สวัสดีไดอารี่
ไม่ได้แวะเวียนมาหาตั้งนานโน๊ะ
นี่ก้เปิดเทอมด้ซักอาทิตร่ะ
รุ้สึกชิว และขี้เกียจเกิ๊น จิงๆๆๆ
เมื่อทิตที่แล่วไปเท่วก่เพื่อนเก่าสมัยม.ต้น
ม่เจอกานมาเกือบ 3 ปีรุ้สึกดีจัง
ที่ยังเหมือนเดิม ของแบบนี้มานพิสูดได้จิงๆ
ว่าอะไรที่มันไม่เปี่ยน มานก้ไม่เคยเปี่ยนเนอะ ~
ที่บ้านแม่เองก้เริ่มทำใจได้ร่ะว่าต้องผ่าตัด
เราเองก้เฉยๆปนเป็นห่วง เฉยๆไม่ใช่ห่วง
แต่ไม่อยากวิตกเพราะเชื่อฝีมือหมอและเชื่อว่า
"ทุกอย่างจะต้องผ่านไปด้วยดี"
"--------ยืดเยื้อไปรึป่าวน่ะ เมื่อไรนาเมื่อไร
เฝ้ารอเวลา เฝ้ารอเวลา
บางทีก้บอกกับตัวเองว่าใจเย็นหน่อยเหอะ
อะไรๆก้ต้องใช้เวลา
คิดว่า .. มันคงคุ้มค่าการรอคอยน๊า-----------"
Ps.แอบอึ้งกับสิ่งที่เธอทำให้ โหไม่คิดว่าจาใหญ่โตขนาดนี้
จิงๆ มานก้ไม่ต้องถึงขนาดนี้ก้ได้เนอะ คิดว่าพุดเล่นซะอีก
เหอๆไงก้ขอบคุณมากน่ะขอบคุณก่าทุกอย่างเลยนะ
ยังทำให้มีรอยยิ้มได้เสมอแหละ แหะ ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม ฮิฮิ :]
