไงได้ล่ะน้อง  บัง..ต้องปฏิบัติให้ครบ  และสม่ำเสมอ  เสียงอ่อนแรงมาก  ถ้าเข้า..อด..จะมีแรงไหม..? แหมมม...ไม่ต้องหมายมั่นขนาดนั้นยังไง..น้องก้ยังอยู่ช่วยจ้ะ...กินข้าวเถอะ  กินลงไหม...เหนื่อยมักจะกินไม่ค่อยลง..ก้ยังกินได้จ้ะ...แขนหมดแรงเลย  วนันี้คนมาไม่เว้นเลย   กับข้าวอร่อยดีเหมือนกันเน้าะเมื่อมานั่งกินฝีมือคนอื่นบ้าง  ก้อร่อยดีกินได้ .. น้องกินได้..แต่กินได้นิดเดียว  น้องเหนื่อย..บัง..อิ่มแล้วไม๊ ?..เก็บนะ..ง่วงแล้ว  เก็บล้างเรียบร้อยแล้ว  อีกคนเหรอ  นอนกลิ้งไปแล้ว  เขาเป็นคนขี้หนาวโกยผ้าห่มเอาไว้คนเดียวเกือบหมด แต่ก้มีพอเหลือให้ได้ห่มปิดไฟล้มตัวลงนอน ..ขยับ...ยุกยิก ๆ มือโผล่มากอดไว้ ค่อยๆ ขยับๆดึงเข้าไปใกล้ๆ ตัวเองนี่ละเมอ  หรือตั้งใจ แผนสุงมาเลยนะนี่ ..มิน..ไหนบอกเหนื่อย ?มากไง..บัง...ฟอร์มเยอะนะ  ก็เหนื่อยกำลังจะหายเหนื่อยแล้วนี่ไง..ได้กอดแบบนี้ก็..หายเหนื่อยแล้ว..จริง ๆ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว..หมดแรงไม่มีแรงที่จะทำอย่างอื่น..หรือ..ว่าอยากให้ทำมากกว่านี้ล่ะ  ยุกยิกๆ  มือก็ชนจนมาหยุดที่คอนี่แล้วเงียบเสียงลงได้ยินแต่เสียงลมหายใจ  หลับแล้วจริง ๆ คนขี้หนาวชอบเอามือซุกตามข้อพับ ..บัง..ก็เช่นกัน นอนหลับสบายใจเลย 

...ตื่นก่อนแล้วก็ก่อกวน..แกล้งนั่นแกล้งนี่  ไ้ดยินเสียงสวดแปบๆก็มากวนอีก แกล้งจัง ชื่นใจซะเลยเป้นไง ?สตั้นนนนท์  ไปเลย...ไม่กล้าตอบโต้..สวดดดมาแล้ววว555แกล้งดีนัก  ตืนทีสิ...นอนทีหลังตื่นก็ทีหลัง  อ่ะนี่...บัง..ไปซื้อมาเผื่อแล้วนะ ตื่นไปจัดการตัวเองแล้วมากินก่อนวันนี้จะพาไปเที่ยวก่อนเข้างาน  ไปไหม ?ไปก็รีบก่อนเลยจัดการให้เรียบร้อยนะ  บัง..รอ..แต่งตัวเรียบร้อย..บัง..ก็พาขับรถออกตะเวนหากินโรตีสายไหมจ้ะ..สนุกสนานเขาละ  อิ่มมากดูหนังอีก 2 เรื่อง  แล้วก้ไปนั่งหนาวอยู่ในโรงหนัง  ขำหนักมาก  ออกมาก้เข้าง่นพอดี  กะเวลาไว้เป๊ะเลย แน่นอนจริง ๆ เข้างานก็คนเยอะมากของเตรียมมาก็เพิ่มเยอะ พี่ฝ่ายบุคคลก็ไม่อยู่  เหลือกัน 3 คนสู้ศึกหนักกันเลย  ทั้งคนเข้าร้านทั้งส่งออกนอกร้าน ด้วย  เวลาปาไป เกือบ 4 ทุ่มแล้วคนยังรอกันเต็มเพียบ แล้วยังที่ต้องใส่กล่องกลับบ้านอีก จะลากกันกลับห้องไหวไหม ?  เอ้า   ไปยาว ๆ ตอนนี้กาแฟ กับ ชาก็มาเต็ม กว่าครึ่งทางแล้ว เคลียร์ของส่งเรียบร้อย  ในร้านก็บางตามากแล้ว  ...จะได้พักผ่อนนแล้วสินะ...เก้บของรอเลย..

รอนี...น้องงานเพิ่มมาแล้ว  ดูสิของเหลือพอจะมีอีกสัก 10 ชุดไหม?

มิน...พอมีอยู่จ้ะ..บัง..เอาไงคะ ? 

รอนี...เอามาที่บังเลย นอ้องเตรียมกลับเถอะ  ดึกมากแล้ว เดี๋ยวบังเคลียร์ ๆ เอง  น้องบอกธีร์เลย  อออกหลังรา้านเลยนะ

มิน...บัง...รอนีให้กลับได้แล้ว ? จะกลับหรือยัง ?

ธีร์...น้องออกไปรอก่อนนะ  เดี๋ยวบังไป 

มิน...จ้ะ ..

บัง...ลงมาแล้วเป็นไงมั่งไหวไหม  ? น้องขับดีกว่า  พอแต่ซ้อนท้าย..บัง..เงียบไปเลยพอถึงหอเพิ่งรู้เองว่า  หลับมาตลอดทาง   ไม่แปลกหนักไหล่มากกกกแต่ก้ไม่ว่าหรอกเหนื่อยจริง  หนักจริงล่ะวันนี้  เดินตามหลังเห็นสภาพแล้ว...พูดได้อย่างเดียวคือสงสารมากที่สุด

อาบน้ำแล้วออกมาสวด  นานมากวันนี้  ไม่มีขาดช่วงเลย  เตรียมชาไว้ให้ อ่านหนังสือรอไปเรื่อยๆ แปลกจังวันนี้ทำไม สวดนาน ...น้อง..ยังไม่นอนเหรอ ?  รอ..บัง..ทำไม  ทำไม  ไม่นอน  วันนี้ทำไมสวดนาน  อ๋ออ...อีก 2- 3 เดือนจะเข้าอดแล้วเลยทบทวนด้วย

..บัง..ไหวเหรอ..เข้าอด ...ไหวสิ  ทำมาทุกปี  ปีนี้จะไม่ทำก็คงแปลก เป็นห่วงนะ รู้ว่าหลังอาทิตย์ตกกินได้ก็จริง แต่อย่าลืมนะเพิ่งหายจากป่วย  เข้ามานอนกอด ซุกซนแกล้ง  ทั้งๆ ที่เหนื่อยจากงานจะแย่  ชื่นใจจนแก้มชาไปหมด  คิดถึงมากอ่ะ..น้อง..รู้ไหม ? วันนี้เหนื่อยแค่ไหน ?ก็ขอกอด อนุญาตให้นอน..ซุกอก..บัง..ได้  จริงๆ   เหนื่อยอ่ะแตนอนไม่หลับ  อยากกอดไว้อย่างนี้  2 เดือนเต็มเลย..บัง..ไม่เคยหลับตาลงแล้วหลับไปอย่างสบาย  เพราะไม่มี..น้อง..อยู่ในกอด 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เจ้าของไดอารี่

กำลังทำอะไรอยู่
ยังไม่ได้เขียนอะไร

auaing
ความสนใจ:
ยังไม่ได้ระบุ
<<พฤษภาคม 2563>>
อา. จ. อ. พ. พฤ. ศ. ส.
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31

ไดอารี่วันอื่นๆ

4 พฤษภาคม 2563

สถิติผู้เยี่ยมชม

ผู้เยี่ยมชมวันนี้ 4 คน
ผู้เยี่ยมชมทั้งหมด 90

ไดอารี่เพื่อนบ้าน

auaing ยังไม่มีไดอารี่เพื่อนบ้าน

อัลบัมโหวตของ auaing

auaing ยังไม่มีอัลบัมโหวต

ไดอารี่ที่อัพเดทล่าสุด

โดย พงษ์ศักดิ์ หิรัญเขต